ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆเย่เฉินก็พูดขึ้นมาว่า “คุณท่านเฟ่ยต้องรู้ไว้อย่างหนึ่ง งานประมูลยาอายุวัฒนะในอนาคตจะได้จัดขึ้นอีกหรือไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับความเห็นชอบของผม ถ้าวันใดวันหนึ่งผมไม่อยากจัดอะไรแบบนี้อีก ทุกคนบนโลกก็จะไม่มีที่ที่ให้ซื้อยาอายุวัฒนะ ถึงตอนนั้น คุณก็จะรู้ว่า มีแค่คำสัญญาของผมเท่านั้นที่มีค่า และคุณก็มีสิทธิ์ผ่อนซื้อยาอายุวัฒนะอยู่ในมือแล้ว แล้วไหนจะสัญญายืดอายุสิบปีนั่นอีก คุณมีอายุอยู่ถึงร้อยยี่สิบกว่าปี ภาพรวมก็ถือว่ามากแล้ว แค่นี้ยังไม่พอสำหรับคุณอีเหรอ?”
คำพูดของเย่เฉิน ทำให้เฟ่ยเจี้ยนจงฉุกคิดขึ้นมาทันที
เย่เฉินสัญญาว่าจะคุ้มครองเขาให้มีอายุต่อไปอีกสิบปี แลกกับการที่เขาต้องช่วยสนับสนุนเฟ่ยเข่อซิน พร้อมกันนั้นก็ต้องให้ทั้งตระกูลเฟ่ยหยุดเอาเงินไปประมูลยาอายุวัฒนะ
ส่วนการประมูลยาอายุวัฒนะ จะจัดขึ้นหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเย่เฉินทั้งหมด เรื่องจำนวนของยาอายุวัฒนะยิ่งแล้วใหญ่ ยิ่งประมูลจำนวนก็ยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องสภาพการเงินเหมือนที่เย่เฉินว่าเลย ดูท่าแล้วน่าจะใช้ได้อีกไม่นาน เขาถึงได้ดูถูกรายได้ในการประมูลยาอายุวัฒนะของตระกูลเฟ่ยแบบนี้
ไม่ว่าจะซื้อจนเงินหมด หรือไม่ซื้อเลย เขาก็ไม่สามารถควบคุมปริมาณเงินได้อยู่ดี
ถ้าเกิดเย่เฉินตัดหัวตัดหางกลางคัน เขาก็คงไม่เหลือโอกาสอะไรแล้ว
จะว่าไป เงื่อนไขที่เย่เฉินบอกว่าจะคุ้มครองเขาไปอีกสิบปี เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ตราบใดที่เขาให้ความร่วมมือแต่โดยดี เรื่องนี้ก็จะมั่นคง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มีอายุจนถึงหนึ่งร้อยยี่สิบปี เป็นเรื่องที่คนทั่วไปไม่คิดไม่ฝันแน่นอน คำนวณดูคนทั่วไปอายุก็เฉลี่ยอยู่ที่อย่างน้อยหกสิบปี ถ้ามีชีวิตจนถึงร้อยยี่สิบปีจริงๆ ชาตินี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!
คิดมาถึงตรงนี้ เฟ่ยเจี้ยนจงก็คุกเข่าลงบนพื้น เอ่ยพูดขอบคุณว่า “ขอบพระคุณคุณเย่ บุญคุณนี้ผมจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต!”
และในวันนี้ เย่เฉินก็มอบยาช่วยหัวใจให้เขา สำหรับเฟ่ยเจี้ยนจงแล้ว เหมือนเจอแหล่งน้ำกลางทะเลทรายเลยล่ะ!
เฟ่ยเจี้ยนจงที่ตกอยู่ในอาการดีใจ รีบใช้มือสั่นๆทั้งสองข้างวางไว้เหนือหัว แล้วเอ่ยพูดอย่างเคารพนอบน้อมว่า “ขอบพระคุณที่คุณเย่เฉินให้ยา!”
เย่เฉินนำยาวางไว้บนฝ่ามือของอีกฝ่าย เอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่งว่า “คุณท่านเฟ่ยไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้ ลุกขึ้นมากินยาก่อนเถอะ”
เฟ่ยเจี้ยนจงไม่กล้าลุกขึ้น จึงนำยาช่วยหัวใจเข้าปากอย่างระมัดระวังขณะที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...