ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4689
พูดจบ หม่าหลันเห็นโคลอี้ฟังอยู่อย่างมึนงง ทันใดก็ชี้ไปที่หญิงสาวชาวจีนที่อยู่ข้างกำแพง น้ำเสียงเย็นชา：“ยังนิ่งอยู่ทำไม แปลให้เธอฟังสิ！”
หญิงสาวกำลังสับสน รีบถามออกไป：“คุณป้า......เอายาอะไรนะ ยาโอสถสีฟ้าเหรอ？”
หม่าหลันด่าออกมา：“คิดบัญชีย่ะ！คิดบัญชีการทำความผิด！แกแม่งคิดว่าท้องเสียอยากจะเข้าห้องน้ำหรือไง? ไม่เคยดู《ทหารน้อยจางกา》มาก่อนเหรอ คำพูดที่สำคัญขนาดนี้ยังไม่รู้ แกยังเป็นคนจีนอยู่ไหม？！”
หญิงสาวพูดออกมาอย่างกระอักกระอ่วน：“ฉัน......ฉันเป็นคนจีน.....แต่ว่าเกิดและโตที่อเมริกา......ใช้สัญชาติอเมริกา......”
หม่าหลันพูดออกมาอย่างโมโห：“พ่อแม่แกเป็นพ่อแม่แบบไหนกัน ไม่รู้จักสอนให้แกรักชาติบ้างหรือไง？！”
หญิงสาวส่ายหน้า พูดเบาๆว่า：“ทุกวันพวกเขายุ่งอยู่กับการหาเงิน น้อยมากที่จะสนใจฉัน......”
หม่าหลันถอนหายใจออกมา：“ฉันจะบอกแกนะ คนไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ก็อย่าลืมตัว！ถึงแม้ว่าแกจะมีสัญชาติอเมริกา แต่อย่าลืมว่า ผิวหนังของแกยังเป็นผิวเหลือง ผมยังเป็นสีดำ！”
หญิงสาวพยักหน้ากระวนกระวายพูดออกมา：“คุณป้าคุณพูดถูก......ต่อไปนี้ฉันจะจำเอาไว้ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนให้มาก......”
หม่าหลันมองบนไปที่เธอ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ชี้ไปที่โคลอี้ พูดกระตุ้น：“เร็วๆ รีบแปล！”
หญิงสาวไม่กล้าทำให้เสียเวลาอีก รีบเอาคำพูดของหม่าหลันแปลออกมา
คนอื่นเห็นเธอคุกเข่าลงแล้ว ก็เกรงว่าจะกลายเป็นคนที่ซวยขึ้นมา จึงเบียดเสียดคุกเข่าลงไปอย่างไม่ได้นัดแนะ
ช่องว่างระหว่างเตียงนอนสองเตียงเดิมก็ไม่ได้กว้าง คนเหล่านี้คุกเข่าลงไหล่ชิดไหล่เป็นสองแถวถึงจะสามารถคุกเข่าลงได้
หม่าหลันที่นั่งอยู่ที่เตียงเดี่ยวอันนั้น ทันใดรู้สึกว่าได้นั่งอยู่บนเก้าอี้มังกรของอู๋เจ๋อเทียน มองออกไป ที่คุกเข่าอยู่ต่างเป็นข้าราชการพลเรือนและทหารของตัวเอง
ร่วมกันต่อสู้ทำให้หม่าหลันพอใจอย่างถึงที่สุด เธอเข้าใจในทันที ทำไมคนในห้องขังเหล่านี้ถึงได้อยากเป็นหัวหน้าใหญ่
ที่แท้การเป็นหัวหน้าใหญ่มันดีอย่างนี้นี่เอง！
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...