พูดออกมาขนาดนี้แล้ว เธอกลับคำพูด พูดออกมาอย่างจริงจัง:“แต่ว่าถ้าทุกวันบุหรี่สี่มวนละก็ ต้องปรับเปลี่ยนส่วนแบ่งสักหน่อย เมื่อก่อนที่พวกเราตกลงกันคือ บุหรี่หนึ่งตัวให้ฉันสามร้อยดอลลาร์ ตอนนี้ฉันต้องการสี่ร้อย”
เจสสิก้าขมวดคิ้วเป็นปม พูดอย่างเย็นชา:“ส่วนแบ่งนี้เมื่อก่อนพวกเราตกลงกันเอาไว้แล้ว คุณคิดอยากจะเปลี่ยนก็จะเปลี่ยน?”
โคลอี้จ้องมองเจสสิก้า หัวเราะแล้วพูดออกมา:“เจส คุณอย่าลืมนะ เงินเหล่านี้ต่างเป็นฉันที่เป็นคนหามา คุณไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่ให้น้องสาวของคุณรับเงินเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ให้คุณถึงหกส่วน ถ้าเป็นแบบนี้คุณยังไม่พอใจล่ะก็ ก็ถือซะว่าฉันไม่ได้พูด ต่อไปก็ยังจะเป็นวันละสองมวน”
เจสสิก้าได้ฟังคำพูดนี้ ทันใดก็รู้สึกได้ทันที ถ้าตัวเองไม่ตอบตกลง แน่นอนว่าโคลอี้มีวิธีอื่น ที่จะบังคับให้ญาติของหม่าหลันควักเงินออกมา
เมื่อถึงเวลานั้นถ้าเงินไม่ผ่านมือตัวเอง งั้นแม้แต่บาทเดียวก็จะไม่ได้
เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ตอบรับเงื่อนไขของโคลอี้จะไม่ดีกว่าเหรอ
อย่างน้อยตัวเองก็ยังได้รับเงินส่วนหนึ่ง
คิดถึงตรงนี้ เธอจึงพยักหน้า เจสสิก้าพูดว่า:“โอเค เอาตามที่คุณพูด สี่ส่วนของคุณ!”
พูดไป เธอพูดเตือนสติ:“คุณทำอะไรกับหม่าหลันคนนั้น อย่าให้รุนแรงนัก ช่วงนี้พัศดีตรวจสอบค่อนข้างเข้มงวด อย่าให้ห้องพยาบาลถึงกับต้องตกอกตกใจ”
โคลอี้ยิ้มออกอย่างเย็นชา:“วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร!”
เวลาปล่อยอิสระหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
โคลอี้พูดอย่างตรงไปตรงมา:“1024 คำพูดของคุณนี้ไม่ค่อยจะถูกต้องเท่าไหร่นะ ฉันไม่ได้รังแกคุณสักหน่อย เพียงแค่กำลังสอนคุณถึงกฎพื้นฐานในการดำรงอยู่ในห้องขังแห่งนี้”
หม่าหลันรีบพยักหน้า:“ใช่ใช่ใช่……”
โคลอี้เผยรอยยิ้มออกมา พูดออกมาต่อ:“1024 ก่อนหน้านี้ฉันมีบางเรื่องค่อนข้างเลอะเทอะ เมื่อสักครู่ได้พูดคุยกับเจสสิก้าแล้ว ช่วงนี้อยากจะนำเอาคนในห้องขังนี้หลายคนมาเป็นพรรคพวก เมื่อถึงเวลานั้นฉันก็จะกลายเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์”
บางคำหม่าหลันฟังไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าโคลอี้คนนี้พูดว่าเธอเลอะเทอะแล้ว แล้วก็พูดต่อว่าเธอจะเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดของเรือนจำแห่งนี้ เรื่องสองเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลย กำลังคิดหนักว่าหมายถึงอะไร
เวลานี้โคลอี้พูดออกมาอีก:“อยากรวมพวกกับคนอื่น ต้องเอาข้อดีออกมา ทว่าที่นี่ บุหรี่เป็นสิ่งที่นำมาแลกเปลี่ยนได้ดีที่สุด ดังนั้นถ้าฉันอยากจะกลายเป็นหัวหน้าใหญ่ของกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ แน่นอนว่าก็ต้องการบุหรี่เป็นจำนวนมาก แบบนี้ละก็ วันละสองตัว แน่นอนว่าไม่พอแล้ว”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...