ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4646
เย่เฉินได้ยินแบบนี้ ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด
เขาไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับสหรัฐอเมริกา แต่การวิเคราะห์ของเฟ่ยเจี้ยนจง ทำให้เขาเข้าใจตรรกะเบื้องหลัง
เขาเลยบอกว่า:"ในเมื่อตำรวจอเมริกันไม่ทำอะไร งั้นผมจะทำสักคนให้ดู ผมไม่สนหรอกว่าในอเมริกาจะมีแก๊งกี่แก๊ง แต่แก๊งนี้ที่เชี่ยวชาญทำร้ายเพื่อนร่วมชาติ ผมจะต้องถอนรากถอนโคนแน่นอน!"
ประสิทธิภาพการสืบสวนของสำนักว่านหลงนั้นสูงมาก หลังจากคืนเดียว พวกเขาก็เข้าใจชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น
ว่านพั่วจวินโทรหาเย่เฉิน และรายงานให้รายละเอียด:"คุณเย่ ตามการสอบสวนของผู้ใต้บังคับบัญชาของผม หญิงชาวจีนที่มีความสัมพันธ์กับแม่ยายของคุณในกลุ่มเดินวิบากของจีน ไม่ได้ชื่อเฉินลี่ผิง แต่ชื่อเหมยอวี้เจิน"
"เหมยอวี้เจิน?"เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า:"ที่มาของเหมยอวี้เจินคือ?"
ว่านพั่วจวินตอบว่า:"เหมยอวี้เจินนี้มาที่สหรัฐอเมริกาโดยลักลอบนำเข้าโดยลำพังเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ตอนแรกเธอหวังว่าจะทำงานในสหรัฐอเมริกาเพื่อหารายได้สร้างบ้าน ให้ลูกชายสองคนแต่งงานหาเมีย ทำให้เงินออมของบ้านเธอหมดไปในการลักลอบขนสินค้าเข้า หลังจากที่มาถึงสหรัฐอเมริกา เธอได้เปลี่ยนชื่อเป็นหวงซานเหมย และทำงานเป็นพี่เลี้ยงครอบครัวชาวจีนในย่านไชน่าทาวน์ในท้องถิ่น"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฉินถามอย่างเย็นชาว่า:"ตำรวจอเมริกันไม่ได้สอบสวน และตรวจพบเรื่องใหญ่เช่นนี้หรือ?"
ว่านพั่วจวินพูดว่า:"ตำรวจอเมริกันที่ขาดความรับผิดชอบได้ทำการสอบสวนเบื้องต้นหลังจากเกิดเพลิงไหม้ และระบุว่าสาเหตุของไฟไหม้คือเจ้าของชายสูบบุหรี่ในห้องนั่งเล่นและติดโซฟา ซึ่งทำให้เกิดไฟไหม้ในห้องนั่งเล่น มันคือ เกิดอุบัติเหตุ ส่วนเด็กหายตำรวจสหรัฐฯ ยังไม่แถลงชัดเจน"
"ผมดูไฟล์ที่เกี่ยวข้อง ตอนนั้นเพื่อนบ้านให้เบาะแสกับตำรวจ โดยอ้างว่ามีพี่เลี้ยงชื่อหวงซานเหมย อยู่ในบ้านของนายจ้างมาตลอด หลังจากไฟไหม้ พี่เลี้ยงและเด็กอายุ 1 ขวบหายเธอจึงมีความสงสัยใหญ่มาก"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...