ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4593

“ใช่ค่ะ” เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าและกล่าวเป็นขั้นเป็นตอน “เดิมทีคุณเย่บอกว่าจะมีน้ำใจให้ตระกูลเฟ่ยแน่นอน แล้วหนูก็ขอให้เขาพิจารณาสถานการณ์ของคุณปู่ เพื่อจะได้สามารถดูแลสถานการณ์และความรู้สึกของคุณปู่”

ขณะนี้สามารถถือได้ว่าเฟ่ยเข่อซินมีความคิดเพิ่มขึ้นเรื่องหนึ่ง

ความจริงแล้ว คราวนี้เพื่อแสดงการยอมรับตระกูลเฟ่ยแล้ว เย่เฉินได้มอบของขวัญให้ตระกูลเฟ่ยสองอย่าง

อย่างที่หนึ่งคือยาช่วยหัวใจที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของตนเอง

อีกอย่างหนึ่งคือคำมั่นสัญญาที่จะทำให้คุณปู่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบปี

เฟ่ยเข่อซินรู้ว่าการที่เย่เฉินทำแบบนี้ เพื่อรวมอำนาจการปกครองของตนเองในตระกูลเฟ่ยให้มั่งคงขึ้น ดังนั้นตนเองจึงไม่สามารถทำให้เย่เฉินผิดหวังได้

ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีสำหรับตนเองที่จะได้แสดงต่อหน้าคุณปู่ ดังนั้นเธอจึงเจตนาบอกว่าตนเองเป็นฝ่ายคิดที่จะโอนรางวัลอย่างที่สองที่เย่เฉินมอบให้ตระกูลเฟ่ย ไปให้ คุณปู่คนเดียว

ถึงแม้ว่าการพูดแบบนี้ จะทำให้เธอรู้สึกผิดบ้าง แต่เมื่อพิจารณาถึงเป้าหมายสูงสุดของเรื่องแล้ว เธอทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาชนะอุปสรรคในใจของเธอ

เมื่อเฟ่ยเจี้ยนจงได้ยินเฟ่ยเข่อซินพูดแบบนี้ เขารู้สึกประหลาดใจมาก อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “เข่อซิน หลาน....หลานพูดอย่างนั้น คุณเย่ รับปากแล้วใช่ไหม?”

เมื่อมองสายตาที่แปลกใจของเฟ่ยเจี้ยนจง เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบา ๆ และกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณเย่ รับปากแล้ว”

เฟ่ยเจี้ยนจงรีบถามอีกครั้ง “เข่อซิน จากการคาดเดาของหลาน คุณเย่จะมอบ......จะมอบเป็นรางวัลอะไร?”

เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างจริงจัง “คุณปู่ คุณเย่รู้ปัญหาใหญ่ที่สุดของคุณปู่แล้ว และหนูเชื่อว่าเขาจะช่วยเหลือคุณปู่ในยามที่คับขันได้อย่างทันท่วงทีแน่นอน”

ดวงตาของเฟ่ยเจี้ยนจงเป็นประกาย และกล่าวโพล่งออกมาว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น มันก็จะดีที่สุด!”

พรอวิเดนซ์

หม่าหลันที่เดินเร็วอยู่ท่ามกลางวัยกลางคนและผู้สูงอายุของกลุ่มเดินวิบาก ตอนนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ก่อนหน้านั้นเย่เฉินมอบเงินให้เธอ แล้วเธอก็นำเงินไปซื้อสร้อยคอโกลเดรสดรีม แล้วยังถูกรางวัลใหญ่มูลค่าหนึ่งล้านสองแสน คิดไม่ถึงว่าเย่เฉินจะมอบสร้อยคอแบบเดียวกันให้แก่เธออีกเส้น เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอกลับไปแล้วก็ขายสร้อยคอเส้นนี้ เท่ากับว่าตนเองได้สร้อยคอมาฟรีหนึ่งเส้น แล้วยังได้ประสบการณ์การเดินทางอีกด้วยเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ยอดเยี่ยม แล้วยังได้ท่องเที่ยวในสหรัฐอเมริกาอีกหลายวัน

ต่อมา เธอแค่รอไปเที่ยวที่นครนิวยอร์กเป็นเวลาสองวัน จากนั้นเธอก็สามารถกลับบ้านได้อย่างสบายใจ

หลังจากกลับไปแล้ว ก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตอิสระเหมือนก่อนหน้านั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก

เพราะอารมณ์ดี ขณะที่หม่าหลันเดินวิบาก สีหน้าของเธอจึงยิ้มอยู่ตลอดเวลา ไม่สามารถปกปิดความสุขได้