ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4680
หญิงสาวคนนั้นหันหน้าไปมองหม่าหลันที่อยู่นอกวงแวบหนึ่ง ยิ้มน้อยๆ พยักหน้าแล้วพูดออกมา：“คุณป้า ขอบคุณที่เตือนสติ แต่ว่าไม่ต้องกังวลหรอก ขยะแบบนี้ ฉันไม่เอามาใส่ใจหรอก”
หม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ รีบร้อนพูดเตือนสติ：“ไอ้หยาสาวน้อย คุณอย่างพูดแบบนี้......จะเอาชีวิตไม่รอดนะ！”
เวลานี้ โคลอี้ได้ฟังจากลูกน้องด้านที่เป็นชาวจีน ถึงฟังเข้าใจสิ่งที่หม่าหลันพูดกับอีกฝ่าย ได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้เอาเธอไปใส่ใจ เธอไม่เพียงขมวดคิ้วเป็นปม จ้องเขม็งไปยังหญิงสาวแล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา：“มองดูแล้วในพวกแกสามคนแกน่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่สินะ？”
หญิงสาวมองโคลอี้แวบหนึ่ง พูดออกมาเบาๆ：“ไม่ถึงขนาดนั้น ฉันเป็นเพียงผู้นำของพวกเขา”
“ผู้นำ?”โคลอี้ยิ้มเยาะ ：“อีเหี้ยเข้าคุกมาแล้ว ยังจะมาผู้นำอะไรล่ะ? ฉันจะบอกแกนะที่สถานที่แห่งนี้มีเพียงผู้นำคนเดียว นั่นก็คือฉัน！โคลอี้·จอห์นสัน！”
หญิงสาวไม่ได้เอาโคลอี้มาใส่ใจสักนิด เธอเพียงเผยรอยยิ้มออกมา พูดออกมาว่า：“คุณอยากนำใครหรือว่าอยากเป็นผู้นำของใคร ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันบอกคุณเอาไว้ก่อนว่าอย่ามาหาเรื่องพวกเรา ไม่งั้นละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนคุณก่อน”
“ไร้สาระสิ้นดี！”โคลอี้นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวจะไม่เอาตัวเองไปใส่ใจ ความโมโหพุ่งขึ้นมาทันที ตะโกนออกมาอย่างเย็นชา：“ในสถานที่ของฉัน แกมันโอหังเกินไปแล้ว！ตอนนี้ฉันให้โอกาสแกได้สำนึก คุกเข่าลงคารวะฉันสามครั้ง หลังจากนั้นติดต่อญาติของแกที่อยู่ข้างนอก ทุกวันมาสั่งบุหรี่หกมวนยี่ห้ออเมริกันฮึกเหิมกับฉัน ไม่งั้นละก็ ฉันจะทำให้พวกแกอยู่ที่นี่อย่างตายทั้งเป็น！”
หญิงสาวกะพริบตาทันใดจากแววที่ไม่มีพิษภัยเปลี่ยนไปแววตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต เธอจ้องมองโคลอี้ พูดออกมาทีละคำ：“พวกเราชาวจีน เคารพเพียงฟ้าดิน บรรพบุรุษ บิดามารดาผู้มีพราะคุณ แกมันก็หมาตัวหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรให้ฉันน่าคุกเข่า？”
“เหี้ย！”โคลอี้ไม่เคยได้รับการโต้แย้งกลับขนาดนี้มาก่อน ทันใดความโมโหลุกเป็นไฟ
เธอรีบมองไป จึงพบว่า มือข้างหนึ่งไม่รู้ว่ายื่นมาจากไหน จับข้อมือของตัวเองเอาไว้แน่น ทำให้ตัวเองขยับไม่ได้
ปฏิกิริยาแรกของโคลอี้คือโมโหอย่างเกรี้ยวกราด
เธอคาดไม่ถึง ตัวเองอยากจะตบหน้าหญิงสาว แต่หญิงสาวคนนี้ยังกล้ายื่นมือมาขวาง
ในขณะที่เธอออกแรงดึงมือของตัวเองกลับมา เธอพบว่า มือของตัวเองเหมือนกับว่าถูกยึดเอาไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา ไม่ว่าจะออกแรงยังไงก็ไม่สามารถขยับสักนิดได้เลย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...