ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4626
ตำรวจหญิงเยาะเย้ยและพูดว่า “อีกฝ่ายรับปากว่าจะให้รางวัลคุณมากเท่าไหร่กัน ถึงได้กล้าช่วยคนอื่นขนกระเป๋าข้ามพรมแดนอย่างนี้?”
หม่าหลันรีบพูด “ฉันไม่ได้ค่าตอบแทนเลยแม้แต่แดงเดียว ก็แค่อยากช่วยเพื่อน…”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ หม่าหลันก็เริ่มร้อนตัวขึ้นมา
เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าเหตุผลที่เธอตกลงช่วยจงชิวฮวาขนสัมภาระ เป็นเพราะจงชิวฮวาบอกเธอว่าจะส่ง รถตู้รุ่นเล็กซัสให้ และพาเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวหลังจากไปเที่ยวเล่นที่เกาะฮ่องกางสองสามวัน
แต่หม่าหลันรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงคำสัญญาปากเปล่า และเธอไม่ได้รับเงินจากผู้หญิงคนนั้น ดังนั้นตำรวจจึงไม่มีทางหาหลักฐานเจอ
เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงเหลือบมองหม่าหลันด้วยความเห็นใจเล็กน้อย จากนั้นก็พาหม่าหลันไปที่สถานีตำรวจที่อยู่ข้างอาคารผู้โดยสารของสนามบินพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคน
เนื่องจากกระดูกซี่โครงหัก จึงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดตลอดทาง หวังว่าจะได้รับการรักษาตัวก่อน แต่ตำรวจหญิงกลับบอกว่า "ซี่โครงหักแค่นี้ ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก อีกเดี๋ยวจะมีหมอมายึดตรึงกระดูกให้ คุณกินยาแก้อักเสบก็พอแล้ว"
หม่าหลันร้องไห้ และพูดว่า "พวกคุณขาดมนุษยธรรมเกินไปแล้ว! ฉันจะฟ้องพวกคุณ! อ้อ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าฉันฟ้องชนะล่ะก็ ฉันจะเรียกค่าเสียหายร้อยสี่สิบล้านดอลลาร์ ถ้าไม่ยอมจ่าย ฉันไม่จบเรื่องนี้กับพวกคุณแน่!”
อีกฝ่ายพูดอย่างเฉยเมย: “เรื่องนี้ ถ้าคุณต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ทางเดียวที่ทำได้คือจับกุมตัวต้นเรื่อง และให้อีกฝ่ายยอมรับเองกับปากว่าคุณไม่รู้เรื่องด้วย เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณ มิเช่นนั้น ก็ไม่มีทางอื่นให้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณแล้ว เพราะถึงยังไงสิ่งต้องห้ามเหล่านี้ก็ถูกค้นพบในกระเป๋าเดินทางของคุณ หากคุณไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณไม่มีส่วนรู้เห็น คุณก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากข้อสงสัยได้!”
หม่าหลันตื่นตระหนก เอ่ยพูดอย่างรวดเร็ว: "ฉันมีประวัติการแชท ว่าเธอปั่นหัวฉันมาตลอด ประวัติการแชทสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉันได้!"
ตำรวจหญิงส่ายหัว"ถ้าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณจากประวัติการแชทมันก็คงจะง่ายเกินไป ในอนาคตผู้ค้ายาทั้งหมดก็คงพากันทำแชทปลอมขึ้นมา เพื่อเตรียมตัวขึ้นเครื่องบิน ทำสำเร็จ ก็คงได้เงินไปก้อนใหญ่ แต่ถ้าถูกจับได้ ก็คงจะยกประวัติการแชทขึ้นมาอ้างว่าตัวเองบริสุทธิ์ แทบจะไม่ต้องเสี่ยงอะไร คุณคิดว่ากฎหมายมันมีช่องโหว่ให้คุณมุดเล่นได้ง่ายๆหรือไง?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...