ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4617
ดังนั้น เธอเก็บข้าวของตัวเองช้าๆ พร้อมกันนั้นก็แอบเคาะกล่องพลาสติกสีดำในกระเป๋าเบาๆสามครั้ง
จริงๆแล้วกล่องพลาสติกอันนี้ คือเครื่องสื่อสารวันเวย์ที่ติดตั้งSIMการ์ดเคลื่อนที่ ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในประตู คู่หูของเธอ ก็ใช้โทรศัพท์แอบฟังความเป็นไปของเหตุการณ์ข้างในตลอดเวลาที่รออยู่ในรถ
และการที่เธอเคาะสามที มันคือการส่งสัญญาณให้เก็บตาข่ายดักเหยื่อ
หลังจากที่คู่หูของเธอได้รับสัญญาณ ก็กดโทรหาจงชิวฮวาทันที
ในขณะนี้เอง จงชิวฮวากำลังแกล้งทำเป็นเก็บของ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ส่งเสียงดัง เมื่อเธอเห็นชื่อเลขาฉินปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ เธอก็จงใจไม่หยิบขึ้นมาแนบหู แต่กดเปิดลำโพง แล้วนำโทรศัพท์วางข้างๆ เอ่ยพูดว่า “เลขาฉิน ฉันกำลังจะเช็กอินแล้ว มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันอีกทีตอนฉันเช็กอินเสร็จ”
อีกฝ่ายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “คุณผู้หญิง คุณหญิงใหญ่เกิดเรื่องแล้ว！”
จงชิวฮวาเครียดขึ้นมาทันที รีบถามว่า “ยังไงนะ? แม่ฉันเป็นอะไร?”
อีกฝ่ายรีบพูดว่า “วันนี้คุณหญิงใหญ่พาคุณชายน้อยไปขี่ม้าเล่น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆม้าตัวนั้นก็ดีดขึ้นมา แถมยังถีบคุณหญิงใหญ่จนสลบไป เมื่อกี้เพิ่งส่งตัวเธอไปที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการค่อนข้างหนักเลยล่ะครับ”
จงชิวฮวาเอ่ยพูดอย่างร้อนใจ “นี่มันเรื่องอะไร…..ทำไมปล่อยให้แม่ฉันโดนม้าถีบ? พ่อบ้านมัวทำอะไรอยู่? ผู้จัดการสนามม้าอีก? รีบไล่เขาอีกเดี๋ยวนี้! แล้วเอาม้าตัวนั้นไม่เชือดทิ้งซะ!วันนี้มันถีบแม่ฉัน พรุ่งนี้มันอาจจะถีบลูกฉันอีกก็ได้！”
อีกฝ่ายพูดอย่างนอบน้อม “ได้ครับคุณผู้หญิง เจอกันที่โรงพยาบาล!”
เมื่อวางสาย จงชิวฮวาก็เอ่ยพูดกับหม่าหลันอย่างร้อนอกร้อนใจว่า “หม่าหลัน ต้องขอโทษจริงๆนะ จู่ๆแม่ฉันก็เกิดอุบัติเหตุโดยม้าถีบ ฉันต้องไปดูอาการแม่ที่โรงพยาบาล วันนี้คงไปไม่ได้แล้ว”
หม่าหลันอดที่จะเสียดายไม่ได้ เธอยังอยากที่จะถือโอกาสการร่วมเดินทางในครั้งนี้ ผูกมิตรกับผู้หญิงตรงหน้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุฉุกเฉิน จนไม่สามารถไปได้
ในหัวของหม่าหลันพลันแล่น รีบเอ่ยพูดว่า “นี่ชิวฮวา คุณหญิงใหญ่เจ็บหนกขนาดนั้น ยังไงเธอก็ต้องไปดูอยู่แล้ว งั้นเอาอย่างนี้ไหม วันนี้ฉันก็จะยังไม่กลับเหมือนกัน ไปดูอาการคุณหญิงใหญ่กับเธอที่โรงพยาบาล ให้แน่ใจว่คุณหญิงใหญ่ไม่เป็นอะไรแล้ว เราค่อยกลับประเทศพร้อมกัน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...