ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4559
เวลานี้ ไอ้หมิงรีบเข้าไป และพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณเย่ ขบวนรถมาถึงหน้าประตูแล้ว และกำลังจะเข้ามาแล้ว!"
เย่เฉินพยักหน้า และถามเขาว่า:"เก็บของวีอี้เหว่ยไว้แล้วยัง?"
ไอ้หมิงรีบพยักหน้าและพูดว่า:"ตามคำสั่งของคุณ เก็บไว้หมดแล้วครับ"
"ดี"เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"พิธีขึ้นบ้านใหม่ในวันนี้ คุณเฟ่ยจะเป็นเจ้าภาพ "
จากนั้น เขาก็มองไปที่เฟ่ยเข่อซินและพูดว่า:"คุณเฟ่ย ขอฝากทุกอย่างด้วย"
เฟ่ยเข่อซินถามอย่างประหลาดใจ:"คุณเย่ คุณไม่เข้าไปเหรอคะ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ข้างนอกมีนักข่าวมากมาย ฉันไม่ปรากฏตัวดีกว่า เพื่อไม่ให้ใครจำได้"
สำหรับเย่เฉิน สิ่งที่เขากังวลก็คือถ้าใบหน้าของเขาออกในสื่อทีวี เขาจะถูกมองออกโดยครอบครัวคุณยายจำได้แน่นอน
ช่วงก่อน กู้ชิวอี๋นำยาช่วยหัวใจ ไปตระกูลอานในฐานะคู่หมั้นของตน ซึ่งได้สร้างความหวังให้ตระกูลอานที่จะตามหาตนอีกระดับหนึ่ง
แต่ว่า เย่เฉินยังไม่อยากจะรู้จักกับพวกเขาในตอนนี้ ในกรณีที่เป็นจุดสนใจทั้งเกาะฮ่องกง การไม่เข้าร่วมถือเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด
เฟ่ยเข่อซินก็เข้าใจการตัดสินใจในเจตนาแต่แรกของเย่เฉิน จึงพยักหน้าเล็กน้อย:"ได้ค่ะคุณเย่ ถ้าเป็นเช่นนั้น โปรดวางใจและปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของฉัน ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอย่างแน่นอน!"
เมื่อเย่เฉินเดินไปที่ระเบียงบนชั้นสามของคฤหาสน์เพียงลำพัง ขบวนรถของหลิวเจียฮุยกับครอบครัวของเฉินจ้างโจง ได้ทยอยเข้าไปในลานกว้างของคฤหาสน์ทีละคัน
เย่เฉินยืนอยู่ขอบระเบียง สูดหายใจอย่างโลภเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพ่อแม่ของเขา
มีหลายๆ ช่วง เย่เฉินเป็นคนเข้มแข็ง ไม่ค่อยหลั่งน้ำตาและไม่เคยกลัว ไม่ว่าชีวิตจะยากเย็นเพียงใด เขาก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยรอยยิ้ม
มีเพียงเวลาที่เขาคิดถึงพ่อแม่เท่านั้น ความอ่อนไหวที่เปราะบางในหัวใจของเขาจะถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
นิสัยของเขาเป็นเหมือนเม่นที่มีเกราะหนามแข็งแรง แต่พ่อแม่ของเขาเหมือนดั่งหน้าท้องที่บอบบางของเขา
เขาเห็นเฉินจ้างโจงในชุดสูทที่กำลังลงจากรถ เฉินจ้างโจงสวมชุดเดียวกันกับที่เขาพามาตอนหนีไปยังสหรัฐอเมริกา หลายปีผ่านไป ชุดสูทก็ยังพอดีตัว และถึงแม้ผมของเขาจะขาวแล้ว แต่ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
ในสมองของเย่เฉิน จู่ๆเขาก็นึกถึงสิ่งที่พ่อพูดกับเขาเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...