ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4692
“นายหญิงใหญ่ ?” เย่เฉินถามด้วยความสงสัย : “หรือว่านายหญิงใหญ่ก็เป็นเป้าหมายการลำเลียงสินค้าต้องห้ามด้วย ?”
ว่านพั่วจวินกล่าว : “นี่ยังไม่แน่นอน”
เย่เฉินพูด : “อยากจะยืนยันง่ายนิดเดียว นายไปตรวจดูประวัติการบินของนายหญิงใหญ่คนนี้ในสายการบินช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ดูว่าเธอกลับประเทศบ่อยหรือไม่ ครั้งล่าสุดที่กลับประเทศคือเมื่อไหร่”
“ครับ !” ว่านพั่วจวินพูดทันที : “คุณรอสักครู่ ผมจะให้แฮกเกอร์ดึงข้อมูลจากช่องโหว่ของระบบการบินพลเรือน”
ระหว่างที่พูด ว่านพั่วจวินก็กำชับคนที่อยู่ข้าง ๆ สองสามประโยค ไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็พูดกับเย่เฉิน : “คุณเย่ ทางผมค้นเจอแล้ว แปลกเล็กน้อย คุณนายใหญ่คนนี้อย่างน้อยที่สุด 20 ปี ไม่ได้กลับประเทศ และเวลา 20 ปีนี้ เธอไม่ได้นั่งเครื่องบินเลย”
“แปลก...” เย่เฉินคิ้วขมวดพลางพูด : “คนคนหนึ่งที่ 20 ปีไม่นั่งเครื่องบิน และยังเป็นนายหญิงใหญ่ สำหรับเหมยอวี้เจินแล้วมีค่าอะไรกัน ?”
“ผมก็ไม่แน่ใจ...” ว่านพั่วจวินรีบพูดต่อ : “ผมจะส่งคนไปเข้าใกล้นายหญิงใหญ่คนนี้ ตรวจสอบสถานการณ์อย่างละเอียดของเธอ”
“ผมเองก็ไม่เข้าใจ...” ว่านพั่วจวินกล่าว : “ผมยังค้นเจอภาพสังเกตการณ์ที่ถูกบันทึกของนายหญิงใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะทำงานอยู่ที่ห้องอาหารของคนจีนแห่งหนึ่ง อายุมากขนาดนี้ยังไม่ออกจากงาน ดูแล้วสถานการณ์ครอบครัวคงจะลำบากมาก”
เย่เฉินหัวคิ้วขมวดเป็นปม ถามต่อไปว่า ： “ลูกชายเธอล่ะ ? ในเมื่อลูกชายของเธอก่อนหน้านี้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของรัฐ ก็ต้องจบจากมหาลัยมีชื่อแน่นอน รายได้คงจะไม่น้อยนักหรอกใช่ไหม ?”
ว่านพั่วจวินอธิบาย : “ลูกชายของเธอค่อนข้างน่าเวทนา ก่อนหน้านี้หลายปีรายได้ไม่เลวจริง ๆ อยู่ที่บริษัทข้ามชาติรับตำแหน่งซูเปอร์ไวเซอร์เทคนิค แต่นับตั้งแต่เขาอายุ 35 ปีนั้น เขาก็ไม่หยุดที่จะหางานเลย โดนไล่ออก จากนั้นหางานอีก รายได้ก็ลดลงเรื่อย ๆ ตอนนี้ว่างงานมาปีหนึ่งแล้ว ชำระการจำนองบ้านก็หยุดหลายเดือนแล้ว ตอนนี้ธนาคารจะยึดบ้านคืนแล้ว ไม่กี่วันก่อนลูกชายของเขาเพิ่งจะเอารถแวนในบ้านที่วิ่งไปแสนไมล์ขายไป ตอนนี้พูดได้ว่าบ้านเหลือแค่กำแพงล้อมแล้ว ผมเองก็คิดไม่ตกว่านักเรียนชั้นนำที่จบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อ ทำไมถึงอยู่ไปวัน ๆ จนน่าเวทนาอย่างนี้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...