ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4645
เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างเย็นชา:"ก็หมายความว่า สมาชิกหลักขององค์กรนี้มีแพะรับบาปจำนวนมาก ทุกครั้งที่เกิดอุบัติเหตุ จำเป็นต้องลากกลุ่มคนออกไปรับผิดเท่านั้น"
"ใช่"เฟ่ยเจี้ยนจงพูดว่า:"นี่เป็นข้อเสียเปรียบของกฎหมายภายใต้สถานการณ์บางอย่าง ในระดับกฎหมาย โดยทั่วไปคดีสามารถปิดได้ ตราบเท่าที่กระบวนการของตัวเองสามารถเสร็จสิ้นได้ และสุดท้ายก็สามารถมีความสอดคล้องในตัวเองอย่างมีเหตุมีผล เช่นเดียวกับเรื่องของแม่ยายคุณ ถ้าให้ตำรวจสอบสวน บางทีหลังจากจับคนติดต่อได้สองสามคน คนติดต่อเหล่านี้จะรับความผิดทั้งหมดด้วยตัวเอง"
"ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาได้ตั้งข้อโต้แย้งและหลักฐานที่ครบถ้วนแล้ว เพื่อพิสูจน์ให้ตำรวจและผู้พิพากษาได้พิสูจน์อย่างสมบูรณ์ว่า ความจริงเป็นอย่างที่พวกเขาพูด คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้"
"ในกรณีนี้ แม้ว่าคุณจะรู้ว่าพวกเขายังมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง ตราบใดที่พวกเขากัดฟันไม่บอก คุณก็จะดำเนินการสอบสวนต่อไปได้ยาก สถานการณ์สุดท้ายมักจะเป็นแบบ คนเหล่านี้ถูกรับโทษ เข้าคุกและเรื่องนี้ก็ถือว่าจบลง เมื่อเรื่องมันผ่านไป ผู้บงการเบื้องหลังของพวกเขา จะยังคงเข้ามาแทนที่คนกลุ่มใหม่เพื่อดำเนินธุรกิจของเขาต่อไป นั่นก็คือไฟป่าเผายังไงก็ไม่สิ้น ลมวสันต์ปลุกตื่น"
เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า:"ประสิทธิภาพของตำรวจอเมริกันต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ? จัดการแก๊งอาชญากรจนเกลี้ยงไม่ได้เหรอ?"
เฟ่ยเจี้ยนจงพูดอย่างขมขื่น:"จัดการจนเกลี้ยงนั้นได้แน่นอน แต่เหตุผลที่จัดการจนเกลี้ยงไม่ได้ เพราะคนอเมริกันชอบที่จะอยู่ร่วมกัน และพวกเขาไม่ได้คิดที่จะจัดการจนเกลี้ยงเลย"
"แต่เมื่ออัตราการเกิดอาชญากรรมในสหรัฐอเมริกาลดลง ความคิดแรกเกี่ยวกับชนชั้นกลางที่ฉลาดเหล่านี้คือ:ในเมื่อปลอดภัยดีมาก แล้วฉันจะเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจมากขนาดนั้นทำไม? ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี้กินหรือใส่เป็นเงินของฉันทั้งนั้น ถ้าพวกเขาสามารถประหยัดเงินที่ใช้ไป จะสามารถซ่อมแซมถนนที่ไปกลับจากที่ทำงานได้ดีขึ้น การปฏิรูปการประกันสุขภาพ จะสามารถทำได้อย่างมีมนุษยธรรมมากขึ้น และทำไมถึงไม่ประหยัดภาษีนี้เลย เพื่อให้รายได้ของครอบครัวเพิ่มขึ้นแบบแอบแฝง…..."
เมื่อพูดถึงนี้ เฟ่ยเจี้ยนจงยิ้ม และพูดว่า:"ดังนั้น ในดินแดนนี้ ปืนและแก๊งเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ และจะไม่มีวันถูกกำจัด"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...