ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4661

ที่ไม่เหมือนกันกับเหมยอวี้เจินคือ ตอนนั้นเหมยอวี้เจินเป็นผู้รวบรวมเงินเพื่อจ่ายให้แก่นายหน้าเถื่อนอย่างพอเพียงแล้วถึงจะลักลอบเข้าเมืองได้

แต่ตอนที่สวีเจี้ยนสี่และหม่านหยิงเจี๋ยหนีออกมาไม่มีเงินติดเนื้อติดตัวสักบาทเดียว ดังนั้นเพื่อให้สามารถหนีตาย ทำได้เพียงแค่ลงนามข้อตกลงเงินกู้ดอกเบี้ยสูงกับนายหน้าเถื่อนคนหนึ่งของที่นั่น

จากตอนเหนือของประเทศพม่าข้ามฟากไปถึงประเทศสหรัฐอเมริกา ค่าใช้จ่ายคือหนึ่งหมื่นห้าพันดอลลาร์สหรัฐ แบ่งชำระรายเดือน เงินต้นรวมดอกเบี้ย จะต้องคืนให้แก่นายหน้าเถื่อนทั้งหมดสามหมื่นดอลลาร์สหรัฐ

แท้ที่จริงแล้วนายหน้าเถื่อนก็ไม่กลัวพวกเขาหลบหนี เนื่องจากแท้ที่จริงแล้วนายหน้าเถื่อนไม่ได้นำพวกเขาส่งไปถึงประเทศสหรัฐอเมริกาโดยทันที แต่พาพวกเขาไปที่ประเทศเม็กซิโกก่อน

ถึงอย่างไรขอเพียงแค่ขึ้นไปบนเรือของนายหน้าเถื่อน ก็เหมือนกันกับทาสรับใช้ที่ถูกคนคนยุโรปซื้อขายในเวลานั้น ความเป็นความตายไม่ได้ขึ้นอยู่กับบุคคลแล้ว

คนที่เชื่อฟัง ก็สามารถมีชีวิตอยู่จนถึงเรือเทียบฝั่ง คนที่ไม่เชื่อฟัง นำหินผูกไว้กับเท้า แล้วโยนลงไปในทะเลจมลงไปใต้น้ำ ณ ตอนนั้น

ไม่ง่ายเลยที่ทั้งสองคนจะสามารถหนีตายได้ จะกล้ามีความไม่เชื่อฟังสักนิดที่ไหน ด้วยเหตุนี้จึงได้ติดตามมากับเรือตลอดทางจนถึงประเทศเม็กซิโก

ทันทีที่ทั้งสองคนลงจากเรือที่ประเทศเม็กซิโก ก็ถูกบังคับยัดของผิดกฎหมายเข้าไปในลำไส้หลายห่อที่ประเทศเม็กซิโก หลังจากนั้นก็นำตัวตนปลอมที่นายหน้าเถื่อนจัดหาให้ จากประเทศเม็กซิโกไปถึงประเทศสหรัฐอเมริกา

ตามราคาขายของนายหน้าเถื่อน ขนส่งหนึ่งครั้งเป็นเงินสามพันดอลลาร์สหรัฐ

ถ้าหากเชื่อฟังคำสั่งอย่างว่านอนสอนง่าย หาเงินคืนหนี้ที่ติดค้างจนหมดก็สามารถคืนอิสระได้

มิเช่นนั้นละก็ แก๊งประเทศเม็กซิโกรวมทั้งแก๊งประเทศสหรัฐอเมริกาที่ร่วมมือกันกับนายหน้าเถื่อน สามารถทำให้ศพของพวกเขาอยู่ในป่าที่รกร้างว่างเปล่าได้ตลอดเวลา

ทั้งสองคนไม่มีทางเลี่ยง ทำได้เพียงแค่เชื่อฟังแล้วทำตาม

เวลานี้ ภายในใจของสวีเจี้ยนสี่ยิ่งตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น

เขากลัวว่าตนเองไม่เพียงแค่จะถูกตรวจสอบและอายัดทรัพย์สิน ยิ่งไปกว่านั้นเป็นไปได้อย่างยิ่งที่หลักฐานที่กระทำความผิดทั้งหมดจะถูกฝ่ายตำรวจในประเทศยึดกุมแล้ว

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงละก็ ชีวิตนี้ของตนเองก็ไม่สามารถกลับบ้านได้อีกต่อไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาถามเหมยอวี้เจินด้วยความลนลานเป็นอย่างยิ่ง: “พี่เหมย พี่บอกว่าพวกเราสองคนแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยกระทำความผิดในประเทศ อีกทั้งช่วงนี้พวกเราสองคนก็ไม่ค่อยได้กลับไปเท่าไหร่นัก ฝ่ายตำรวจจะสืบสาวมาถึงตัวพวกเราได้อย่างไรกัน?”

เหมยอวี้เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาสีหน้าจริงจัง: “ที่ยังไม่แน่นอนคือฝ่ายตำรวจในประเทศสืบสาวจนถึงตัวพวกเราแล้ว อีกทั้งก็เหมือนอย่างที่แกพูดเมื่อครู่ พวกเราไม่ได้กระทำผิดกฎหมายในประเทศ คนที่ถูกพวกเราหลอกให้นำสินค้ากลับในประเทศเหล่านั้น แท้ที่จริงก็ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของพวกเรา ดังนั้นในสายตาของฝ่ายตำรวจในประเทศ พวกเราก็คือคนโปร่งใส”

สวีเจี้ยนสี่อดไม่ได้ที่จะถาม: “พี่เหมย ถ้าอย่างนั้นพี่คิดว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมตำรวจในประเทศถึงหาครอบครัวของพวกเราสองคนจนเจอได้อย่างแม่นยำ?”