ความรู้สึกที่คนอื่นยอมทำตามตัวเองมันสุขอย่างนี้นี่เอง สามารถทำให้ตัวเองที่อยู่ในบุคลิกนี้เหนือกว่าคนอื่นใด
นี่ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะสามารถรับรู้ได้
วินาทีนี้ ทำให้ความฟุ้งเฟ้อภายในจิตใจของหม่าหลันพอใจเป็นอย่างมาก
ทันใดเธอยากจะพิสูจน์ความจริงใจของคนเหล่านี้ จากนั้นยืดตัวขึ้นมา พูดออกมาว่า:“ตั้งแต่ตบมารู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง ถ้าได้นวดตัวก็คงจะดี!”
คำพูดนี้พึ่งจะพูดออกมา นักโทษชาวเม็กซิโกคนนั้นจึงรีบลุกขึ้นมา เดินมาด้านหน้าอย่างมีจิตไมตรี พูดอย่างประจบสอพอว่า:“คุณหม่า เมื่อก่อนฉันเคยเรียนนวดมาสสาจแบบญี่ปุ่น ถ้าคุณไม่รังเกียจละก็ ฉันจะช่วยคุณนวด!”
หม่าหลันขมวดคิ้วเป็นปม ยิ้มออกมา:“งั้นให้แกลองดูสักหน่อย”
นักโทษหญิงคนนั้นเดินอ้อมไปยังที่ว่างอีกด้านหนึ่ง ขึ้นไปอีกเตียงที่อยู่ด้านหลังที่หม่าหลันกำลังพิงอยู่ หลังจากนั้นยื่นมือออกมานวดที่ไหล่ของหม่าหลัน หม่าหลันคิดไม่ถึงมาก่อนผู้หญิงคนนี้พึ่งจะนวดได้สองที ส่วนที่ถูกนวดสบายเป็นอย่างมาก จากนั้นพูดออกมาอย่างยิ้มแย้ม:“ไม่เลวเลยทีเดียว ดูแล้วคุณน่าจะเคยเรียนมาก่อนจริงๆ”
ผู้หญิงคนนั้นรีบพูดขึ้นมาว่า:“ความจริงแล้วฉันทำอาชีพเกี่ยวกับการทำSPA ตอนที่ฉันยังไม่เข้ามา ฉันอยู่ที่โรงแรมห้าดาวนวดSPAให้กับลูกค้ามาโดยตลอด”
หม่าหลันถามอย่างประหลาดใจ:“ทั้งที่คุณก็ทำงานอยู่ที่โรงแรมห้าดาวแล้ว ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? ทำผิดเรื่องอะไร?”
ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจออกมา อธิบายว่า :“ฉันขโมยนาฬิกาของลูกค้าเรือนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่านาฬิกาเรือนนั้นราคาห้าแสนดอลลาร์......ที่น่าเวทนาที่สุดคือฉันยังไม่ทันได้เอาไปขายเสียด้วยซ้ำ ยังไม่ทันได้เลิกงานฉันก็ถูกตำรวจจับตัวเสียแล้ว......”
หม่าหลันยิ้มออกมา ใช้กิริยาท่าทางที่ดูสูงส่ง ใช้น้ำเสียงในการสอนคนพูดออกมา:“เป็นคน อย่าโลภมาก สิ่งที่ควรเป็นของคุณก็จะเป็นของคุณ ไม่ใช่สิ่งของของตัวเองอย่าได้ยื่นมือออกไปหยิบ คำโบราณพูดเอาไว้ค่อนข้างดี อย่ายื่นมือออกมา ยื่นมือออกมาจะต้องถูกจับ”
เย่เฉินที่กำลังกลับบ้าน ได้รับเอกสารชุดหนึ่งที่ส่งมาจากว่านพั่วจวิน
ได้รับการรายงานจากข่าวกรองของสำนักว่านหลง เอกสารชุดนี้รวบรวมเหมยอวี้เจินมาที่อเมริกาหลายปีนี้ อาชญากรรมทั้งหมดที่ได้กระทำผิด
เอกสารชุดนี้ปริ้นต์ออกมามีทั้งหมดมีสามสิบหน้าเต็ม เย่เฉินอ่านอยู่ชั่วโมงกว่าถึงได้อ่านจบ
หลังจากที่เขาได้เห็นเอกาสารเหล่านี้ ทั้งร่างโมโหออกมาอย่างมาก!
เขาคิดไม่ถึงว่า เหมยอวี้เจินคนนี้อยู่ที่อเมริกา ได้กระทำผิดต่อเพื่อนร่วมชาติของตัวเองอย่างมากมายเหลือคณา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...