ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4616
ก่อนที่จงชิวฮวาจะมาถึง ก็พอจะได้ยินเฉินลี่ผิงพูดเกี่ยวกับหม่าหลันอยู่บ้าง ว่าอีกฝ่ายอาศัยอยู่Tomson Rivieraในเมืองจินหลิง และขับโรลซ์รอยซ์ ดังนั้นจึงไม่ได้ตกใจอะไรมาก
เธอยิ้มให้หม่าหลันแล้วพูดว่า “เธอไม่คิดว่ารถโรลซ์รอยซ์ คันใหญ่เกินไปสำหรับผู้หญิงเหรอ? เวลาฉันออกไปข้างนอกฉันไม่ค่อยขับรถเองเท่าไหร่ มีแต่ให้คนขับรถขับให้ ส่วนฉันนั่งเบาะกลาง สบายกว่าขับเองเยอะเลย แถมยังได้นั่งสวยๆด้วย”
หม่าหลันเอ่ยพูดด้วยใบหน้าอิจฉา “ครอบครัวฉันไม่มีคนขับรถส่วนตัว แล้วก็ไม่มีรถตู้น่ะสิ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงได้เป็นคุณนายเหมือนคนอื่นเขาแล้ว”
จงชิวฮวาพูดยิ้มๆ “ไม่เห็นจะยากเลย ถ้าเธอไม่มีรถตู้ เดี๋ยวฉันส่งให้สักคันเอาไหม รุ่นเล็กซัสรู้จักหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ฉันสั่งจองกับเซลล์ขายรถนำเข้าไว้สามคัน ตอนแรกว่าเก็บคันหนึ่งไว้ให้พ่อแม่ฉันใช้ แต่พวกเขาตัดสินใจว่าจะอยู่ที่อเมริกาถาวร ไม่กลับมาแล้ว เดือนหน้ารถก็จะมาถึงแล้วคงไม่มีที่เก็บ เอาให้เธอให้มันจบๆไปก็แล้วกัน”
หม่าหลันพลันดีใจเนื้อเต้น หลุดปากพูดออกไปว่า “เล็กซัส……ที่……ที่ราคาเกือบล้านน่ะเหรอ?！”
“ใช่” จงชิวฮวาพยักหน้า พูดยิ้มๆว่า “หลายคนบอกว่ามันเป็นแค่รถโง่ๆที่ราคาแพง แต่ฉันว่านั่งสบายดีออก ไหนๆก็ไหนๆแล้วเลยถือซะว่าใช้เศษเงินซื้อเอาหน้าเสียเลย ล้านกว่าๆก็ไม่ถือว่ามากมายอะไร พูดตรงๆ ถ้าราคาไม่สูง พวกคนรวยก็ไม่ซื้อกันหรอก ถ้าซื้อราคาถูกจะเอาหน้ายังไง? ราคาสูงถึงสามล้านก็ยิ่งดี ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ว่าขับไปที่ไหน คนอื่นก็จะรู้ในทันทีว่าเป็นรถราคาหลายล้านที่ดูธรรมดาแต่หรูหรา”
หม่าหลันรู้สึกเลื่อมใสเป็นที่สุด พึมพำขึ้นมาว่า “จะว่าไปนี่คงเป็นวิถีของคนรวยสินะ ไม่ซีเรียสเรื่องราคา ขอเอาหน้าไว้ก่อน…..”
ต่อมา เธอก็แอบพูดในใจเงียบๆว่า “จงชิวฮวาใจกว้างเกินไปหรือเปล่า? พูดออกมาได้ง่ายๆว่าจะให้เล็กซัสตั้งหนึ่งคัน แถมราคาเกือบสามล้าน ถึงตอนนั้นฉันจะเอาไว้ใช้เอง หรือแอบขายดีนะ?”
หม่าหลันพูดอย่างไม่หยุดคิด “ได้ๆ งั้นเราไปเช็กอินตอนนี้เลยดีกว่า”
ขณะที่พูด เธอก็ลุกขึ้น เก็บข้าวของและกระเป๋า เตรียมที่จะออกไปจากห้องรับรอง
ในตอนนี้เอง จงชิวฮวาก็เริ่มเครียดขึ้นมา
เพราะเธอต้องเริ่มแผนที่ตัวเองตั้งใจวางเอาไว้อย่างพิถีพิถันในอีกไม่ช้า
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...