ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4643
เมื่อหม่านหยิงเจี๋ยเห็นเฉินลี่ผิงโกรธ ก็หดคออย่างรวดเร็ว:"ขอโทษครับป้าเหมย…...ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ……"
เฉินลี่ผิงไม่อยากแม้แต่จะมองเขา เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ดึงการ์ดออกมา แล้วโยนโทรศัพท์ออกไปนอกหน้าต่าง
หลังจากนั้น เฉินลี่ผิงพูดกับหม่านหยิงเจี๋ยว่า:"ขับต่อไปอีก 20 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวไปทางทิศใต้"
หม่านหยิงเจี๋ยถามด้วยความประหลาดใจ:"ป้าเหมย จะไปหลบภัยที่แอตเทิลไม่ใช่เหรอ? ไปทางใต้ทำไม?"
เฉินลี่ผิงพูดอย่างเย็นชา:"ฉันจะไปเม็กซิโก เรื่องของหม่าหลันจบแล้ว เรื่องของลูกชายพี่โจว จะต้องไม่ผิดพลาด!"
เมื่อเย่เฉินรีบกลับไปที่นิวยอร์ก เป็นเวลากลางคืนแล้ว
เนื่องจากเฟ่ยเข่อซินอัญเชิญเขาให้อยู่ในบ้านเฟ่ยชั่วคราว ก่อนที่เขาจะมาถึงนิวยอร์ก เย่เฉินจึงตกลง
ถึงจะไปโรงแรมชั่วคราว ก็มีความไม่สะดวกหลายอย่าง พักบ้านเฟ่ยชั่วคราวอาจจะสะดวกกว่า
เมื่อเฮลิคอปเตอร์มาถึงบ้าน ตระกูลเฟ่ยก็ออกมาต้อนรับอีกครั้งอย่างเรียบร้อย
ยังคงนำโดยเฟ่ยเจี้ยนจง และเฟ่ยเข่อซิน รอการมาเยือนของเย่เฉินอีกครั้ง
ทันทีที่เจอกัน เฟ่ยเจี้ยนจงก้าวไปข้างหน้า โดยมีเฟ่ยเข่อซินพยุง และกล่าวอย่างเคารพว่า:"คุณเย่ ผมจัดงานเลี้ยงไว้แล้วครับ คิดว่าไปๆ มาๆ คุณคงจะไม่มีเวลากินข้าว งั้นไปทานอาหารที่ห้องอาหารก่อน คุณคิดว่าไงครับ?"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดนิ่งๆ:"ผมได้สั่งให้ว่านพั่วจวินแก้ปัญหานี้แล้ว ดังนั้นคุณท่านเฟ่ยไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ครับ"
เฟ่ยเจี้ยนจงตระหนักได้ทันที และพูดอย่างรวดเร็วว่า:"ถ้ามีคุณว่านออกโรง เรื่องนี้ต้องแก้ไขได้ดีแน่นอน ผมก็จะได้วางใจ"
เย่เฉินพยักหน้า นึกอะไรขึ้นได้ และถามเขาว่า:"คุณเฟ่ย เท่าที่คุณรู้ ช่วงนี้เรื่องเพื่อนร่วมชาติทำร้ายเพื่อนร่วมชาติในสหรัฐอเมริกา มีมากไหม?"
เฟ่นเจี้ยนจงยิ้มอย่างลำบากใจ และพูดอย่างจริงจัง:"เยอะสิ จะไม่เยอะได้ไง จริงๆ แล้วเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาในสหรัฐอเมริกามาตลอด......"
เฟ่ยเจี้ยนจงพูดอีกว่า:"แน่นอน ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมชาติชาวจีนของเราที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ อันที่จริง ผู้คนจากทุกประเทศมีความคล้ายคลึงกัน"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...