ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 457
บทที่ 457
เซียวฉางควนก็ถูกหม่าหลันขู่เสียจนต้องคอตก จากนั้นก็พูดปากแข็งว่า “ผมไม่ได้ทำผิด ผมไม่กลัว！”
หม่าหลันก็จ้องเขา แล้วพูดว่า “ฉันขี้เกียจพูดกับคุณละ โอเค ฉันไปเล่นไพ่นกกระจอกละ”
พอพูดจบ หม่าหลันก็ลุกขึ้น แล้วยื่นมือไป พูดกับเซียวฉางควนว่า “มา เอากุญแจรถคุณมาให้ฉัน！”
เซียวฉางควนตอบ “คุณไปเล่นไพ่นกกระจอก ยังจะต้องเอารถไปหรือ? ตอนบ่ายผมต้องใช้รถ！”
หม่าหลันก็มองขวาง แล้วพูดดูถูกว่า “ทำไม? อยากจะขับรถไปโชว์เพื่อนหรือ? ฉันจะบอกให้นะ ฝันไปเถอะ เอามาเร็ว เอากุญแจรถมา！
เซียวฉางควนก็เหลืออด ได้แต่หยิบเอากุญแจรถไปให้เธอ แล้วสั่งว่า “คุณก็ขับระวังหน่อยล่ะ อย่าไปชนอะไรล่ะ”
หม่าหลันก็พูดอย่างโหดๆ ว่า “คุณสั่งฉันหรอ? เดี๋ยวฉันโมโห แม่จะขับลงแม่น้ำไปเลย！ ให้คุณเสียเงินเล่น！”
เซียวฉางควนก็กลุ้มใจจนอยากจจะตาย ส่วนหม่าหลันก็ได้ใจเหมือนได้ปลดปล่อย แล้วก็สวมเสื้อคลุมอย่างดีใจ เดินเฉิดฉายออกบ้านไป
พอหม่าหลันไป เซียวฉางควนก็ถอนหายใจอย่างกลุ้มใจ แล้วพูดกับเย่เฉินว่า “เย่เฉิน ตอนบ่ายแกไปกับพ่อนะ พอดีว่าเพื่อคนอื่นๆ ก็หาคนวัยรุ่นไปช่วยงานด้วยพอดี”
“ได้ครับพ่อ” เย่เฉินทำอะไรไม่ได้ แต่ก็พยักหน้าตอบรับไป
เซียวชูหรันก็ยื่นกุญแจรถตนเองให้เซียวฉางควนไป แล้วพูดว่า “พ่อคะ ตอนบ่ายก็ใช้รถหนูแล้วกันค่ะ เดี๋ยวเรียกรถไปที่บริษัทเอง”
“ช่างเถอะ” เซียวฉางควนโบกปัด แล้วพูดว่า “BMWรุ่น5ของแก มันล้าหลังแล้ว พ่อขับไม่ได้หรอก”
เซียวชูหรันก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอากุญแจเก็บกลับเข้าไป แล้วพูดกับเย่เฉินว่า “เช่นนั้นพวกคุณก็เหมารถไปเถอะ”
เพราะว่า เธอได้หาความสนุกสนใจใหม่ได้แล้ว ก็คือเซียวฉางเฉียนและเฉียนหงเย่นสองคนผัวเมียที่เธอประชดประชันไป
ถ้าหาดตระกูลเซียวล้มละลายไปจริง เช่นนั้นตนเองก็จะสามารถหัวเราะเยาะพวกเขาสองคนได้อย่างสะใจโดยไม่ต้องกลัวอะไร
หลายปีมานี้ สองคนนี้ก็เยาะเย้ยเธอไว้ไม่น้อย ต่อจากนี้เธอจะเอาคืนแล้วคิดดอกเบี้ยเพิ่มด้วย！
ดังนั้น ในตอนนี้พอเห็นเฉียนหงเย่นมาปรากฏตัวตรงหน้า หม่าหลันก็แอบดีใจขึ้นในใจ！
ตนเองก็คิดว่าครั้งก่อนยังไม่สะใจพอ ไม่คิดว่าเธอจะรนหาที่มาถึงที่นี่！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...