บทที่ 462
"สูง?" พันหยวนหมิงเบะปาก "สูงจะให้สูงไปถึงไหน? ให้นายไปทำอาหาร เดือนละสี่ห้าพันยังผิดต่อคุณหรอ?"
จางเจี้ยนที่อยู่ด้านข้างตั้งใจทำให้พ่อตารู้สึกดี จงใจพูดคล้อยตามว่า "คุณพ่อ ในเมื่อเป็นลูกเขยของเพื่อนนักเรียนเก่าแก่ของท่าน งั้นผมจำเป็นต้องดูแลให้ดีสักหน่อย อย่างนี้ไหม ผมให้เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่น!"
เย่เฉินหัวเราะฮ่าๆ พูด "ขอโทษด้วยนะ ผมช่วยคนทำงานสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่เงิน"
พันหยวนหมิงขมวดคิ้วแน่น "คุณไม่ต้องการเงิน แล้วคุณต้องการอะไร?"
เย่เฉินยิ้มแล้วพูดว่า "ใครที่จ้างผมทำงาน ต้องยกลูกสาวแต่งกับผม เช่นพ่อตาของผม เขาอยากจ้างให้ผมกลับบ้านทำงาน จึงยกลูกสาวที่รักให้แต่งกับผม คุณอาพันถ้าคุณก็ต้องการจ้างผม งั้นคุณก็ยกลูกสาวให้มาแต่งงานกับผม! "
ทันใดนั้นพันหยวนหมิงโกรธ ด่าว่า “เด็กอย่างนายมองข้ามความหวังดีของคนอื่นจริงๆ! ใจดีให้รางวัลนายกินข้าวสักคำ นายกลับมาเล่นไม้นี้กับผม?”
จางเจี้ยนก็เต็มไปด้วยความโกรธ มองเย่เฉินด้วยสายตาที่เย็นชา พูดข่มขู่ว่า “เด็กน้อย พ่อตาของผมมีลูกสาวแค่คนเดียว ก็คือภรรยาผม นายพูดจาระมัดระวังหน่อย ไม่อย่างนั้น ผมจะทำให้คุณรับผิดชอบกับสิ่งที่กระทำ!”
เย่เฉินยิ้ม "พวกคุณสองคนนี่น่าสนใจจริงๆ ผมเคยขอข้าวพวกคุณกินตั้งแต่เมื่อไหร่? ทั้งๆที่พวกคุณสองคนเสนอหน้าอยากจ้างผมไปทำงาน พวกคุณต้องการจ้างผม ผมก็บอกความต้องการของผม พวกคุณรับปากก็รับปาก ไม่รับปากก็ไม่รับปาก นี่มันก็ปรกติไม่ใช่หรอ?”
จางเจี้ยนโกรธจนพูดว่า "มีอย่างที่ไหนเสนอเงื่อนไขอย่างนี้? อย่างนี้นายจะหาเรื่องกันชัดๆ?”
เย่เฉินพูดอย่างไม่สนใจ “คุณพูดผิดแล้ว ผมไม่ได้จะหาเรื่อง เงื่อนไขผมเป็นอย่างนี้มาตลอด ไม่ปิดบังคุณ ผมแต่งงานกับภรรยาผมมาสามปีแล้ว สามปีกว่านี้ ผมก็อยู่บ้านทำงานบ้าน ซื้อกับข้าวกวาดพื้นทำอาหาร นี่ก็คืองานของผม แต่ค่าตอบแทนของงานผม ก็คือภรรยาผม พวกคุณอยากจ้างผมทำงาน แน่นอนก็ต้องทำตามความต้องการของผม คุณสามารถให้ตามเงื่อนไขได้ก็ให้ ให้ไม่ได้ก็หุบปาก เหตุผลง่ายๆ พวกคุณทั้งสองรวมกันอย่างน้อยก็ใกล้จะแปดสิบปีแล้ว หรือว่ายังไม่เข้าใจ? "
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ลูกเขยของตัวเองจะฉลาดขนาดนี้ เพียงครู่เดียวก็ทำให้พันหยวนหมิงและจางเจี้ยนเสียเปรียบจนพูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วหัวแม่โป้งให้กับเขา
จางเจี้ยนมองไปที่เย่เฉินในสายตา มีแต่ความอาฆาตแค้น
เดิมเขาคิดว่า อย่างน้อยตัวเองก็เป็นประธานของบริษัทที่จะเข้าสู่ตลาด ตามพ่อตามาเสแสร้งตอแหลถ่อมเนื้อถ่อมตัวหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะถูกเย่เฉินนี้ทำเอาชะงัก สุดท้ายทำให้ตัวเองขุดหลุมฝังตัวเอง
สำหรับเขาแล้ว การเสียเปรียบนี้ยากที่จะรับได้ ต้องคิดหาวิธีเอาคืนให้ได้!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...