ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4629
เย่เฉินได้ยินเสียงสำนึกผิดของหม่าหลัน จึงพูดเบา ๆ ว่า: “แม่ อย่าเพิ่งพูดอะไรกับพวกเขามาก ผมจะจัดการหาทนายให้ภายในหนึ่งชั่วโมง และส่งไปช่วยจัดการเรื่องทางนั้น”
“โอเค โอเค!” เมื่อหม่าหลันได้ยินเย่เฉินบอกว่า เขาสามารถหาทนายความมาพบได้ภายในหนึ่งชั่วโมง จึงพูดอย่างรวดเร็วว่า “สมกับเป็นลูกเขยของฉัน ขนาดอยู่ในนิวยอร์กยังมีอิทธิพลมากขนาดนี้!”
ตำรวจหญิงข้างๆ พูดขึ้นว่า "หมดเวลาแล้ว ขอโทรศัพท์คืน"
หม่าหลันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้า และเมื่อกำลังจะส่งโทรศัพท์คืน ก็ไม่ลืมที่จะพูดเสียงดังว่า “ลูกเขย แม่ฝากความหวังไว้ที่แกนะ!
จากนั้นตำรวจก็กดวางสายโทรศัพท์
ทางด้านนี้ เสี่ยวชูหรันร้องไห้ และถามเย่เฉินว่า “ที่รัก คุณคิดจะทำยังไงต่อไป...”
เย่เฉินพูดเบา ๆ : “ผมจะพาคุณกลับไปที่พรอวิเดนซ์ก่อน พรุ่งนี้วันจันทร์คุณยังมีเรียน ดังนั้น ช่วงสองสามวันนี้คุณไปเข้าเรียนตามปกติได้เลย ส่วนเรื่องของแม่ที่นิวยอร์ก เดี๋ยวผมจัดการเอง”
เซียวชูหรันสะอื้น "อะไรกัน? ฉันจะไปมีกระจิตกระใจเรียนได้ยังไง..... เรากลับไปนิวยอร์กตอนนี้กันเถอะ..."
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง: “ชูหรัน ผมจะพูดตามตรงนะ คุณอยากฟังหรือเปล่า”
เซียวชูหรันรีบพูด “ที่รัก คุณพูดมาเลย..…”
เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “เรื่องที่แม่กำลังเผชิญ คุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก ถ้าคุณติดตามผมไปที่นิวยอร์ก มันจะไม่มีผลในเชิงบวกใดๆ นอกจากสร้างปัญหาให้มีมากกว่าเดิม”
ดังนั้นสำหรับเย่เฉินแล้ว ทางออกที่ดีที่สุดคือให้เซียวชูหรันกลับไปอยู่ที่พรอวิเดนซ์ และตัวเขาต้องไปจัดการเรื่องของหม่าหลันที่นิวยอร์กคนเดียว
ยิ่งกว่านั้น ที่พรอวิเดนซ์ก็มีบอดี้การ์ดหญิงคอยประจำการอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยส่วนตัวของเซียวชูหรันเลย
เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน
เธอไม่เพียงแต่กลัวว่าแม่ของเธอจะถูติดคุกตลอดชีวิตในอเมริกา แต่เธอยังกลัวด้วยว่าหากเธอติดตามเย่เฉินไป มันจะส่งผลต่อแผนการของเขาในการช่วยเหลือแม่ของเธอจริงๆ
หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จนแน่ใจว่าแม่ของเธอจะได้รับการช่วยเหลือและหนีออกมาได้ เซียว ชูหรันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้า พร้อมสะอื้นออกมา "ก็ได้….. ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปรอข่าวจากคุณที่พรอวิเดนซ์..."
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...