ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4618
อันที่จริง หม่าหลันไม่ได้เป็นห่วงคุณหญิงใหญ่ที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าอะไรนั่นหรอก
อย่าว่าแต่แม่ของจงชิวฮวาเลย แม้แต่แม่ของตัวเอง เธอยังขี้เกียจไปเยี่ยม นี่เธอก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านมาหลายปีแล้ว
เหตุผลที่หม่าหลันพูดออกไปแบบนั้น เพราะไม่อยากให้ทริปไปเกาะฮ่องกางล่ม
เธออุตส่าห์รอที่จะได้ไปค้างในคฤหาสน์หลังใหญ่ในถนนชือซุนบนเกาะฮ่องกาง ซึมซับชีวิตดีๆที่นั่น
ถ้าจงชิวฮวาไม่กลับวันนี้ นั่นก็ไม่เท่ากับว่าแผนของเธอล่มไม่เป็นท่าเหรอ?
ด้านจงชิวฮวาเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่า หม่าหลันจะเป็นฝ่ายออกปาก ขอไปที่โรงพยาบาลกับเธอเอง
แต่เธอจะไปโรงพยาบาลที่ไหนกันล่ะ เธอก็แค่รีบหาข้ออ้าง เพื่อล่อให้หม่าหลันติดกับ จะได้รีบเผ่นหนี
ดังนั้น เธอจึงเอ่ยพูดออกมาอย่างจริงจังว่า “หม่าหลัน ในกระเป๋าเดินทางใบนี้ มีของที่พี่เฉินฝากไปให้พ่อแม่อยู่หลายอัน มีทั้งพวกยาบำรุงกำลัง แล้วก็ยาที่หาซื้อในประเทศไม่ได้ ฉันรับปากพี่เฉินแล้วว่าจะกลับเกาะฮ่องกางเอาของฝากไปให้่พ่อแม่พี่เฉินวันนี้ เพราะน้องชายของพี่เฉินบังเอิญเข้ามาทำธุระที่เกาะฮ่องกางพอดี ตอนแรกเขาจะกลับตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว แต่เพราะของฝากพวกนี้ เลยอยู่ต่ออีกสองวัน ถ้าวันนี้เอาของไปให้พวกเขาไม่ได้ ก็คงจะเสียเวลาพวกเขาน่าดู……”
ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า เอ่ยพูดอย่างว่องไวว่า “ได้สิ งั้นฉันเอาของกลับไปรอเธอที่เกาะฮ่องกางแล้วกัน！”
เมื่อจงชิวฮวาเห็นหม่าหลันติดกับ จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็พูดยิ้มๆว่า “งั้นก็ขอรบกวนเธอด้วยนะหม่าหลัน อีกเดี๋ยวเธอก็เอากระเป๋าไปโหลดได้เลย พอถึงแล้วคนขับรถจะมารอรับเธอที่สนามบิน และช่วยเธอยกกระเป๋า เธอจะได้ไม่ต้องเสียแรงมากเกินไป อ้อแล้วฉันมีบอกให้คนขับ หาหมอนวดสปาฝีมือดีไปรอที่คฤหาสน์ก่อนล่วงหน้าแล้ว พอเธอไปถึงก็จะได้นวดสปาทั้งตัวเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ”
เมื่อหม่าหลันได้ยินแบบนี้ ก็ยิ้มร่าออกมาทันที เอ่ยพูดว่า “ไอ้หยาชิวฮวา เธอนี่ช่างเป็นคนใส่ใจจริงๆ แต่จริงๆแล้วไม่เห็นต้องยุ่งยากขนาดนี้เลย”
จงชิวฮวาเอ่ยพูดอย่างจริงจัง “ฉันไม่ชอบติดค้างน้ำใจคนอื่นน่ะ เธอช่วยฉันขนาดนี้ แล้วฉันจะปล่อยปละะละเลยเธอได้ยังไง”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...