ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4584
หม่าหลันเปิดประตูและกำลังจะด่าออกไป เมื่อเห็นเย่เฉินยืนอยู่นอกประตู หน้าบูดบึ้งก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทันที กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “โอ้ ลูกเขยที่ดี! ลูกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่แจ้งล่วงหน้า”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ผมเกรงว่าพวกคุณจะเป็นห่วง ก็เลยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”
หม่าหลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม่รู้ว่าลูกต้องการที่จะเซอร์ไพรส์ชูหรันแน่นอน!”
เมื่อเซียวชูหรันที่อยู่ข้างในได้ยินเสียง เธอเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูและถามว่า “คุณแม่ เย่เฉินกลับมาแล้วใช่ไหม?”
หม่าหลันรีบหันไปแล้วตะโกนเข้าไปข้างใน “ชูหรัน ลูกเขยที่ดีกลับมาแล้ว ลูกรีบมาเร็ว!”
ขณะที่พูด เธอเห็นพนักงานโรงแรมกำลังเข็นรถเข็นกระเป๋าเดินทางตามหลังเย่เฉิน เมื่อเห็นว่ามีกระเป๋าเดินทางสามใบอยู่รถเข็น เธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยความตื่นเต้นทันทีว่า “ลูกเขยที่ดี แม่จำได้ว่าดูเหมือนตอนที่ลูกไปนั้นมีแค่มีกระเป๋าเดินทางใบเดียว แต่ทำไมกลับมาถึงได้มีกระเป๋าหลายใบ หรือว่าซื้อของขวัญมาฝากแม่?”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ส่วนใหญ่เป็นสินค้าพื้นเมืองที่เพื่อนมอบให้ แต่ผมก็ได้เตรียมของขวัญเล็ก ๆ ไว้ให้คุณแม่ด้วย”
เมื่อหม่าหลันได้ยินคำว่าของขวัญ เธอก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
เธอรู้ว่าตอนนี้การที่เย่เฉินดูฮวงจุ้ยให้คนอื่นนั้นสามารถหาเงินได้ง่าย และเขาเป็นคนที่ค่อนข้างใจกว้าง ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะคิดอยู่ในใจว่า “ถ้าเย่เฉินซื้อของขวัญมาฝาก ต้องเป็นของมีค่าที่ราคาหนึ่งแสนขึ้นไปใช่ไหม?”
ขณะนี้ เย่เฉินได้นำทางพนักงานบริการเดินเข้าไปในห้องสูท แล้วให้พนักงานบริการขนกระเป๋าไว้ที่มุมด้านข้าง
เมื่อหม่าหลันได้ยินเช่นนั้น เธอรีบยื่นมือไปหยิบทันที เมื่อเห็นโลโก้บุลการีบนกล่อง เธอรู้ว่าของชิ้นนี้ราคาไม่ถูกแน่นอน เธอจึงกล่าวอย่างมีความสุขว่า “โอ้ ลูกเขยของแม่เป็นคนดีที่สุดเลย ซื้อของขวัญเป็นแบรนด์ระดับโลก ไม่ว่าจะเป็นแอร์เมสหรือบุลการี คราวต่อไปจะเปลี่ยนเป็นวองคลีฟ แอนด์ อาร์เพลส์ใช่ไหม?”
เย่เฉินนึกไม่ถึงว่าเวลาเช่นนี้หม่าหลันจะยังสามารถเล่นสำบัดสำนวนได้อีก
จากมุมมองนี้ สามารถรู้ได้ว่าหม่าหลันอยากได้เครื่องประดับของแบรนด์วองคลีฟ แอนด์ อาร์เพลส์สักชิ้น
ดังนั้น เขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อคุณแม่ชอบแบรนด์วองคลีฟ แอนด์ อาร์เพลส์ เช่นนั้นคราวหน้าถ้าผมออกไปดูฮวงจุ้ย แล้วผมจะซื้อมาฝากคุณแม่”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...