ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4699
เช้าวันถัดมา
เฟ่ยเข่อซินขับรถส่งเย่เฉินไปสนามบินนิวยอร์กเอง
ได้ยินว่าเย่เฉินจะไปเม็กซิโก เฟ่ยเข่อซินค่อนข้างกังวลใจ
เธออยากจะไปกับเย่เฉินมาก แต่เย่เฉินไม่เห็นด้วย
สำหรับเย่เฉิน บ่อยครั้งที่ไม่มีคนช่วยอยู่ข้าง ๆ ดีกว่ามีคนช่วยอยู่มาก
ในสถานการณ์ที่มีคนช่วย ตัวเองจะต้องคำนำถึงอีกฝ่าย ไม่ราบรื่นเท่ากับตัวคนเดียว
และที่มากกว่านั้น ตัวเองไปเม็กซิโก วางแผนเข้าถ้ำเสือ ถือโอกาสแกล้งเป็นหมูหลอกกินเสือ พาเฟ่ยเข่อซินไปด้วย ก็จะไม่กล้าลงมือมาก
แรกเริ่มเดิมทีเฟ่ยเข่อซินก็ไม่รู้ว่าเย่เฉินไปเม็กซิโกทำไมกันแน่ ได้ยินว่าจะแฝงเป็นเหยื่อปะปนเข้าไปในหลุมพลางของอีกฝ่าย เธอรู้ดี ถ้าตัวเองเข้าไปด้วย นอกจากจะถ่วงแข้งถ่วงขาเย่เฉินแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
ด้วยเหตุนี้ เธอทำได้เพียงยกเลิกด้วยความแค้น
รถจอดอยู่ที่ทางเข้าสนามบิน เย่เฉินพูดกับเฟ่ยเข่อซิน : “เธอมีสถานะพิเศษ อย่าลงจากรถ”
เฟ่ยเข่อซินรีบกล่าว : “งั้นคุณเย่คุณจะต้องระวังตัวให้มาก !”
เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ หลังจากที่ลากับเธอก็ผลักประตูลงจากรถ
จากนั้นหยิบกระเป๋าเดินทางไม่ใหญ่นักออกมาจากหลังรถ สาวเท้าก้าวไปในสนามบินไม่หันหลังกลับมามอง
ในกระเป๋าเดินทาง เป็นเสื้อผ้าเครื่องใช้ประจำวันที่ซื้อเมื่อวาน
เย่เฉินก็ไม่รู้ว่าที่เม็กซิโกมีอะไรรอตัวเองอยู่ แต่ครั้งนี้เขาแกล้งทำเป็นคนที่ไม่เตรียมป้องกันอันตรายแม้แต่น้อย และตอนที่จะจากไปไกล จึงนำของใช้ส่วนตัวติดไปเล็กน้อย
หล่างหงจวินก็ลากกระเป๋าเดินทางไปต่อท้ายแถว
เย่เฉินเห็นอย่างนั้น รีบลุกขึ้นทันที ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองไปอยู่ข้างหลังหล่างหงจวิน
จากนั้น เขาแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็นและถามหล่างหงจวิน เป็นภาษาจีน: “ขอโทษนะครับเป็นคนหัวเซี่ยหรือเปล่า ?”
“ไม่ใช่ครับ” หล่างหงจวินส่ายหน้า ตอบกลับเย่เฉินอย่างจริงจังมาก : “ผมเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายจีน เปลี่ยนสัญชาติหลายปีแล้ว”
เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าหล่างหงจวินค่อนข้างใส่ใจกับปัญหาสัญชาติ ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความประหลาดใจ : “คุณย้ายถิ่นฐานเพื่อทำงานเหรอ ?”
หล่างหงจวินจัดคอเสื้อเชิ้ต พูดอย่างภาคภูมิใจ : “ผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของรัฐ แต่เนื่องจากผลการเรียนที่โดดเด่นตอนนั้น สหรัฐอเมริกาจึงให้โอกาสผมได้รับกรีนการ์ด ผมเลยเลือกมาแลกเปลี่ยนที่อเมริกา”
เย่เฉินพยักหน้า
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...