ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4682
ก็สามารถพูดได้ว่าคนแบบนี้ความจริงแล้วถึงจะเป็นที่อ่อนแอที่สุด ได้เจอคนอ่อนแอ เธอโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใคร แต่พอได้เจอคนที่แข็งแกร่ง เธอกลับกลายเป็นคนที่ประจบสอพลอกว่าใคร
โคลอี้ในตอนนี้ ได้ยอมรับว่าทั้งหมดได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอรู้ว่าตัวเองในเรื่องราวตอนนี้ไม่มีตำแหน่งใดหลงเหลือ ดังนั้นเธอไม่ลังเล เก็บสถานะความเป็นหัวใหญ่ของเมื่อก่อน
ตอนนี้คิดเพียงว่าสิ่งที่จะรักษาเอาไว้ได้ เป้าหมายข้อแรกคือไม่ทำให้หญิงสาวทั้งสามคนนี้ไม่พอใจ อีกทั้งเป้าหมายข้อสองคือหาวิธีที่จะกลายเป็นคนที่หญิงสาวทั้งสาวคนนี้ไว้ใจ
เหมือนที่เคยเป็นมา อย่างน้อยตัวเองก็ยังสามารถกดคนอื่นที่อยู่ในห้องขังนี้ได้
แต่ว่า หญิงสาวชาวเอเชียคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา อ้าปากพูดว่า：“ขอโทษด้วย ฉันไม่เลี้ยงหมามาก่อน อีกทั้งต่อให้เลี้ยงเลี้ยงหมาก็ไม่เลี้ยงแก หมาขยะแบบนี้！”
โคลอี้ได้ยินคำพูดนี้ ทั้งร่างทันใดใบหน้าซีดขาว ไม่เพียงแค่หวาดหวั่น
ทั้งๆที่ตัวเองวางศักดิ์ศรีลง ขอร้องอีกฝ่ายให้ยกโทษให้แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธในทันที นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีสำหรับเธอนัก
จากนั้น เธอรีบยกมือที่หักมาวางไว้ตรงหน้าอก พูดออกมาด้วยความเคารพจริงใจอย่างมาก：“ถ้าใต้เท้าสงสัยในความซื่อสัตย์ของโคลอี้ โคลอี้ยินยอมสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า ทั้งชีวิตนี้ขอฟังคำสั่งจากท่านเพียงแต่ผู้เดียว ถ้าผิดคำสาบานนี้ ยินดีรับการลงโทษจะพระผู้เป็นเจ้า！”
หญิงสาวคนนั้นยิ้มออกมาอย่างเย็นชา：“ขอโทษด้วย ฉันเป็นคนไม่นับถือเทพเจ้า ไม่เชื่อในพระเจ้า”
หญิงสาวมองไปแวบหนึ่ง ยิ้มออกมาอย่างเหยียดหยาม พูดอย่างเย็นชา：“ฉันไม่อยากรู้ว่าพวกคุณเป็นใคร และฉันก็ไม่อยากรู้สถานการณ์ของพวกคนแต่ละคน ยิ่งไม่อยากรู้ว่าเมื่อก่อนพวกคุณมีกฎเกณฑ์อะไร！จะสรุปให้หนึ่งประโยค ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป กฎของที่นี่มีเพียงข้อเดียว ไม่ว่าพวกคุณคนใดคนหนึ่งทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันต่างจะตีเธอให้ตาย ตีจนกว่าฉันจะพอใจ！”
หญิงสาวคนนั้นได้เห็นว่าอีกฝ่ายแข็งกร้าว ทันใดก็เหมือนกับบอลยางที่รั่ว ก้มหน้าลงไม่กล้าส่งเสียงใดออกมา
เวลานี้หม่าหลันผิดหวังนิดหน่อย เดิมอยากหาโอกาสประจบอีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจทุกคนอย่างนี้
แต่ว่าเธอก็สามารถเข้าใจได้ เพราะว่าพวกเธอแข็งแกร่งขนาดนี้ พูดว่าสั่งสอนใคร ง่ายกว่าการสั่งสอนหมาตัวหนึ่งอีก ถ้าตัวเองมีความสามารถแบบนี้ละก็ ตัวเองก็จะไม่สนใจใครเลย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...