ตำรวจผิวขาวอีกคนพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับของเถื่อนมากถึงห้ากิโลกรัม และผู้พิพากษาจะไม่อนุญาตให้ประกันตัวเด็ดขาด หากจับคนร้ายที่อยู่ข้างหลังไม่ได้ เธอจะถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บนอย่างแน่นอน ทั้งชีวิตนี้ก็อย่าคิดที่จะออกไปไหนอีกเลย"
เพื่อนร่วมงานคนก่อนที่ตามไป บอกกับจิมมี่ เวย์นว่า:"จิมมี่ เมื่อกี้นายลงมือแรงเกินไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้อายุมากพอแล้ว ถ้านายหักซี่โครงของเธออีกสักสองสามซี่ อาจถึงตายได้"
จิมมี่ เวย์นพูดอย่างเหน็บแนม:"ยัยนั้นอ้างว่าเป็นแม่ของกู กูไม่อัดจนไส้แตกก็ถือว่าอดกลั้นแล้ว!"
ชายคนนั้นพูดอย่างเคร่งขรึม:"ต่อไปนายควรพยายามควบคุมให้มากที่สุด เรื่องของมินนีแอโพลิสนายก็รู้ ในกรณีนี้ ระมัดระวังหน่อยก็ดี และนายต้องระวังด้วย หากทนายความของเธอรู้ ถึงตอนนั้นนายอาจจะโดนฟ้องมากได้"
"ขี้หมา"จิมมี่ เวย์นพูดอย่างดูถูก:"ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรไม่ได้เลย เธอเป็นคนหัวเซี่ย และไม่มีทางจ้างทนายความชั้นยอดในนิวยอร์กได้ หากเป็นทนายความที่ได้รับมอบหมายจากสวัสดิการสาธารณะ ฉันมี 10,000 วิธีที่จะให้พวกเขาหุบปาก"
เขาพูดอย่างภาคภูมิว่า:"ฉันขอสอนประสบการณ์ให้พวกนาย คนแบบนี้ชอบทำให้ตัวเองแข็งแกร่งมากทันทีที่มา และพยายามทำให้อีกฝ่ายตกใจทันที แต่แท้จริงแล้วยิ่งต้องจัดการกับคนประเภทนี้มากเท่าไหร่ เราก็ต้องยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และต้องหาโอกาสใช้วิธีการที่รุนแรงด้วย ตราบใดที่คุณบอกให้เธอรู้ว่าเธอเจอกับคนแกร่ง เธอจะกลายเป็นคนซื่อสัตย์มากกว่าหมาปั๊กทันที! ครั้งต่อไปนายทำดีกับเธอเล็กน้อย เธอจะกระดิกหางมาหานายอย่างประจบเลย"
ฝูงชนพากันหัวเราะคิกคัก
ในเวลานี้ ประตูถูกผลักเปิดออก ชายวัยกลางคนที่อ้วนเล็กน้อยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดเสียงดังทันทีที่เข้าประตูว่า:"พวก ฉันกับเมียเพิ่งสั่งโทมาฮอว์คมาจากร้านสเต็ก ยังไม่ทันกิน ก็ได้ยินมาว่าพวกนายได้คลี่คลายคดีใหญ่ ทำได้ดีมาก!"
เมื่อทุกคนเห็นหัวหน้าย่อยมา ต่างพากันดีใจ
ทุกคนมองตามเสียง และเห็นรถลีมูซีน Mercedes-Benz Maybach สีดำมาหยุดที่ประตูสถานีตำรวจ
ตำรวจใกล้ประตูเลิกคิ้ว ผิวปาก และโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น:"พวก ดูเหมือนจะมีคนใหญ่โตมา!"
หัวหน้าย่อยมองออกไปนอกประตูในเวลานี้ และเมื่อเห็นมายบัคหยุดที่ประตู เขาลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที และขณะจัดเสื้อผ้า เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"หัวหน้าตำรวจเมืองมารึเปล่า? หรือสมาชิกสภามาก็ไม่แน่นะ พวก จัดเสื้อผ้าให้ดี และคนใหญ่โตมาถึง บางทีนักข่าวก็อาจจะมาถึงแล้ว!"
ทุกคนตื่นเต้นทันที และหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า:"เร็วเร็ว รีบจัดการทำพิซซ่าและนักเก็ตไก่ทอดบนโต๊ะ อย่าให้สื่อถ่ายได้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...