ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4615
เธอเข้าไปนั่งยังไม่ถึงสิบนาที ผู้หญิงแต่งตัวดูรวยคนหนึ่งก็เดินลากกระเป๋า ในมือถือถุงช็อปปิ้งเข้ามา
หม่าหลันอาศัยรูปจากโปรไฟล์ มองไปแว็บแรกก็จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร อีกฝ่ายคือเพื่อนใหม่ของเธอ จงชิวฮวานั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเริ่มประหม่า จากนั้นก็โบกมือให้อีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น พูดยิ้มๆว่า “โอ๊ะ สวัสดีคุณจง ฉันหม่าหลันเอง! ยินดีที่ได้เจอกันนะคะ!”
เมื่อจงชิวฮวาเห็นหม่าหลัน ก็อดที่จะพูดอย่างตกใจไม่ได้ว่า “โอ๊ะหม่าหลันเองหรอกเหรอ ในที่สุดก็ได้เจอกันสักทีนะ! คุณคงมารอนานแล้วใช่ไหม ต้องขอโทษจริงๆนะ ก่อนจะมาสนามบินฉันมีประชุมสำคัญ คุณคงไม่รู้หรอกว่าแต่ละวันฉันมีเรื่องต้องจัดการมากมายขนาดไหน แค่คิดก็ปวดหัวจะระเบิดแล้ว”
หม่าหลันพูดยิ้มๆว่า “ผู้หญิงเก่งๆแบบคุณ ก็ต้องยุ่งเป็นปกติอยู่แล้ว”
จงชิวฮวานั่งลงข้างๆหม่าหลัน พูดว่า “หม่าหลัน คุณเป็นเพื่อนของพี่เฉิน ก็เท่ากับเป็นเพื่อนของฉันด้วย เพราะงั้นเราไม่ต้องสุภาพกันหรอก เอาแต่เรียกกันว่าคุณๆ เอาตรงๆฉันได้ยินจนเบื่อจะตายชักแล้ว เวลาปกติคนที่บริษัทก็เรียกฉันอย่างนี้ ไหนๆก็มีเพื่อนใหม่ทั้งที ฉันไม่อยากใช้คำเรียกนี้แล้ว”
หม่าหลินคิดไม่ถึงเลยว่า คนระดับจงชิวฮวา แต่จะเป็นมิตรและไม่ถือตัวเลยสักนิด มันเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปเขาจะทำกัน
หม่าหลันดีใจขึ้นมาทันที แต่ปากก็เอ่ยย่างเกรงใจ “ไอ้หยา จะทำอย่างนั้นได้ยังไง มันจะลำบากเธอเปล่าๆ จากเกาะฮ่องกางไปเมืองจินหลังใช้เวลาตั้งสามชั่วโมง ฉันนั่งเครื่องบินกลับเองดีกว่า”
จงชิวฮวาโบกมือ “เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวล พอเธอไปถึงเกาะฮ่องกางที่เป็นถิ่นของฉัน เธอก็คือแขกคนหนึ่ง ส่วนฉันคือเจ้าถิ่น เพราะฉะนั้นเอาตามที่ฉันพูดนี่แหละ ฉันเองก็ไม่เคยไปเมืองจินหลังเหมือนกัน จะได้ถือโอกาสไปดูสักหน่อย”
หม่าหลันได้ยินแบบนี้ ก็ไม่เกรงใจจงชิวฮวาอีกต่อไป พูดยิ้มๆว่า “ถ้าไปเมืองจินหลัง เดี๋ยวฉันพาขับรถเที่ยว! ถึงฉันไม่มีเครื่องบินส่วนตัว แต่ฉันก็มีโรลซ์รอยซ์ รับรองว่าสมเกียรติเธอแน่นอน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...