ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4607
อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า ถึงแม้รูปบนหน้าไทม์ไลน์ของผู้หญิงจะเยอะ แต่รูปที่ถ่ายหน้าตรงมีแค่ไม่กี่รูป
ซึ่งรูปวิวในประเทศต่างๆที่เธอโพสต์ลง จริงๆแล้วล้วนแล้วแต่เป็นรูปในอินเทอร์เน็ตทั้งนั้น
ถ้าหม่าหลันฉุกคิดสักนิด แคปรูปวิวพวกนั้น เอาไปเสิร์ชในกูเกิ้ล ก็จะเจอที่มาจริงๆของรูปเหล่านี้
แต่น่าเศร้า ที่ถึงแม้หม่าหลันจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ความเข้าใจที่เธอมีต่อโลกยังค่อนข้างไร้เดียงสา อีกอย่าง เธอก็รู้จักวิธีใช้โทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต และซอฟต์แวร์ต่างๆเพียงแค่ตื้นๆ ไม่มีความรู้พื้นฐานเลยด้วยซ้ำ
คนแบบนี้ ยิ่งจะถูกคนไม่ดีเพ่งเล็งเป็นพิเศษ!
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานวันศุกร์ก็มาถึง
เนื่องจากวันนี้ต้องเดินทางไปนิวยอร์ก หม่าหลันจึงตื่นขึ้นมาเก็บกระเป๋าตั้งแต่เช้า
หม่าหลันในตอนนี้ ร้อนรนเป็นอย่างมาก
รอตั้งนานกว่าจะถึงช่วงบ่าย หลังจากที่เซียวชูหรันเลิกคลาส เย่เฉินก็ขับรถพาหม่าหลัน มารับเซียวชูหรันที่ประตูโรงเรียน จากนั้นทั้งสามคนก็ขับรถตรงไปที่นิวยอร์ก
เนื่องจากการแปลงข้อความเสียง มันจะค่อยๆขึ้นเป็นประโยคไล่ไปทีละประโยค ดังนั้นตอนที่หม่าหลันได้อ่านประโยคหน้าๆก็แอบผิดหวังนิดหน่อย แต่พอเธอได้อ่านประโยคท้าย ในใจก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง
เธอคร่ำครวญในใจว่า “ฉันอายุเยอะขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยไปที่เกาะฮ่องกางเลย ไปเปลี่ยนเครื่องที่เกาะฮ่องกางครั้งนี้ พอเครื่องลงจอดอย่างมากก็อยู่แค่ไม่กี่ชั่วโมง แทบไม่มีเวลาออกไปเปิดหูเปิดตาชมสภาพแวดล้อมและผู้คนในเกาะฮ่องกางนอกสนามบินเลยสักนิด ในเมื่อมีโอกาสดีๆแบบนี้ สู้อยู่เที่ยวที่เกาะฮ่องกางสักวันสองวันดีกว่า ไหนๆจงชิวฮวาก็เป็นคนรวย ไปอยู่ไปกินกับเธอ ไม่เพียงแค่ไม่ต้องใช้เงินตัวเอง แต่อีกฝ่ายรวยขนาดนี้ ต้องเลี้ยงฉันแน่ๆ…..”
คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ตอบตกลงอย่างยินดี พิมพ์ตอบกลับไปว่า “ได้สิ! กลับประเทศไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว สู้อยู่เที่ยวที่เกาะฮ่องกางสักพักดีกว่า ยังไงคงต้องรบกวนคุณด้วยนะ”
อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ถึงยังไงก็เป็นเพื่อนพี่เฉินเหมือนกัน คุณไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก งั้นเอาแบบนี้เลยนะ ฉันยังมีธุระต่อ ไว้คุยกันที่สนามบินอีกที!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...