หม่าหลันรีบพูดว่า: "มีอะไรผิดปกติกับกระเป๋าเดินทางของฉันเหรอ? นอกจากเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวก็มีแค่พวกสินค้าท้องถิ่นขึ้นชื่อในนิวยอร์ก ฉันไม่ได้เอาของที่มีแบตเตอรี่ใส่กระเป๋าเสียหน่อย..."
ตำรวจหญิงกวักมือเรียกอย่างเย็นชา “หยุดหาข้ออ้าง ยังมีผู้โดยสารคนอื่นๆอยู่ที่นี่ เพื่อไม่ให้กระทบต่อเที่ยวบินของคนอื่น กรุณาตามฉันมา”
ขณะพูด เธอก็ดึงกุญแจมือออกจากเอวแล้วเตือนว่า “ฟังที่ฉันพูดให้ดี คุณทำได้แค่เงียบเท่านั้น ไม่อย่างนั้นทุกสิ่งที่คุณพูดออกมาอาจใช้เป็นหลักฐานมัดตัวคุณได้ และคุณก็มีสิทธิ์จ้างทนายขณะที่ถูกสอบสวน แต่ถ้าคุณจ่ายไม่ไหว เราจะส่งทนายให้คุณเอง คุณเข้าใจสิทธิ์ต่างๆพวกนี้หรือยัง?”
หม่าหลันตื่นตระหนก และโพล่งออกมาทันที ตะโกนว่า "พวกคุณกำลังเล่นอะไรกัน! ฉันเป็นผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสนะ! พวกคุณเป็นใครจะมาจับฉัน? อีกอย่าง ฉันไปทำผิดอะไรไม่ทราบ!"
ตำรวจหญิงพูดอย่างเย็นชาว่า “หม่าหลัน ในฐานะที่เป็นคนหัวเซี่ยเหมือนกัน ฉันขอเตือนคุณว่าที่นี่คือสหรัฐอเมริกา! อย่าพยายามต่อต้านไม่ว่าจะในรูปแบบใด ๆ ไม่อย่างนั้นคนที่จะเสียเปรียบก็คือคุณ!”
หม่าหลันพูดอย่างโกรธเคือง: "หยุดเล่นลิ้นกับฉันได้แล้ว! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องกลัวตำรวจอย่างพวกคุณ อย่าว่าแต่ที่อเมริกาเลย ต่อให้เป็นระดับนานาชาติแล้วยังไงต่อ?! “
เห็นได้ชัดว่าตำรวจหญิงเริ่มหมดความอดทน เธอหยิบกุญแจมือออกมาแล้วพูดเสียงดังว่า: "หม่าหลัน! ตอนนี้ฉันขอสั่งให้คุณหันหลังและเอามือไขว้หลังไว้ ห้ามต่อต้านหรือวิ่งหนีเด็ดขาด ไม่เช่นนั้น พวกเราอาจต้องใช้อาวุธกับคุณ ทางที่ดีคุณควรให้ความร่วมมือแต่โดยดี!"
เมื่อเห็นว่าคนจำนวนมากกำลังมองมา ในฐานะผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสหม่าหลันก็รู้สึกเสียหน้าในทันที
ความโกรธพลันพลุ่งปรี๊ด เธอเท้าสะเอวแล้วตะคอกออกมาเสียงดังว่า “ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่ามาเล่นไร้สาระแบบนี้กับฉัน! ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินแพงๆ ไม่ใช่เพื่อให้ตำรวจอย่างพวกแกมากวนประสาทนะ!ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว เพราะงั้นถอยออกไปห่างๆเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา!”
หม่าหลันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ตะโกนด้วยเสียงแหบ "นี่มันเจตนาฆ่าชัดๆ! ช่วยด้วยตำรวจอเมริกันกำลังจะฆ่าคน! ช่วยด้วย!"
ตำรวจผิวที่ใช้เข่าล็อกตัวหม่าหลันเอาไว้ โพล่งออกมาอย่างโกรธเคือง: "Hey!You shut the fuck up!"
หม่าหลันเคยผ่านการร่ำเรียนมา จึงฟังออกว่าตำรวจตาน้ำข้าวกำลังดุด่าตัวเอง และบอกให้ตัวเองหุบปาก ได้ยินแบบนั้นเธอก็พลันโกรธขึ้นมาทันที!
เธอกัดฟันและพูดว่า: "แกบอกให้ฉันshut upก็ยังพอทน แต่fuck、fuckของแกมันคืออะไร? คิดว่าฉันเป็นเพื่อนเล่นแกเหรอ? ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซะแล้ว! แกฟังนะ! I'm your mother!How dare you!หัดพูดจาให้มันรู้จักกาลเทศะซะบ้างฉันจะบอกแกให้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...