หลิวม่านฉงพูดอย่างเคอะเขิน “คุณเย่คะ……ฉันนั่งคันไหนก็ได้……”
เฟ่ยเข่อซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อคันไหนก็ได้ งั้นก็มานั่งคันนี้ละกัน ฉันไปนั่งคันเดียวกับอาจารย์หยวน!”
พูดจบ พลันหันหลังเดินไป พลางโบกมือ พลางนั่งเข้าไปในรถโรลส์รอยซ์ที่อยู่ท้ายขบวน
เย่เฉินเห็นแบบนี้แล้ว ก็จับขอบประตูรถด้วยมือข้างเดียว พูดกับหลิวม่านฉง “คุณม่านฉง เชิญขึ้นรถเถอะ”
หลิวม่านฉงพยักหน้าเล็กน้อย ทักทายคุณพ่อหลิวเจียฮุยแล้ว ก็ก้มตัวเข้าไปนั่งในรถ
เย่เฉินก็ตามติดขึ้นไปบนรถ เมื่อเห็นหลิวม่านฉงในเวลานี้ยังคงหายใจหอบเล็กน้อย เดาว่าเมื่อกี้เธอคงวิ่งมาตลอดทาง น่าจะเหนื่อยมากทีเดียว จึงเอ่ยขึ้น “ในเมื่อไฟล์ของเพื่อนล่าช้า โทรบอกผมก็ได้แล้ว ไม่เห็นต้องเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้”
หลิวม่านฉงส่ายหัวพูด “จะให้คนตั้งมากมายมารอฉันคนเดียวได้ไง เธอก็สายไม่มาก ฉันแค่วิ่งให้เร็วหน่อยก็ทันเวลาแล้ว”
เย่เฉินเป็นผู้ชายตรงๆ มองดูกล่องที่อยู่ในมือ แล้วพูดขึ้น “อันที่จริงก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเลือกของขวัญให้ผมเป็นพิเศษ จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไรเลย”
หลิวม่านฉงพูดอย่างจริงจัง “คุณให้ยาที่มีค่าขนาดนั้นกับฉัน ฉันยังไม่ได้ตอบแทนคุณเลย……..”
เย่เฉินถามอย่างสงสัย “ใครบอกคุณว่ายานั้นมีค่ามาก? คุณหนูเฟ่ยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ……..หลิวม่านฉงเหมือนเด็กน้อยที่ทำผิด พูดด้วยส้ำเสียงที่เบาและประหม่าเล็กน้อย “ก็ครั้งที่คุณซื้อเคสโทรศัพท์ให้ฉัน ฉันไม่ทันระวังตัวเลยเอายาที่คุณให้ให้คุณหนูเฟ่ยดู…….”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะพูดในใจ เฟ่ยเข่อซินเห็นเม็ดยาช่วยหัวใจที่ตัวเองให้หลิวม่านฉง ไม่รู้ว่าในใจเธอนั้นจะรู้สึกอย่างไร
ตอนนั้น พ่อของเธอที่อยู่ระหว่างความเป็นความตาย ตัวเขาก็เคยให้เธอไปแล้วครึ่งเม็ด
ไม่ใช่ว่าเย่เฉินขี้เหนียว เพราะตอนนั้นเขาไม่ค่อยชอบเฟ่ยเข่อซินมากนัก อย่างไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็ใช้ตัวตนปลอมในการเข้าหาเขาและเซียวชูหรันภรรยาของเขา ถึงขึ้นแอบสืบประวัติของเขาอย่างลับๆ จุดนี้ทำให้เย่เฉินไม่พอใจ หากไม่ใช่ว่าตอนนั้นเฟ่ยเจี้ยนจงที่ถูกลูกชายแย่งอำนาจ จึงสูญเสียทุกอย่างภายในพริบตาเดียว แม้แต่ครึ่งเม็ดเขาก็คงไม่ให้
อย่างไรก็ตาม เฟ่ยเข่อซินในตอนนี้ ก็ไม่ใช่เฟ่ยเข่อซินในตอนนั้นแล้ว เธอได้ปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดีกับตัวเองนานแล้ว และเรื่องหลายอย่างในช่วงนี้ เฟ่ยเข่อซินก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างมาก แสดงออกมาอย่างหาที่ติไม่ได้ ตัวเองก็ต้องปฏิบัติกับเธอและหลิวม่านฉง อย่างไม่ควรลำเอียง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ อยู่ๆเย่เฉินก็รู้สึก ตัวเองควรที่จะใช้โอกาสที่เฟ่ยเข่อซินมาช่วยเขาทำงานบนเกาะฮ่องกงในครั้งนี้ ให้รางวัลที่เธอนั้นฝ่ายฝันอยากได้มาโดยตลอด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...