แม้ว่าตำรวจผิวขาวจะไม่เข้าใจภาษาจีน แต่ก็ยังเข้าใจภาษาอังกฤษที่ผสมปนเปในคำพูดของหม่าหลัน
เขาไม่คาดคิด ว่าหม่าหลันจะบอกว่าตัวเองเป็นแม่ของเขา เขาจึงกรุ่นโกรธขึ้นมาในทันที จงใจกดเข่าลงบนตัวของหม่าหลันให้แรงกว่าเดิม
หม่าหลันรับรู้ได้เพียงความเจ็บปวดในร่างกาย เธอหายใจแทบไม่ออกเพราะแรงกดทับจากอีกฝ่าย ต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงดังกรอบ ความเจ็บปวดพลันแล่นจู่โจม เมื่อตำรวจคนนี้กดทับจนกระดูกซี่โครง ของเธอหัก
ชั่ววินาทีนั้น หม่าหลันพลันเหงื่อแตกพลั่ก เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "ซี่โครงฉันหัก! ซี่โครงฉัน ช่วยด้วย ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว..."
ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็มองไปที่ตำรวจหญิง และโพล่งออกมา: "รีบบอกให้เขาหยุดเร็วสิ เดี๋ยวฉันก็ตายแล้วหรอก! นี่แกปฏิบัติกับผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสแบบนี้เหรอ!"
ตำรวจหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ฉันเพิ่งเคยเห็นคนค้ายาแบบคุณครั้งแรกนี่แหละ คุณคิดว่าการซื้อตั๋วเฟิร์สคลาส แล้วจะไม่โดนพิจารณาคดีเหรอ!"
หม่าหลันตะลึงและถามเธอว่า “อะไรนะ... คนค้ายาอะไร!
ตำรวจหญิงเยาะเย้ย: “ยังจะมาทำไม่รู้ไม่ชี้อะไรอีก เจ้าหน้าที่ศุลกากรของเราพบของเถื่อนสังเคราะห์มากกว่า 180 ออนซ์ ซึ่งเทียบเท่า 5,000 กรัมในกระเป๋าเดินทางของคุณ คุณรู้หรือไม่ ของเถื่อนระดับสูงพวกนี้มีโทษเพียงพอที่จะทำให้คุณ ติดคุกในอเมริกาได้?!"
“อะไรนะ!” หม่าหลันตกใจครู่หนึ่ง และโพล่งออกมา: “นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง ฉันเป็นพลเมืองที่ปฏิบัติตามกฎหมายทุกอย่าง! จะไปมีสิ่งของเถื่อนในกระเป๋าเดินทางได้ยังไง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของสิ่งนั้นมีลักษณะยังไง!"
แต่เนื่องจากตำรวจบอกว่าพบของเถื่อนในกระเป๋าเดินทางสองใบที่เธอเป็นคนนำไปเช็คอิน ดังนั้นก็แปลว่าต้องเป็นกระเป๋าเดินทางที่จงชิวฮวาขอให้เธอช่วยนำกลับไปที่เกาะฮ่องกางแน่ๆ!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หม่าหลันก็ตระหนักได้ว่าจงชิวฮวา ไม่ใช่ผู้นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเลย และเธอก็ไม่ใช่ญาติห่างๆ ของเจ้าพ่อเครื่องดื่มอะไรนั่นด้วย แต่เธอคือนักต้มตุ๋นต่างหากล่ะ! เธอพยายามหลอกใช้ตัวเองให้ช่วยนำของเถื่อนออกจากประเทศ!
ยิ่งไปกว่านั้น ตำรวจยังบอกอีกว่าพบของเถื่อนกว่า 5,000 กรัมในกระเป๋าเดินทางใบนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าถูกจับได้ในประเทศโทษก็คงไม่พ้นโดนประหารชีวิต!
เธอเสียใจและตกใจอย่างยิ่ง จึงร้องไห้ออกมา และพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงว่า "คุณตำรวจ..... ฉันถูกผู้หญิงคนหนึ่งชื่อจงชิวฮวาหลอกใช้ เธอบอกให้ฉันเอากระเป๋าเดินทางไปเกาะฮ่องกาง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรอยู่ในกระเป๋า ฉันไม่เรื่อง! เพราะฉะนั้นพวกคุณต้องจัดการให้ฉันนะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...