เย่เฉินหยุดครู่หนึ่งและสั่งว่า:"พั่วจวิน จัดเตรียมหลักฐานเพียงพอ และรายงานต่อตำรวจในประเทศให้เร็ว ครอบครัวของเหมยอวี้เจินช่วยเหมยอวี้เจินปิดบัง และใช้รายได้ที่ผิดกฎหมายของเธอในต่างประเทศ ถือเป็นการฟอกเงินอย่างแน่นอน มันเป็นอาชญากรรม และเมื่อถึงเวลา หลักฐานทั้งหมดจะถูกนำออกไป ผลประโยชน์ที่ผิดกฎหมายทั้งหมดของเธอคงถูกยึด ผู้หญิงคนนี้พยายามหาเงินสกปรกเพื่อใช้จ่ายในครอบครัวของเธอไม่ใช่เหรอ ฉันจะทำให้พยายามทั้งหมดของเธอมากกว่า 20 ปีจนสูญเปล่า!"
"ครับ!"ว่านพั่วจวินพูดโดยไม่ลังเล:"ไม่ต้องกังวล คุณเย่ ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้!"
ในขณะนี้ เหมยอวี้เจินเพิ่งตื่นขึ้นในรถ
หม่านจินซานกับหม่านหยิงเจี๋ยผลัดกันขับรถข้ามคืน และขับไปเพียง 1,000 กิโลเมตร ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากชายแดนสหรัฐฯ-เม็กซิโกมากกว่า 2,000 กิโลเมตร
ตามแผนของเหมยอวี้เจิน เธอให้ทั้งสองขับรถไปแอลพาโซในรัฐเท็กซัส จากนั้นไปยังเม็กซิโกด้วยทางบก
เหมยอวี้เจินซึ่งอยู่บนรถทั้งคืน ยังคงมึนงงอยู่บ้างเพราะเธอนอนไม่ค่อยสบาย
จู่ๆ เธอก็นึกถึงตอนที่เธอมาอเมริกาครั้งแรก
ในช่วงสองปีแรกที่มาถึงสหรัฐอเมริกา แม้ว่าตนจะใช้ตัวตนปลอม แต่ก็มีสติสัมปชัญญะหน่อย
แม้ว่าเงินที่ฉันหาได้ในตอนนั้นยังห่างไกลจากความร่ำรวยในสหรัฐอเมริกา แต่ว่า เนื่องจากเป็นพี่เลี้ยงเด็ก นายจ้างจึงให้กินฟรีอยู่ฟรี เงินเกือบทั้งหมดที่ได้ จะถูกส่งกลับไปยังบ้าน ซึ่งไม่เพียงแต่จ่ายหนี้ต่างประเทศที่ยืมระหว่างการลักลอบขนสินค้าได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังช่วยให้สภาพความเป็นอยู่ที่ยากจนของครอบครัวดีขึ้นอย่างมาก
แต่เมื่อเหมยอวี้เจินอยู่ในสหรัฐอเมริกาเป็นเวลานาน เธอจึงได้รับอิทธิพลจากสังคมวัตถุนิยมนี้อย่างละเอียด
เธอเริ่มรู้สึกไม่พอใจกับการปฏิบัติต่อผู้อพยพผิดกฎหมายทีละน้อย
เมื่อพิจารณาถึงเงื่อนไขที่จำกัดของตนเอง นายจ้างต้องตัดสินใจเช่นนั้น
ถ้าราคาคนสองคนเท่ากัน นายจ้างทั้งหมดจะไม่พิจารณาอย่างหลังเลย
ผู้อพยพผิดกฎหมายส่วนใหญ่ สามารถเข้าใจความจริงนี้ได้เช่นกัน แต่เหมยอวี้เจินไม่คิดอย่างนั้น
เธอไม่ได้ตระหนักถึงช่องว่างตามธรรมชาติระหว่างตัวเองกับพี่เลี้ยงที่ถูกกฎหมาย เธอเอาแต่สะสมความแค้นในใจของเธอ และค่อยๆ เพิ่มขึ้นสู่ความเกลียดชัง
ในปีที่สามที่เหมยอวี้เจินมาสหรัฐอเมริกา เกิดเพลิงไหม้ในบ้านของนายจ้างของเธอ ครอบครัวของนายจ้างได้ตายไป 3 คน ซึ่งเป็นคู่หนุ่มสาวในวัยสามสิบและลูกสาวคนโตซึ่งอายุได้ 5 ขวบ ลูกชายคนสุดท้องของพวกเขา ซึ่งตอนนั้นอายุต่ำกว่า 1 ขวบ หายตัวไปในกองไฟ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...