ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4630
เมื่อพูดอย่างนั้น เธอก็มองไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างน่าสงสารว่า "ที่รัก ฉันฝากแม่ด้วยนะ….ขอร้องล่ะคุณต้องช่วยเธอออกมาให้ได้นะ…..”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดเบา ๆ “ที่รัก ไม่ต้องกังวล แม่จะไม่เป็นอะไรแน่นอน”
หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็เอ่ยกำชับว่า “ที่รัก อย่าบอกเรื่องนี้กับใคร แม้กระทั่งพ่อ ถ้าพ่อถาม คุณก็บอกว่าแม่ไปเที่ยวกับกลุ่มทัวร์ แต่ผมคิดว่าพ่อคงไม่ถามถึงเธอหรอก ดีไม่ดีเขาคงไม่คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาคงเพลินอยู่กับการแลกเปลี่ยนที่เกาหลีอยู่”
เซียวชูหรันรู้ความเป็นไปของความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่เป็นอย่างดี ดังนั้นจึงถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และกล่าวว่า “พ่อของฉันคาดหวังอะไรไม่ได้หรอก เขาไปแลกเปลี่ยน ไม่แน่อาจจะสร้างสัมพันธ์กับน้าหานคนนั้น ก่อนหน้านี้เห็นมีติดต่อกันอยู่นี่….”
เย่เฉินรีบพูดว่า: “เอาล่ะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องพวกนี้ เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการหาวิธีพาแม่ออกมา”
“ใช่...” เซียวชูหรันพยักหน้าอย่างเร่งรีบ และกล่าวว่า “ที่รัก รีบไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนคุณ ให้ส่งทนายไปที่นั่นเถอะ..…”
“ได้” เย่เฉินพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาเฟ่ยเจี้ยนจง
เหตุผลที่ไม่โทรหาเฟ่ยเข่อซิน ก็เพราะว่ามีภรรยาอยู่ข้างๆ และเขาจึงจะรู้สึกว่าควรกันไว้ดีกว่าแก้
เฟ่ยเจี้ยนจงไม่คาดคิดว่าเย่เฉินจะโทรหาตัวเอง เขารู้สึกปลื้มใจเล็กน้อย จากนั้นก็กดรับโทรศัพท์ และถามว่า "คุณเย่ มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า?"
เมื่อเฟ่ยเจี้ยนจงได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เอ่ยรับรองออกมาว่า "ไม่ต้องกังวล คุณเย่ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้คุณเอง!"
เย่เฉินตอบอืม และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขอรบกวนคุณท่านเฟ่ยด้วย!”
เฟ่ยเจี้ยนจงกล่าวด้วยความกังวลใจ: "คุณเย่ ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก เป็นเกียรติของผมมากกว่า ที่ได้ช่วยเหลือคุณ!"
เย่เฉินพูดอย่างเรียบนิ่ง “ เอาเป็นว่า ผมจะพาภรรยากลับไปที่พรอวิเดนซ์ก่อน แล้วจึงจะกลับไปที่นิวยอร์ก ซึ่งอาจจะใช้เวลาอย่างน้อยสี่หรือห้าชั่วโมง ดังนั้นผมจึงต้องขอรบกวนคุณท่านเฟ่ยส่งเฮลิคอปเตอร์มารับผมหน่อย เดี๋ยวผมส่งพิกัดตำแหน่งให้ พาภรรยาของผมไปส่งที่พรอวิเดนซ์ก่อน แล้วค่อยพาผมกลับไปที่นิวยอร์ก”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...