เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง:"คุณช่วยฉันตรวจสอบพรอวิเดนซ์ คนจีนที่ชื่อเฉินลี่ผิง อายุประมาณห้าสิบ คนนี้น่าจะใช้ตัวตนปลอม แต่เธอกลับใช้ตัวตนปลอมนี้ ใช้ชีวิตในพรอวิเดนซ์ จะต้องทิ้งร่องรอยไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นฉันต้องการให้คุณช่วยฉันหาที่อยู่ปัจจุบันของบุคคลนี้โดยเร็วที่สุด"
พูดจบ เย่เฉินสั่งอีกว่า:"นอกจากนี้ แก๊งของพวกเขาน่าจะมีผู้ติดต่อในนิวยอร์กด้วย คุณหาวิธีตรวจสอบกล้องวงจรปิดของสนามบิน แล้วดูว่าคนที่มารับแม่ยายของฉันเป็นใครกันแน่ และหาวิธีหาที่อยู่ของเธอ ดีที่สุดที่ก็จับคนมาเลย"
"ไม่มีปัญหา!"ว่านพั่วจวินพูดโดยไม่ลังเล:"ไม่ต้องกังวล คุณเย่ ให้ผมจัดการทุกอย่างได้เลย!"
เย่เฉินรู้ดีว่า เฉินลี่ผิงจะหาวิธีจับตามองทุกย่างก้าวของหม่าหลันอย่างแน่นอน ตอนนี้หม่าหลันถูกจับ และขาดการติดต่อกับเธอแล้ว ดังนั้นเธอจึงตื่นตัวและตระหนักว่าหม่าหลันเกิดอุบัติเหตุ ในกรณีนี้พวกเขาจะอพยพออกจากที่ที่อาศัยอยู่เดิมในเวลาที่สั้นที่สุด
ดังนั้น จึงไม่น่าเป็นไปได้มากที่จะไปหาเฉินลี่ผิงที่โพรวิเดนซ์ตอนนี้ ได้แต่ให้คนของสำนักว่านหลง ตามหาเธอจากเบาะแสที่เธอทิ้งไว้
ส่วนผู้ติดต่อของหม่าหลันในนิวยอร์ก ไม่ว่าหม่าหลันจะประสบอุบัติเหตุหรือไม่ก็ตาม เธอจะหนีจากที่เกิดเหตุโดยเร็วที่สุด ดังนั้นความเป็นไปได้ที่อยากจะจับใครคนได้ทันที จึงน้อยมาก
โดยรวมแล้วเรื่องนี้ จะไม่สามารถเร่งได้ ได้แต่พยายามหาทางจับกุมคน และมั่นใจว่าหม่าหลันจะไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในนั้น
เมื่อสำนักว่านหลงเปิดเผยเบาะแสทั้งหมด แล้วจึงจับกุมผู้กระทำผิดทีละคน ความสงสัยของหม่าหลันก็จะหมดไป และเมื่อถึงเวลานั้น เธอก็จะได้รับอิสรภาพกลับคืนมา
......
หม่านหยิงเจี๋ยพูดอย่างลำบากใจ:"ป้าเหมย พูดตามตรง ปมคิดมาตลอดว่าหม่าหลันคนนี้ไม่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่ว่าเธอทะเลาะเพื่อแย่งผลประโยชน์กัน ผมแค่รู้สึกว่านังนี้เหลิงจนเกินตัวมาก คนที่ชอบอวดดีเหมือนเธอ ในตัวมีความเข้าในสถานการณ์อย่างธรรมชาติ"
เฉินลี่ผิงถามด้วยใบหน้าเย็นชา:"ความเข้าในสถานการณ์ธรรมชาติคืออะไร?"
หม่านหยิงเจี๋ยโพล่งออกมา:"ก็คือคนที่มีแนวโน้มที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย! ตัวอย่างเช่นถ้า 10,000 คนกำลังเดินอยู่บนถนน และก้อนอิฐตกลงมาจากท้องฟ้า ความน่าจะเป็นที่จะชนอีก 9,999 คนคือ 50% และความน่าจะเป็น 50% ที่เหลือคือการโยนโดนเธอ"
เฉินลี่ผิงตะโกนอย่างแรง:"ฉันให้แกมาพูดทีหลังเหรอ? ก่อนหน้านี้แกไปทำอะไร? ครั้งก่อนหม่าหลันมาทานข้าว ทำไมแกไม่พูดอะไรหลังจากที่เธอไปแล้ว? โอ้ ตอนนี้แกดันมารู้แล้วเฉยเลย รอวันไหนแกถูกรถชนตายขณะเดิน ฉันมาบอกว่าฉันรู้ว่าแกจะถูกรถชนตายอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นจะชุบชีวิตแกกลับคืนมาได้ไหม, พูดไร้สาระไปเพื่ออะไร?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...