ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4683
แต่สิ่งที่หม่าหลันคิดไม่ถึงคือ หญิงสาวชาวเอเชียคนนั้นเวลานี้มองมาที่เธอ ยิ้มมาอย่างเป็นมิตร แล้วพูดออกมาอย่างจริงจังว่า：“คุณป้า เมื่อสักครู่ในหลายคนนี้ มีเพียงคุณที่เตือนพวกเรา มองออกว่าคุณเป็นคนดีอย่างแน่นอน อีกทั้งต่างเป็นเพื่อนร่วมชาติ อีกทั้งคุณได้เคารพพวกเราหนึ่งคืบ งั้นพวกเราจะเคารพคุณหนึ่งศอก！”
พูดไป เธอมองไปรอบๆ ชี้ไปยังคนในห้องขังเหล่านั้น พูดกับหม่าหลันว่า：“ต่อไปขยะพวกนี้ ต่างมอบให้พวกเราเป็นคนจัดการ คุณมีความต้องการอะไรสั่งพวกเธอได้เลย ถ้าพวกเธอดื้อรั้นแม้แต่นิดเดียว ฉันจะให้บทเรียนชีวิตกับพวกเธอย่างแน่นอน！”
หม่าหลันเบิกตากว้างอ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนอื่นพูดว่าตัวเองเป็นคนดี แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจจริงๆไม่ใช่สิ่งนี้ แต่คืออีกฝ่ายกลับต้องการจัดการขยะเหล่านี้ให้กับตัวเอง！
เธอควบคุมความดีใจภายในใจ เสียงสั่นถามออกมา：“สาวน้อยคุณ.....เมื่อสักครู่คุณพูดว่าอะไร? คุณพูดว่าคนเหล่านี้มอบให้ฉันจัดการ？！”
“ใช่”หญิงสาวยิ้มบางๆ อ้าปากพูด：“ต่อไปนี้ คุณถือซะว่าพวกเธอเป็นหมาที่คุณเลี้ยง ถ้าหมาตัวไหนไม่เชื่อฟังกล้าแยกเขี้ยวใส่คุณ คุณบอกฉัน ฉันจะถอดเขี้ยวของเธอทั้งหมดออกมาเอง ถ้าถอดเขี้ยวแล้วยังไม่ดีขึ้น ฉันจะตีมือเท้าให้หักซะ！”
หม่าหลันได้ฟังสิ่งเหล่านี้ ทั้งร่างดีใจขึ้นมาจนควบคุมเอาไว้ไม่ให้สั่นไม่ได้
เธอชี้ไปยังโคลอี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น หยั่งเชิงถาม：“สาวน้อย.....ถ้าฉันต้องการตบไอ้หัวแดงคนนี้......คุณ.....คุณจะไม่ขวางฉันใช่ไหม？”
“ขวางคุณ？”หญิงสาวยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นมาตบลงหนึ่งฉาด ฟาดลงไปอย่างรุนแรงบนใบหน้าของโคลอี้ มองเห็นทั้งร่างหันไปตามแรงตบ กระแทกลงบนพื้น
หญิงสาวชาวเอเชียไม่ได้สนใจเธอ แต่มองไปยังหม่าหลัน อ้าปากถามออกมา：“คุณป้า คุณอยากตบเธอใช่ไหม? ทำไมยังไม่ลงมือล่ะ ไม่ใช่ว่าใจอ่อนแล้วนะ？”
หม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ เหมือนกับว่าถูกเหยียบหาง ทันใดก็ระเบิดออกมา พูดออกมาด้วยเสียงสูงว่า：“อะไรนะ? ฉันใจอ่อน？！ฉันแม่งใจอ่อนกับใคร ก็ไม่มีทางใจอ่อนกับนังคนอเมริกาชั่วร้ายคนนี้！”
พูดออกมาขนาดนี้แล้ว เธอถุยน้ำลายกลางฝ่ามือ：“ถุย！”
หลังจากนั้น มือของเธอทั้งสองข้างถูไปถูมาอย่างแรง กัดฟันด่าออกมา：“แม่งเอ๊ย！ถ้าวันนี้ฉันไม่ตบอีคนชั่วคนนี้ให้ตาย แม่งฉันจะไม่ใช้แซ่หม่าอีก！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...