"ไม่"เหมยอวี้เจินโบกมือ:"ฉันเกลียดการนั่งเครื่องบิน นอกจากการกลับบ้าน ฉันแทบไม่เคยนั่งเครื่องบินเลย"
หม่านจินซานรีบถามว่า:"พี่เหมย คุณกลัวว่าเครื่องบินจะไม่ปลอดภัยเหรอ?"
เหมยอวี้เจินส่ายหัว:"ฉันรู้ว่าเครื่องบินปลอดภัย อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าการนั่งรถมาก แต่นั่นสำหรับคนธรรมดา สำหรับพวกเรา เครื่องบินเป็นเหมือนกรงขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท หากเราเข้าไปแล้ว พอตำรวจมา เราจะไม่มีโอกาสวิ่งหนีเลย"
หม่านจินซานพยักหน้าทันที และถามพี่เหมยอีกว่า:"พี่เหมย หลายปีที่ผ่านมา คุณได้ทำเงินมากมายให้กับครอบครัว คงถึงเวลาที่คุณจะกลับไปใช้ชีวิตของตัวเองแล้วสินะ?"
เหมยอวี้เจินพูดอย่างเรียบๆ:"คงทำถึงสิ้นปี ถึงสิ้นปี แล้วฉันจะไป หลังจากที่ทำงานหนักมาหลายปี ถึงเวลาแล้วที่จะกลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข"
หม่านจินซานถอนหายใจ:"พี่เหมย สามีที่ได้แต่งงานกับคุณ คงเป็นบุญคุณจากบรรพบุรุษ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่สนุกกับความสุขในประเทศ!"
เหมยอวี้เจินยิ้มขมขื่น:"เขาเป็นแค่คนไร้ค่าที่รอวันตาย ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายทั้งสอง และหลานๆที่เปลี่ยนตามนามสกุลของฉัน ฉันคงไล่เขาออกจากบ้านไปนานแล้ว เขาจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตที่สงบสุขได้อย่างไร?"
เมื่อพูดอย่างนั้น เธอมองไปที่หม่านจินซาน และถามเขาว่า:"จริงสิ นายตัดสินใจจะกลับเมื่อไหร่?"
หม่านจินซานเยาะเย้ย และพูดว่า:"ยังเร็วไป…… ช่วงหลายปีมานี้ ผมมีรายได้น้อยกว่าเธอเยอะเลย ถ้าไม่อยากกังวลเรื่องการเป็นอยู่ในอนาคต ถึงยังไง ผมก็ต้องทุ่มเทกับงานอีกสักสองสามวันปี"
เหมยอวี้เจินตอบอืม และพูดอย่างคาดหวังว่า:"หลายปีมานี้ฉันเดินทางไปทั่วสหรัฐอเมริกา ไม่มีที่อยู่อาศัยที่แน่นอน กลับไปเพลิดเพลินกับการใช้ชีวิตในบ้านของตัวเอง และความสุขดั่งสวรรค์ ที่มีลูกๆหลานๆรอบล้อม"
สิ่งที่เหมยอวี้เจินไม่รู้นั้นคือ สำนักว่านหลงได้นำข้อมูลทั้งหมดที่ได้จากการตรวจสอบนั้น ส่งไปยังตำรวจในประเทศแล้ว
เขาจึงถามตำรวจด้วยความแปลกใจ:"คุณหมายความว่ายังไง? ฟอกเงินคืออะไร? ฉันฟอกเงินอย่างไร?"
ตำรวจพูดอย่างเย็นชา:"เรามีหลักฐานเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่า ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณและน้องชายนั้น เป็นกำไรที่ได้รับจากการแลกเปลี่ยนสกุลเงินที่ผิดกฎหมาย! และเรายังมีหลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณกำลังฟอกเงินให้กับองค์กรอาชญากรรมในต่างประเทศ!"
"อะไรนะ?"เหมยต้าหย่งพูดด้วยท่าทางเหยียดหยาม"เงินทุกบาทในบ้านนั้น เป็นเงินที่ได้มาจากการทำงานหนักของแม่ ทำไมถึงกลายเป็นเงินที่ได้รับอย่างผิดกฎหมายจากปากคุณได้ล่ะ?"
ตำรวจขมวดคิ้วและถามเขาว่า:"คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกฎหมายหรือไง?"
เหมยต้าหย่งพูดเสียงดังทันที:"จะไม่รู้ได้ยังไง ฉันเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมาย! ฉันไม่เล่นการพนัน ไม่โกง ไม่ขโมย หรือปล้น ทำไมคุณถึงบอกว่าฉันทำผิดกฎหมาย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...