ขณะนี้ หม่านจินซานกับหม่านหยิงเจี๋ยสองพ่อลูกได้เริ่มชนแก้วกันแล้ว
ดูเหมือนทั้งสองจะชอบดื่มมาก พ่อยกแก้วขึ้นแล้วชนแก้วกับลูกชาย หลังจากสองคนเพิ่งดื่มเสร็จ ลูกชายก็ยกแก้วขึ้นมาอีกครั้งแล้วชนแก้วกับพ่อ
ภรรยาของหม่านหยิงเจี๋ยที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ไม่สนใจ เธอทานอาหารและเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วย ไม่ค่อยพูดอะไร
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เย่เฉินไม่สบายใจก็คือถึงแม้ว่าหม่านหยิงเจี๋ยจะดื่มเหล้าตลอด แต่เขามักจะหาโอกาสเหลือบมองเซียวชูหรันภรรยาของตนเองอย่างเงียบ ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น สายตาที่เจ้าชู้ของเขา แค่มองแวบเดียวก็สามารถมองออกว่าเขามีเจตนาไม่ดี
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะมองด้วยสายตาที่เตือนกลับไป ในที่สุดหม่านหยิงเจี๋ยก็สงบลงเล็กน้อย
สิ่งที่แปลกคือภรรยาของหม่านหยิงเจี๋ยเงยหน้าขึ้นคีบผักเป็นครั้งคราว เธอดูออกว่าสามีของตนเองแอบมองเซียวชูหรันเป็นครั้งคราว
เพียงแต่เย่เฉินไม่เห็นเธอส่งสัญญาณขัดขวางใด ๆ
โดยปกติในสถานการณ์ดังกล่าวแล้ว ถึงแม้ว่าภรรยาจะไม่สามารถโกรธสามีต่อหน้าคนอื่นได้ แต่อย่างน้อยเธอก็ควรขยิบตาเพื่อเตือนเขา หรือทำการเตือนอยู่ใต้โต๊ะเพื่อให้เขาสงบลง
แต่ซุนฮุ่ยน่ากลับไม่สนใจว่าหม่านหยิงเจี๋ยกำลังมองใครอยู่ ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ
ดังนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูแปลกเล็กน้อย หม่าหลันกับเฉินลี่ผิงกำลังสนทนาอย่างคึกคัก ส่วนหม่านจินซานกับหม่านหยิงเจี๋ยกำลังดื่มได้ที่ ในขณะที่ซุนฮุ่ยน่าเอาแต่เล่นด้วยโทรศัพท์ โดยปล่อยให้เย่เฉินกับเซียวชูหรันนั่งมองหน้ากัน
หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว หม่าหลันกับเฉินลี่ผิงสนทนากันอีกสักครู่ จากนั้นก็เตรียมกลับด้วยความอาลัยอาวรณ์
ก่อนจากหม่าหลันเตือนเฉินลี่ผิงว่า “พี่เฉิน อีกสักครู่อย่าลืมส่งนามบัตรวีแชทเพื่อนคุณมาให้ฉันด้วยน่ะ”
“โอเค โอเค แม่รู้แล้ว!”
ขณะที่หม่าหลันพูด เธอมีแผนอยู่ในใจแล้ว เธอวางแผนว่าหลังจากกลับไปแล้ว เธอจะขายสร้อยคอทันที จากนั้นแลกเป็นเงินเป็นดอลลาร์ และเปิดบัญชีหุ้นสหรัฐ แล้วเรียนรู้วิธีเล่นหุ้นกับเฉินลี่ผิง
ก่อนห้านั้นเธอใช้เงินไปหมด จึงไปสหรัฐอเมริกาด้วยความจำใจ ทำให้เธอเข้าใจเรื่องหนึ่ง คนไม่สามารถไม่มีเงินได้ มิเช่นนั้นถึงแม้ว่าคุณจะอาศัยอยู่ใน Tomson Riviera และขับรถโรลส์รอยซ์ ถ้าคุณไม่มีข้าวกิน ก็คือไม่มีข้าวกิน
ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถเก็บสะสมเงินเป็นของตนเอง เพื่อต่อไปเธอจะได้มีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น
อย่างไรก็ตาม เธอไม่พูดเรื่องนี้ต่อหน้าลูกสาวอย่างแน่นอน ดังนั้นเธอจึงกล่าวว่า “แม่แค่ถามด้วยความอยากรู้เท่านั้น ลูกวางใจเถอะ แม่จะไม่ซื้อหุ้นหรอก หุ้นพวกนั้นเป็นล้วนเป็นการหลอกลวง”
เซียวชูหรันพยักหน้าและกล่าวด้วยความโล่งอกว่า “คุณแม่รู้ก็ดีแล้ว อย่าฝันว่าจะสามารถร่ำรวยในชั่วข้ามคืนได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...