ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4698
ในส่วนอดีตพวกลูกน้องของเธอ แต่ละคนก็ถูกบังคับให้นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงที่เปียกโชก
พวกเธอไม่กล้านอนท่าเดิมนานเกินไป เพราะเดิมทีร่างกายของพวกเขาก็ไม่สามารถสัมผัสเตียงที่เปียกชื้นได้เป็นเวลานาน เพราะไม่นาน ร่างกายที่สัมผัสกับเตียงก็จะเปลี่ยน เย็นเยือกถึงกระดูกและเจ็บปวดหาที่เปรียบได้
ดังนั้น สิ่งเดียวที่พวกเธอทำได้ คือไม่หยุดกลิ้งตามขวางบนเตียง เหมือนกับไส้กรอกบนที่ไม่หยุดหมุนอบ บนเตาหมุนไส้กรอก
ที่น่าแปลกใจคือ หม่าหลันที่เปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นเจ้านายได้อย่างไม่ง่ายดาย นึกไม่ถึงว่าจะนอนไม่หลับ
เช้าวันถัดมา
หม่าหลันที่ไม่ได้นอนทั้งคืน ดูไปแล้วมีชีวิตชีวามากกว่าใครทุกคนในห้องขัง
ตอนที่เธอลุกขึ้นมาจากเตียง โคลอี้ยังพยายามบีบเท้าของเพื่อนนักโทษอย่างเต็มที่
เธอในตอนนี้ ก็เข้าใจแล้วว่าที่หม่าหลันเหนื่อยจนแขนทั้งสองข้างแทบหลุดมันเป็นยังไง
และคืนนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจ โดนคนเหยียดหยามและกลั่นแกล้ง แท้ที่จริงแล้วเป็นความรู้สึกยังไง
คืนนี้ เธอแทบจะหมดอาลัยตายอยากอยู่นับครั้งไม่ถ้วน จิตใต้สำนึกอยากจะหยุดการเคลื่อนไหวของมือ
แต่พอคิดถึงคนอย่างหม่าหลันที่แม้ขุ่นเคืองเพียงเล็กน้อยก็จ้องมองอย่างโกรธแค้น และยังต้องแก้แค้นอีกสิบเท่าร้อยเท่า จิตใต้สำนึกในใจเธอก็ไม่กล้ามีความคิดขี้เกียจอะไรอีก
หม่าหลันบิดขี้เกียจ ก้าวไปข้างหน้าข้าง ๆ โคลอี้ ไม่พูดจาสักคำจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
โคลอี้เห็นหม่าหลันเดินมาข้างหน้า ในใจทั้งกลัวทั้งตกใจ เพียงแค่หางตาทั้งสองมองเห็นเธอ ก็รีบก้มหัวลงไป บียเท้าให้กับนักโทษต่อไปอย่างกระวนกระวายใจ
แต่ แขนทั้งสองข้างของโคลอี้ปวดเมื่อยบวมเป่ง ทุกครั้งที่ออกแรงความเจ็บปวดก็แทงใจ ความเร็วและพละกำลังลดลงมากอย่างไม่รู้ตัว
หม่าหลันเกิดความรู้สึกดีกับคุกเป็นครั้งแรก การมองจากด้านบนลงด้านล่างอย่างนี้ ความรู้สึกที่ได้รับความเคารพ ทำให้ส่วนลึกในใจของเธอพอใจเป็นอย่างมาก
เพราะฉะนั้น ทั้งวันนี้ เธอไม่ได้โทรหาเย่เฉินหรือเซียวชูหรันเลยสักสายเดียว
เดิมที เธอกะว่าวันหนึ่งโทรอย่างน้อยสามสาย เพื่อเร่งให้ลูกเขยเย่เฉินรีบช่วยตัวเองออกไป
แต่วันนี้ เธอกลับรู้สึกว่า ราวกับไม่จำเป็นต้องออกไปเร็วเกินไป
เรียนรู้ประสบการณ์ที่นี่สักพักความรู้สึกที่คนมากมายเห็นด้วย ฟินกว่าออกไปตั้งเยอะ
...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...