ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4557
วีอี้เหว่ยในตอนนี้ ได้หมดสติและสลบไปแล้ว
เมื่อแพทย์และพยาบาลมาเห็นวีอี้เหว่ยที่นอนอยู่บนพื้น พวกเขาทั้งหมดตกใจและหวาดผวากับสิ่งน่ากลัวที่อยู่ตรงหน้า
ใบหน้า ศีรษะ ลำตัวและแขนขาของวีอี้เหว่ย เต็มไปด้วยบาดแผลที่เท่าลูกปิงปองเต็มไปหมด บาดแผลทั้งดำและม่วง ยังมีหนองและส่งกลิ่นเหม็น สภาพน่ากลัวอย่างมาก
คนรับใช้บางคนที่เข้ามากับหมอและพยาบาล และแม้แต่ไอ้หมิงผู้ช่วยของหลิวเจียฮุยยังกลัวจนพูดไม่ออก
หมอฉุกเฉินไม่รู้จะลงมือยังไงทันที จึงรีบถามเย่เฉินที่อยู่ข้างๆว่า:"เขาเป็นอะไรไป? ! "
เย่เฉินยักไหล่ แล้วพูดว่า:"คุณวีได้เลี้ยงยุงแปลกๆ ไว้ แล้วไม่รู้เหตุใดเขาถึงถูกยุงพวกนี้กัด คุณรีบพาเขาไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาฉุกเฉิน ถ้าช้ากว่านี้ เขาคงไม่รอดแล้ว"
หมอฉุกเฉินรู้สึกเครียด และโพล่งออกมา:"นี่…...นี่…...นี่…...นี่มันแปลกเกินไปแล้ว......ทำไมยุงถึงทำร้ายถึงขนาดนี้ได้......"
พูดจบ เขารีบสั่งพยาบาลที่อยู่ข้างๆ ว่า:"เร็ว……รีบพาคนขึ้นรถ!"
ตามเสียงรถพยาบาล ได้นำพาวีอี้เหว่ยที่สลบออกจากคฤหาสน์
คนอื่นๆในที่เกิดเหตุต่างก็หวาดผวา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
เย่เฉินพยักหน้า จากนั้นมองไปที่เฟ่ยเข่อซินที่อยู่ข้างๆ จากนั้นเขาจึงมีแผนและพูดกับไอ้หมิงว่า:"ฉันจะแก้ปัญหานี้เอง คุณไม่ต้องกังวล ออกไปข้างนอกเก็บแท่นบูชาไปก่อน ในเมื่อตอนนี้วีอี้เหว่ยไม่อยู่แล้ว งั้นจะไม่ทำพิธีซวนซวนของฮวงจุ้ยในครั้งนี้"
ตอนนี้ไอ้หมิงคิดไม่ออกเลย ได้แต่หวังว่าเย่เฉินจะสามารถเตรียมการได้อย่างเหมาะสม ดังนั้นเขาจึงกล่าวอย่างขอบคุณว่า:"คุณเย่ คราวนี้คงต้องหวังพึ่งคุณแล้ว!"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย:"โอเค คุณไปทำงานก่อนเถอะ แล้วฉันจะจัดการที่เหลือเอง"
ไอ้หมิงจากไปด้วยความขอบคุณอย่างยิ่ง และเย่เฉินมาหาเฟ่ยเข่อซินและถามว่า:"คุณเฟ่ย คุณอยากรับบทเป็นพิธีกรชั่วคราวไหม?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...