ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4695
“อือ...” เย่เฉินพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม : “เม็กซิโกเดิมทีก็ด้อยพัฒนา สถานที่แบบนั้นต้นทุนกำลังคนคงจะต่ำมาก มาก ๆ ถ้าพยายามลำบากหลอกคนไปเม็กซิโกเป็นแรงงาน ก็ดูจะไม่คุ้มเสีย”
“ใช่ครับ” ว่านพั่วจวินพูดด้วยความเห็นด้วยอย่างมาก : “จะดูยังไงตรรกะนี้ก็ดูยากจะสัมพันธ์กัน ตัวเองเป็นคนโลภและหวังในทุกสิ่ง แต่กลับเลือกผู้เคราะห์ร้ายที่ไม่มีกำไรอะไรให้แสวงหา”
เย่เฉินพูดอย่างแผ่วเบา : “อยากรู้ว่าพวกมันกำลังเล่นละครปาหี่อะไรกันแน่ วิธีที่ดีที่สุดคือการไปเม็กซิโกด้วยตัวเอง”
ระหว่างพูดเย่เฉินถามว่านพั่วจวิน : “ลูกชายของโจวปี้หัว จะไปที่ไหนในเม็กซิโก ?”
ว่านพั่วจวินตอบ : “ติฮัวน่าเม็กซิโก เมืองนี้เป็นเมืองชายแดนของเม็กซิโก อยู่ไม่ไกลจากลอสแองเจลิส”
เย่เฉินยิ้มมุมปาก พูดขึ้นว่า : “เขาบินวันมะรืนนี้สินะ ?”
“ครับ” ว่านพั่วจวินตอบ : “เที่ยวบินเช้าวันมะรืน”
เย่เฉินมองดูเวลา และพูดต่อ : “งั้นตอนนี้ก่อนจะบิน ก็ประมาณ 30 กว่าชั่วโมง เครื่องบินคงจะเปิดให้เช็กอินแล้ว นายดูสิว่าลูกชายของโจวปี้หัว ทำการเช็กอินแล้วหรือยัง และดูด้วยว่าที่นั่งข้าง ๆ เขาโดนคนอื่นจองไปหรือยัง ? ถ้าหากไม่มีซื้อตั๋วเครื่องบินข้าเขาให้ฉันหนึ่งใบ”
ว่านพั่วจวินถามด้วยความตกใจ : “คุณเย่ คุณจะทำอะไร ?”
เมื่อได้ยินคำสั่งของเย่เฉิน ว่านพั่วจวินพูดต่ออย่างฉับพลัน : “คุณเย่วางใจได้ ผู้ใต้บังคับบัญชาจะส่งตัวทหารชั้นยอดสำนักว่านหลงไปเม็กซิโก ถึงเวลานั้น ขอแค่คุณเย่ออกคำสั่ง อะไรก็หยุกเราไม่ได้ทั้งนั้น !”
“ดี !” น้ำเสียงของเย่เฉินน่าเกรงขาม พูดเสียงดัง : “บอกนายทหาร จัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ฉันจะยกคุณงามความดีให้พวกเขา ! ถึงเวลานั้นจะจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่เม็กซิโก ฉันเย่เฉินจะทำให้ศักยภาพของพวกเขาทุกคนก้าวไปข้างหน้าอีกขั้น !”
เย่เฉินตั้งใจที่จะยกศักยภาพทั้งหมดของสำนักว่านหลง ตอนนี้เขาจัดหาเงินทุนจำนวนมากเพื่อสำนักว่านหลงได้แล้ว ต่อไปที่ต้องทำคือ จะต้องยกระดับกำลังรบของสำนักว่านหลง
ขณะนี้ การแก้ไขแบบแผนที่ดีที่สุด คือช่วยพวกเขาเลื่อนขั้นผลการฝึกฝน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...