ครั้งนี้ ภายในใจของโคลอี้กระวนกระวายบ้างแล้ว
น้ำหนักของเธอเกือบจะหนึ่งร้อยกิโลกรัม กำลังก็ค่อนข้างมาก ถ้าสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งละก็ ในห้องขังนี้มีคู่ต่อสู้อยู่ไม่กี่คน
แต่ว่าหญิงสาวชาวจีนบอบบางร่างน้อยที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ ด้านพละกำลังกลับสามารถกดตัวเองเอาไว้ได้ นี่ทำให้ภายในใจของเธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น
ในเวลานี้ หญิงสาวคนนั้นมองมาที่เธอ พูดอย่างเย็นชา:“นี่คุณรนหาที่ตายเอง อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!”
พูดออกมาขนาดนี้แล้ว เธอจับมือของโคลอี้แน่นทันใดนั้นออกแรงบิด ได้ยินเพียงเสียงแกร๊ก ข้อมือของโคลอี้พลิกมาอีกด้าน มุมนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างมาก!
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทันใดทำให้โคลอี้โอดครวญ เธอคิดยังไงก็คิดไม่ถึง หญิงสาวชาวจีนแสนบอบบาง กลับสามารถหักข้อมือของตัวเองได้อย่างง่ายดาย!
เมื่อเธอรู้ตัวขึ้นมาจึงตะโกนใส่ลูกน้อง:“จัดการมันให้ฉันเดี๋ยวนี้!ตีให้ตาย!ตีมันให้ตาย!”
ลูกน้องกลุ่มนี้ยังไม่ทันได้สติดีที่จะมาคิดพิจารณาถึงความแตกต่างด้านพละกำลัง พวกเธอมองเห็นว่าหัวหน้าใหญ่กำลังเสียเปรียบ และได้ยินคำสั่งจากหัวหน้าใหญ่แล้ว หัวร้อนขึ้นมา ผึ้งรังนี้จึงพุ่งเข้าหาหญิงสาวคนนั้น
แต่ว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ได้เกรงกลัวสักนิด อีกทั้งส่งสายตาไปหาเพื่อนอีกสองคน ทั้งสามพุ่งเข้าหากลุ่มคนสีผิวหลากหลายด้วยกัน
ต่อมา เสียงหมัดหนักๆกระทบเนื้อ เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดและผิดหวังดังมาไม่หยุด
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ลูกน้องโคลอี้เหมือนกับผักที่โดนหั่นก็มิปาน ถูกพวกเธอจัดการกองอยู่ที่พื้น อีกทั้งแต่ละคนเจ็บหนักไม่น้อย!
เธอคิดไม่ถึงจริงๆ หญิงสาวชาวเอเชียสามคนแสนบอบบาง แต่ละคนกลับต่างเป็นมือดี
ตัวเองกับลูกน้องตัวเองนั้น แต่ละคนแม้ว่าจะรูปร่างใหญ่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสามคนนี้ ไม่ต่างอะไรกับเด็กประถม ฝีมือการต่อสู้ไม่สามารถเทียบกันได้เลย
เธอรู้ว่าวันนี้ตัวเองไม่สามารถตั้งตัวขึ้นมาได้ อีกทั้งเธอก็ถือว่าสามารถยืดหยุ่นได้ รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดคุกเข่าลงบนพื้น พูดออกมาอย่างเลื่อมใสว่า:“ขอโทษค่ะ!ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เมื่อกี้ฉันตาบอด ไม่ทันได้ระวังลบหลู่ทั้งสามท่าน หวังว่าทั้งสามท่านจะไม่ติดใจเอาความกับคนธรรมดาอย่างฉัน......ต่อไปนี้อยู่ที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ ฉันโคลอี้·จอห์นสันเป็นหมารับใช้ของทั้งสามท่าน!ทั้งสามท่านสั่งอะไร ฉันโคลอี้ฉันจะออกหน้ารับก่อน!”
ใครต่างก็คิดไม่ถึง โคลอี้ที่ยิ่งใหญ่อยู่ในห้องขังนี้ แต่กลับคุกเข่าให้กับคนที่มาใหม่เร็วขนาดนี้ อีกทั้งยังกระดิกหางขอร้อง พูดว่าตัวเองจะเป็นหมาให้กับอีกฝ่าย
ความจริงแล้วสำหรับคนชั่วร้ายอย่างโคลอี้ เพราะว่าปกติเธอชอบข่มขู่รังแกคนอื่น ดังนั้นภายในใจของเธอยิ่งกลัวว่าจะถูกคนอื่นข่มเหงรังแก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...