ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4685
หม่าหลันในเวลานี้ ไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์ที่ฆ่าคนอย่างบ้าคลั่ง โคลอี้รู้สึกเพียงว่า ถ้าถูกหม่าหลันตบอยู่อย่างนี้ ชีวิตนี้ของเธอคงจะตายคามือของเธอ จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง：“ขอร้องล่ะคุณปล่อยฉันไปเถอะ......ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้วจริงๆ......ฉันจะไม่รังแกใครแล้วจริงๆ......”
หม่าหลันรู้สึกว่าเธอร้องออกมาอย่างน่ารำคาญ จากนั้นนำเส้นผมที่ดึงออกมากองใหญ่รวบรวมเอาไว้ในมือ รวมเป็นก้อน ทั้งก้อนต่างยัดเข้าไปในปากของโคลอี้ หลังจากนั้นกัดฟันพูด：“แม่งเอ๊ย บีบบังคับฉันให้กินยาสีฟันใช่ไหม? งั้นฉันบังคับให้แกกินเส้นผม！นี่ต่างเป็นเส้นผมของแกเอง รีบกลืนลงไปเดี๋ยวนี้！”
พูดจบ เธอคิดอะไรออก ก็พูดออกมาอีก：“แม่ง ให้แกกินเส้นผมคงดูหมิ่นแกเกินไป！ฉันควรจะให้แกลองชิมรสชาติของยาสีฟันสักหน่อย！”
พึ่งจะพูดจบ นักโทษที่ก่อนหน้านี้รับผิดชอบเป็นล่ามรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำหยิบเอายาสีฟันสองหลอดกลับมา ยื่นมาให้หม่าหลันอย่างมีไมตรี พูดว่า：“คุณป้า นี่ให้คุณ！ถ้าไม่พอละก็ ฉันจะไปหยิบให้คุณอีก！”
หม่าหลันมองดูสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยไมตรีของหญิงสาว รับยาสีฟันมาก่อน หลังจากนั้นก็ตบไปหนึ่งฉาดบนใบหน้าของเธอ ด่าว่า：“ตอนที่โคลอี้รังแกฉัน ฉันไม่เห็นว่าแกจะมีไมตรีอะไรขนาดนี้？！แม่งเปลี่ยนไปเร็วจริงๆ ฉันรำคาญคนแบบนี้มาก ไสหัวออกไปไกลๆซะ！”
หญิงถูกตบหน้าอย่างแรง แต่ตอนนี้คือกล้าโมโหไม่กล้าส่งเสียง
เพราะว่าเมื่อสักครู่ที่ใหม่สามคนนั้นได้พูดแล้ว ต่อไปนี้คนกับเรื่องต่างๆของที่นี่ มีหม่าหลันเป็นคนตัดสินใจ ดังนั้น หม่าหลันในตอนนี้ก็เหมือนมาแทนที่โคลอี้ ตัวเองจะกล้ามีเรื่องได้อย่างไร
หัวหน้ากลุ่มนักรบหญิงของสำนักว่านหลงพูดอย่างเย็นชาว่า：“มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คุมจะมีประโยชน์อะไร? ผู้คุมไม่ใช่พัศดีสักหน่อย ไม่แน่ผู้คุมคนที่ร่วมมือกับเธออาจจะถูกจับตัวไปแล้วก็ได้！”
พึ่งจะพูดจบ ประตูใหญ่ของห้องขังถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน
ผู้คุมคนหนึ่งพาผู้หญิงที่สวมชุดนักโทษคนหนึ่งเดินมาที่หน้าประตู ครั้งนี้ผู้คุมไม่เหมือนปกติ ไม่ได้ให้นักโทษที่อยู่ด้านในรวมตัวเรียงแถว แต่ผลักผู้หญิงที่สวมชุดนักโทษคนนั้นเข้ามาเลย หลังจากนั้นปิดประตูแล้วเดินออกไป
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...