ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4556
วีอี้เหว่ยมองเย่เฉินอย่างสยองขวัญ แล้วโพล่งออกมาว่า:"คุณเป็นคนทำเหรอ? !"
เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ใช่ ยุงของคุณตัวเล็กเกินไปจริงๆ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันอายที่จะเอาพวกมันออกมา ฉันจึงหวังดี ช่วยคุณดึงต้นกล้ากล้ากระตุ้นการเติบโตให้ เป็นไง ผลลัพธ์ยังพอใจไหม?"
วีอี้เหว่ยถามด้วยความตื่นตระหนก:"เป็นไปได้ยังไง…...คุณ…...คุณเป็นใครกันแน่…..."
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"บอกตามตรงนะ ฉันเป็นคนเรียกฟ้าผ่าเพื่อฆ่าวีจิ้งไห่พ่อของคุณ"
คำพูดของเย่เฉินไม่เพียงทำให้วีอี้เหว่ยเสียขวัญ แถมยังทำให้เฟ่ยเข่อซินตกใจอย่างมาก
วีอี้เหว่ยมองไปที่เย่เฉินด้วยความตื่นตระหนก และถามอย่างเหลือเชื่อ:"ผม......พ่อของผม…...เขาตายแล้วจริงๆเหรอ?"
เย่เฉินพยักหน้า:"เขาชอบเลี้ยงสัตว์แมลงพวกนี้ที่ไม่สามารถเปิดเผยได้เหมือนคุณ และอาจารย์ลุงของคุณ ซวนเฟิงเหนียน ชอบเก็บหนอนแมลงพวกที่ชอบกินสมองของมนุษย์ ดังนั้นฉันก็แค่ช่วยพลเมือง กำจัดทั้งสองให้ลงนรก"
"อะไรนะ? ! อาจารย์ซวนก็……"
ในตอนนี้ วีอี้เหว่ยดูสิ้นหวังอย่างมาก
เขาไม่สงสัยคำพูดของเย่เฉินอีกแล้ว เพราะสัญชาตญาณของเขาบอกว่า เย่เฉินไม่ได้ล้อเล่นเด็ดขาด
แต่ว่า เขาไม่มีเวลาที่จะไปเกลียดเย่เฉินแล้ว ได้แต่อ้อนวอนด้วยน้ำตานองหน้า:"คุณเย่……หากคุณ…...สามารถไว้ชีวิตผมได้……ผม……จากนี้ไปผมจะ……ไม่ทำความผิดอีกต่อไป……"
ตอนนี้วีอี้เหว่ยยังอยากขอความเมตตา แต่จู่ๆ ก็ปวดหัวอย่างรุนแรง แม้แต่สติของเขาก็เริ่มมัวหมอง
เมื่อเย่เฉินเห็นสภาพที่ทรมานของเขา รู้ว่าสารพิษยุงเลือดได้เข้าถึงสมองแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรเรียกรถพยาบาล
ถนนชือซุนเป็นย่านที่อยู่อาศัยที่หรูหราที่สุด มีโรงพยาบาลทั่วไปที่แข็งแกร่งมาก อยู่ตีนเขาของถนนชือซุน
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของของถนนชือซุน ได้ให้การสนับสนุนกับโรงพยาบาลแห่งนี้มาก ดังนั้นทางโรงพยาบาลได้จัดรถฉุกเฉินสองคันให้แก่ทางถนนชือซุนโดยเฉพาะ หากมีเหตุฉุกเฉินที่ถนนชือซุน พวกเขาสามารถขับรถไปถึงหน้าประตูในไม่กี่นาที
ดังนั้น หลังจากเย่เฉินโทรฉุกเฉิน ผ่านไปแค่หกหรือเจ็ดนาที รถพยาบาลก็ขับตรงไปที่ลานกว้างของคฤหาสน์แพทย์ฉุกเฉินและพยาบาลหลายคนถือเปล ใช้เวลาเร็วที่สุดวิ่งเข้าไปในวิลล่า
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...