ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4671

หม่าหลันที่กินยาสีฟันไปมากเกินกว่าครึ่ง หลอดอาหารรวมทั้งกระเพาะอาหารต่างก็เจ็บปวดร้อนผ่าวราวกับไฟที่แผดเผาอย่างไรอย่างนั้น น้ำตาก็ยิ่งไม่หยุดไหล

ภายในใจของเธออดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ: “นางผีสาวหัวแดงคนนี้ ยังเลวร้ายกว่าจางกุ้ยเฟินมากนัก! นี่มันเรียกง่ายๆว่าจอมปีศาจสาว! แม่งเอ๊ยฉันฝากไว้ก่อน ต่อไปแกจะต้องตกอยู่ในกำมือของฉัน แกคอยดูว่าฉันจะทรมานแกสิบเท่า ร้อยเท่าอย่างไร!”

หม่าหลันได้ยินก็หมดหวัง แต่ก็หวานอมขมกลืนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าทั่วทั้งเรือนจำเห็นตนเองเป็นเรื่องตลก ไม่มีคนคิดจะช่วยทวงความยุติธรรมให้ตนเองโดยสิ้นเชิง ก็ทำได้แค่เพียงกัดฟันและพยักหน้า

ถึงแม้ว่าภายในใจเคียดแค้น แต่เมื่อเผชิญหน้ากับโคลอี้คนนี้ เธอไม่กล้าไม่เชื่อฟังใดๆอีกโดยสิ้นเชิง

ในที่สุดเมื่ออยู่ใต้ชายคาบ้าน จำเป็นต้องก้มหัว ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ตนเองยังอยู่ต่างแคว้นแดนไกล ความรู้สึกหัวเดียวกระเทียมลีบประเภทนั้นก็ยิ่งรุนแรง

โชคดีที่หม่าหลันสามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้ เมื่อเห็นว่าโคลอี้ผู้นี้ล่วงเกินไม่ได้ ก็ทำได้เพียงแค่อ่อนน้อมถ่อมตน

เมื่อโคลอี้เห็นว่าเธอนำยาสีฟันภายในปากกลืนลงไปหมดแล้ว ยิ้มอย่างเหยียดหยาม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน: “ยาสีฟันเมื่อครู่ ช่วยให้แกหวนรำลึกขึ้นมาได้บ้างไหม ควรต้องจะนวดเท้าให้คนอื่นอย่างไร?”

หม่าหลันรีบพยักหน้าที่ราวกับกระเทียมทุบพร้อมทั้งเอ่ยกล่าว: “ฉันคิดออกแล้ว คิดออกแล้ว......”

โคลอี้พ่นเสียงหัวเราะดังฮึ่ออกมา กล่าวอย่างตำหนิ: “ในเมื่อนึกออกแล้ว ยังไม่รีบไปยกกะละมังน้ำมาล้างเท้าฉันอีก?! ถ้ายังอืดอาดอยู่ฉันจะตีขาแกให้หัก!”

ทันทีที่หม่าหลันได้ยินว่าจะตีขาตนเองจนหัก ก็ตกใจจนร้องโอ๊ยออกมา รีบยกกะละมังขึ้นมาแล้วเอ่ยกล่าว: “ฉันจะไปเดี๋ยว ไปเดี๋ยวนี้!”

พูดจบ หม่าหลันก็รีบวิ่งเหยาะไปตลอดทาง เมื่อไปถึงในห้องน้ำแล้วก็ยกน้ำอุ่นออกมากะละมังหนึ่ง

ก็เหมือนกับหม่าหลัน ถ้าหากเธอกล้าหาญตั้งแต่ที่เข้ามาวันแรก ภายใต้การยั่วยุของโคลอี้ ไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใดก็ต้องสู้กับโคลอี้ก่อนสักตั้ง ถึงแม้จะถูกตีจนเลือดตกยางออก ขอเพียงแค่กัดฟันไม่ยอมก้มหัว โคลอี้จะไม่มาหาเรื่องเธออีกอย่างเด็ดขาด ถึงขนาดจะเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที จากการกดขี่ข่มเหงอย่างรุนแรงตั้งแต่ตอนแรก กลายเป็นหาทางสร้างความสัมพันธ์เพื่อดึงมาเป็นพวก

แต่ถ้าหากวันแรกหม่าหลันก็ถูกโคลอี้เหยียบเอาไว้ใต้เท้าอย่างแน่นหนา เช่นนั้นในอนาคตขอเพียงแค่เธอยังอยู่ในเรือนจำแห่งนี้ เช่นนั้นเมื่อเธออยู่ต่อหน้าของโคลอี้ ก็จะไม่มีวันเงยหน้าอ้าปากได้ตลอดไป

เนื่องจาก สำหรับคนโหดเหี้ยมเช่นโคลอี้แล้ว คนที่ยิ่งขี้ขลาดและยินยอมทำตาม ก็ยิ่งถูกเธอรังแกและขูดรีดอย่างโหดเหี้ยม

หม่าหลันที่ไม่เข้าใจขณะนี้ ในสายตาของโคลอี้ เธอได้กลายเป็นเป้าหมายที่สามารถดูถูกเหยียดหยามได้ตามอำเภอใจเรียบร้อยแล้ว เดิมทีเธอยังคิดจะใช้การกระทำเพื่อประจบเอาใจโคลอี้ แต่เธอกลับไม่รู้ว่า โคลอี้ยังมีความทรมานที่มากกว่านี้กำลังรอเธออยู่

ถึงแม้จะกล่าวว่าชั่วชีวิตนี้ของหม่าหลันไม่เคยล้างเท้าให้คนอื่น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้ก็เคยไปร้านเสริมสวยเสพสุขการปรนนิบัติดูแลหลากหลายรูปแบบ หนึ่งในนั้นการนวดเท้าเป็นพื้นฐานรายการที่ต้องเลือก ดังนั้นเธอจึงปฏิบัติตามความทรงจำก่อนหน้านี้ ช่วยแช่เท้าให้แก่โคลอี้อย่างมีแบบมีแผน