ในเวลานี้ ลูกสะใภ้คนโตได้หมดอารมณ์ที่ก้าวร้าวของเธอ ร้องไห้และถามตำรวจอย่างรีบร้อนว่า:"แล้วตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร…... คุณจับกุมผู้ชายทั้งหมดในครอบครัวเรา แล้วหญิงม่ายและเด็กกำพร้าอย่างเราคงได้แต่การรอคอยความตาย?"
ตำรวจบอกทันทีว่า:"ไม่ต้องกังวล ฉันจะแจ้งคณะกรรมการชุมชนในชุมชนของคุณให้ทันที ให้ค่อยใส่ใจกับสถานการณ์ของคุณ แต่ถ้าคุณไม่มีความต้องหากใดๆในชีวิต คณะกรรมการจะช่วยคุณแก้ปัญหาอย่างแน่นอน แต่ฉันยังพูดคำเดิม คุณต้องรู้ก่อนว่าอะไรถูกกฎหมายและอะไรผิดกฎหมาย ในครอบครัวคุณมีผู้ต้องสงสัยในคดีสามคนแล้ว ดังนั้น พวกคุณอย่าให้ตัวเองต้องไปทางที่ผิดกฎหมาย!"
พูดจบ ตำรวจโบกมือให้คนรอบข้างทันที: "กลับ!"
ทุกคนตอบรับทันทีและนำตัวสามคนพ่อลูกขึ้นรถไปที่สถานีตำรวจ
เมื่อเห็นรถตำรวจหลายคันออกไป ลูกสะใภ้คนที่สองก็ร้องไห้หนักมากจนถามลูกสะใภ้คนโตอย่างรวดเร็วว่า:"พี่สะใภ้…...เราจะทำยังไงกันดี……"
ลูกสะใภ้คนโตก็ตกใจและบ่นว่า:"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...... ฉันโตมาขนาดนี้ เมื่อกี้ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้คุยกับตำรวจมากขนาดนี้…..."
ลูกสะใภ้คนที่สองรีบพูดว่า:"พี่สะใภ้ รีบโทรหาแม่ของเรา เราต้องให้แม่ตัดสินใจเรื่องนี้…...."
ลูกสะใภ้คนโตกลับมามีสติและพูดอย่างเร็วว่า:"เธอพูดถูก ต้องรีบโทรหาแม่ ฉันจะโทรหาเธอเดี๋ยวนี้! "
พูดจบ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาเหมยอวี้เจินทันที
โทรศัพท์ของเหมยอวี้เจินที่ไว้ติดตัวนั้น เธอไว้ใช้ติดต่อกับคนในครอบครัวโดยเฉพาะ มีเพียงคนในครอบครัวของเธอเท่านั้นที่รู้หมายเลขโทรศัพท์ของเธอ
เธอคิดว่าเป็นสายจากลูกชายคนโตของเธอโทรมาอีก แต่เมื่อเธอก้มมอง พบว่าคนที่โทรมาคือลูกสะใภ้คนโต เธอคิ้วขมวดทันที
เธอไม่ค่อยชอบลูกสะใภ้คนโตของเธอนักเลย เธอรู้สึกว่า นิสัยของลูกสะใภ้คนโตนั้นฉุนเฉียว เข้มแข็ง และงี่เง่านิดหน่อย
เพียงแต่ เมื่อตอนนั้นเธอได้ตั้งท้องกับลูกชาย และเธอก็อยากที่จะอุ้มหลานของเธอเร็วไวๆ ดังนั้นเธอจึงยอมรับการแต่งงานครั้งนี้
เธอถามอย่างรวดเร็วว่า:"ทำไมตำรวจถึงจับพวกเขา ได้บอกสาเหตุไหม?"
ในเวลานี้ ในใจของเหมยอวี้เจินคอยสวดภาวนาต่อพระเจ้า เธอหวังว่าสามีและลูกชายสองคนของเธอจะถูกตำรวจจับตัวไปเพราะการพนัน การค้าประเวณีหรืออย่างอื่น
ต่อให้พวกเขาถูกตำรวจพาตัวไปเพราะการฆาตกรรมก็ตาม
แต่ห้ามเป็นเพราะการฟอกเงิน
เพราะการฆาตกรรมไม่ใช่เรื่องง่าย!
ลูกชายสองคน สามีหนึ่งคน ไม่สำคัญว่าใครจะถูกตัดสินประหารชีวิต หรือทั้งสามคนถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการอภัยโทษก็ตาม ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า ต้องมีสักวันที่ได้ออกมา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...