หลังจากไปส่งครอบครัวของหม่าหลัน สี่คนที่เดิมทีมีสีหน้าอ่อนโยน พลันแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง
สีหน้าของเฉินลี่ผิงเริ่มเย็นชา ส่วนอีกสามคน กลับมีความรู้สึกได้จุดจบ และความโล่งอกโล่งใจ
เฉินลี่ผิงดึงสีหน้าพร้อมเดินกลับเข้ามา ตรงมานั่งบนโซฟา เงยหน้าขึ้นมองหม่านจินซาน และหม่านหยิงเจี๋ย เอื้อมมือไปหยิบแก้วปาลงข้างๆเท้าของพวกเขา จนทั้งสองตกใจสะดุ้งถอยหลังพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
จากนั้น เฉินลี่ผิงก็หลุดด่าออกมายกใหญ่ว่า “พวกแกมันระยำ วันๆเอาแต่กินเหล้า! ไม่ว่าตอนไหน เหล้าเป็นพ่อพวกแกหรือไง แค่ได้กลิ่นก็มอมเมาพวกแกจนสติหาย! อะไรสำคัญอะไรไม่สำคัญแกสองคนไม่รู้เหรอ?! ถ้ายังแก้นิสัยเสียๆพวกนี้ไม่ได้ ก็พากันไสหัวไปให้พ้น!”
เธอพูดพร้อมกับชี้หน้าซุนฮุ่ยน่าที่อายุราวๆสามสิบ ตะคอกด่าออกมาว่า “แล้วก็แก! วันๆเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ โทรศัพท์บ้านั่นมันมีอะไรดีนักหนา? เล่นแล้วเงินมันจะงอกออกมาจากโทรศัพท์หรือไง?!”
ทั้งสามคนถูกด่าจนทำตัวไม่ถูก หม่านหยิงเจี๋ยจึงอธิบายอย่างประหม่าว่า “ป้าเหมย พวกฉันก็แค่เห็นว่าให้ป้ากับคนแซ่หม่าคุยกันก็พอแล้ว……ป้าออกโรงเอง เราสามคนนอกจากผสมโรงแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ยิ่งพูดเยอะก็ยิ่งผิดเยอะ สู้ไม่พูดเลยดีกว่า……”
“หยุดพล่าม!” เฉินลี่ผิงเอ่ยพูดเสียงเย็น “ครั้งนี้ถ้าหม่าหลันมาคนเดียวก็คงไม่เป็นอะไร แต่ประเด็นคือเธอพาลูกสาวกับลูกเขยมาด้วย ถ้าเกิดพวกเขาจับพิรุธได้จะทำยังไง?!ตอนนี้ลูกค้าที่ญี่ปุ่นเกาหลีรอไม่ไหวแล้ว เราไม่มีเหยื่อล่ออย่างอื่นแล้วด้วย ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาด จนเบื้องบนสั่งลงโทษ ฉันก็ช่วยอะไรพวกแกไม่ได้หรอก!”
“เป็นอะไรยังไง?” เฉินลี่ผิงแสยะยิ้มออกมา กล่าวว่า “บ้านหลังนี้ใกล้จะหมดสัญญาเช่าแล้ว พื้นที่เล็กๆอย่างพรอวิแดนซ์ ก็เป็นแค่สถานที่ที่เอาไว้ให้เราใช้เล่น เหมือนพวกชนเผ่าเร่ร่อน พอใช้พื้นที่สนามหญ้าจนเกลี้ยงก็เปลี่ยนไปที่อื่น ไม่กลับมาที่เดิมอีก แถมหลักฐานที่เราใช้ยืนยันตัวตนก็เป็นของปลอมทั้งหมด ใครจะตามหาตัวเราเจอ?”
“นั่นสิ!”ซุนฮุ่ยน่าที่เงียบมาตลอดรีบเอ่ยพูดขึ้นมา “อีกอย่างเราก็ไม่ใช่คนส่งมอบสินค้าโดยตรงเสียหน่อย เรื่องนั้นพวกป้าสวีเป็นคนจัดการ ซึ่งนี่ถือได้ว่าเป็นเกราะกันภัยที่ป้าเหมยสร้างขึ้นมาให้พวกเรา ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ พวกป้าสวีน่าจะโดนก่อน”
“มากไปกว่านั้นครอบครัวของป้าสวีก็อยู่ที่อเมริกา ถ้าเกิดเรื่องสืบสาวไปถึงเธอจริงๆ เธอก็คงไม่กล้าโยนมาให้พวกเราหรอก พูดก็พูดเถอะนอกจากฆ่าคนแล้ว ความผิดอื่นๆก็คงไม่ถึงขั้นถูกลงโทษประหารชีวิตหรอก ถ้ามีคนสืบสาวไปถึงเธอจริงๆ อย่างมากก็คงแค่ถูกจำคุกตลอดชีวิต เพื่อครอบครัวของเธอแล้ว เธอไม่มีทางโบ้ยความผิดมาที่เราแน่นอน ไม่อย่างนั้นเบื้องบนคงได้ฆ่าคนในครอบครัวของเธอเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูแน่ๆ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...