เมื่อเฉินลี่ผิงได้ยินว่าอาหารพร้อมแล้ว เธอก็เชิญครอบครัวของเย่เฉินทั้งสามคนไปที่ห้องอาหารทันที
ขณะนี้ ในห้องอาหาร มีชายคนหนึ่งอายุหกสิบปี กำลังยุ่งกับการจัดโต๊ะอาหาร หลังจากเฉินลี่ผิงแนะนำแล้ว ผู้ชายคนนี้ชื่อหม่านจินซานเป็นสามีของเธอ
และชายหนุ่มที่เรียกพวกเขามาทานอาหารเมื่อสักครู่ ชื่อหม่านหยิงเจี๋ยซึ่งเป็นลูกชายของเฉินลี่ผิง
หม่านจินซานมีไมตรีมาก หลังจากเชิญครอบครัวพวกเขาสามคนนั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว เขาถามเย่เฉินด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวเย่ ชอบดื่มเหล้าแบบไหน? ลุงมีไวน์แดงและเหล้าเหมาไถ”
เย่เฉินกล่าวอย่างสุภาพ “ลุงหม่าน ต้องขออภัยด้วย ผมต้องขับรถ เลยไม่สามารถดื่มเหล้าได้”
เมื่อได้ยินแล้วหม่านจินซานก็ไม่โกรธ แต่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร ขับรถก็ไม่ต้องดื่ม”
หลังจากกล่าวจบ เขามองหม่านหยิงเจี๋ยลูกชายตนเองและกล่าวว่า “หยิงเจี๋ย คืนนี้ถ้าลูกไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปทำ พวกเราสองพ่อลูกดื่มกันหน่อยดีไหม?”
หม่านหยิงเจี๋ยยิ้มและพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็ดื่มนิดหน่อย”
เฉินลี่ผิงรีบกำชับว่า “พวกคุณสองคนดื่มน้อยหน่อยน่ะ”
สองพ่อลูกรับปาก จากนั้นหม่านหยิงเจี๋ยหยิบเหล้าเหมาไถออกมาหนึ่งขวด รีบเปิดทันทีและรินให้พ่อตนเองหนึ่งแก้ว
สามารถมองออกว่าสองพ่อลูกติดเหล้า ดังนั้นตอนที่เปิดเหล้าแล้วกลิ่นเหล้าลอยออกมา เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนควบคุมตนเองไม่ได้เล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าทั้งสองจะชอบดื่มเหล้า แต่ก็ไม่มีใครยกแก้วเหล้าขึ้นมา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเฉินลี่ผิง
ขณะนี้ เฉินลี่ผิงกล่าวกับหม่าหลันด้วยรอยยิ้มว่า “หม่าหลัน พวกเราอย่าดื่มเหล้าเลย เริ่มกินข้าวกันเถอะ!”
เดิมทีหม่าหลันก็ไม่ชอบดื่มอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงทันที
ไม่นาน เฉินลี่ผิงก็ยื่นโทรศัพท์ให้หม่าหลันและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ คุณดูสิ เธอนั่งไฟล์เดียวกับคุณ!”
หม่าหลันมองเข้าไปใกล้ ๆ และพบว่าในหน้าแชท อีกฝ่ายตอบกลับเฉินลี่ผิงว่าเป็นไฟล์ CX845
เธออดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความประหลาดใจ “โอ้แม่เจ้า บังเอิญจริง ๆ”
“ใช่” เฉินลี่ผิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เพื่อนคนนี้เป็นคนที่เก่งมาก ครอบครัวของเธอทำธุรกิจนำเข้าและส่งออกระหว่างหัวเซี่ยกับสหรัฐอเมริกา มีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน คุณทำความรู้จักกับเธอไว้ ไม่แน่ต่อไปอาจจะเป็นประโยชน์กับคุณ”
หม่าหลันกล่าวด้วยความดีใจว่า “เยี่ยมมากเลย อีกสักครู่พี่เฉินช่วยส่งนามบัตรวีแชทของเธอให้ฉันหน่อย ฉันจะได้เพิ่มเธอเป็นเพื่อน”
“โอเค” เฉินลี่ผิงพยักหน้าและกล่าวว่า “ทานอาหารก่อน หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วฉันจะคุยกับเธอก่อน”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...