หัวหน้าย่อยรู้สึกประหม่าอยู่พักหนึ่ง และคิดในใจว่า:"ที่เจมส์ ไวต์พูดนั้น เขาน่าจะได้รับความไว้วางใจจากผู้อื่นให้ช่วยหม่าหลันให้พ้นจากอาชญากรรม และลูกความของเขาจะต้องร่ำรวยและมีอำนาจ เผด็จการแน่ๆ หรือว่าข้างหลังหม่าหลันจะมีคนใหญ่โตที่สุดยอดมากๆ?"
คิดอย่างนี้ เขาก็รู้สึกอึดอัดในหัวใจ เลยได้แต่เยาะเย้ยว่า:"คุณไวต์ ตามระเบียบ ถึงแม้คุณจะให้คุณหม่าไปโรงพยาบาลอื่น ก็ต้องให้ตำรวจไปกับคุณด้วย คุณก็รู้ว่าตอนนี้คุณหม่ายังเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอาญา และเราไม่สามารถปล่อยให้เธอพ้นสายตาของเราได้"
เจมส์ ไวต์พูดอย่างเย็นชา:"ฉันไม่ต้องการให้คุณเตือนฉัน เรื่องสามัญสำนึกทางกฎหมายขั้นพื้นฐานนี้ แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจในฐานะผู้ปกป้องความยุติธรรม และความยุติธรรมของกฎหมายได้ดูถูกบทบัญญัติของกฎหมาย และความศักดิ์สิทธิ์ของสิทธิมนุษยชน มันน่าผิดหวังอย่างยิ่งจริงๆ!"
ใบหน้าของหัวหน้าย่อยเปลี่ยนเป็นสีแดงไปขาว และพูดอย่างลำบากใจว่า:"คำวิจารณ์ของนายไวต์นั้นถูกมาก ผมจะกระตุ้นให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของผม ให้นิสัยแย่ๆ ก่อนหน้านี้ไปอย่างแน่นอน!"
เจมส์ ไวต์เมินเขา มองหม่าหลัน แล้วพูดภาษาจีนเบา ๆ ว่า:"คุณหม่า เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล และผมจะจัดห้องที่ดีที่สุดให้คุณที่โรงพยาบาล รับรองว่าคุณจะได้สภาพแวดล้อมการรักษาเปรียบได้กับโรงแรมห้าดาว"
เมื่อหม่าหลันได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ และรีบพูดว่า:"ขอบคุณมาก คุณทนาย!"
เจมส์ ไวต์พูดอย่างจริงจัง:"คุณหม่า ต่อจากนี้ไป ผมจะเป็นทนายความส่วนตัว และผู้ช่วยส่วนตัวของคุณ ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องสุภาพกับผมมาก"
หม่าหลันไม่คาดคิดมาก่อนว่าเจมส์ ไวต์ ผู้ซึ่งสามารถทำให้คนทั้งสถานีตำรวจตกตะลึงจนหน้าซีดนั้น จะสุภาพกับตัวเองมาก
เธออดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ:"ไม่นึกเลยว่าลูกเขยที่ดีของฉัน เย่เฉินจะมีอำนาจมากขนาดนี้ แม้แต่ในนิวยอร์ก เขาก็มีเครือข่ายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ และแค่โทรกริ๊งเดียวก็จัดไว้ให้ฉันได้ ดูเหมือนว่าฉันจะได้ทนายที่เก่งกาจเช่นนี้ ครั้งนี้ฉันน่าจะออกไปได้แล้ว……"
ก่อนการพิจารณาคดี ผู้พิพากษาจะตัดสินว่าหม่าหลันจะได้รับการประกันตัวหรือไม่ โดยพิจารณาจากพฤติการณ์ทั่วไปของคดี
หากมีการประกันตัว ผู้พิพากษาจะให้เงินประกัน และตราบใดที่เงินยังมีอยู่ บุคคลนั้นก็สามารถคืนอิสรภาพได้ชั่วคราว
แต่ว่า จากข้อมูลของเจมส์ ไวต์ ปริมาณของเถื่อนที่เกี่ยวข้องกับคดีของหม่าหลันนั้นมากเกินไป ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วการประกันตัวจึงเป็นไปไม่ได้
ซึ่งหมายความว่าหลังการพิจารณาคดี หม่าหลัน จะถูกควบคุมตัวชั่วคราวในสถานกักกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...