บทที่ 470
ทุกคนรีบพูดด้วยตาที่แดงก่ำ“ อาจารย์ ท่านอย่าได้พูดอย่างนี้ ... ”
คุณท่านยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "ฉันผ่านร้อนผ่านหนาวมาตลอดชีวิต ได้เห็นการเติบโตของพวกคุณ และเห็นการพัฒนาของประเทศ ฉันจะไม่พูดอะไรมากกว่านี้ ฉันจะมอบสี่คำนี้ให้กับทุกคน จนก็สุขได้ ( ถึงแม้ยากจนแต่ก็มีความสุข) ฉันสอนหนังสือมาตลอดชีวิต ฉันก็ยังยากจนไม่มีของมีค่าติดตัว แต่ฉันมีอุดมคติในใจ ตลอดชีวิตนี้ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข พอใจกับสิ่งที่มีและไม่มีวันเสียใจ!”
ทุกคนปรบมือให้ โดยเฉพาะเซียวฉางควน หลังจากได้ยินสิ่งที่อาจารย์พูด เขารู้สึกว่าอาจารย์เป็นตะเกียงชี้นำทางจริงๆ
แม้ว่าเขาจะไม่มีเงินมากนัก แต่ทุกวันพลิกของเก่าซ้ำไปมา ถือว่าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและแสวงหาจนสำเร็จ เพราะฉะนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากเช่นกัน
แน่นอนว่า ในการดำเนินชีวิตของเขา ก็ไม่ได้พ้นจากความทุกข์ แล้วที่มาของความทุกข์ นั่นก็คือหม่าหลัน
คุณท่านอายุมากแล้ว หมดเรี่ยวแรง กำลังบรรยายวิชาภาษาจีนโบราณอยู่บนเวที ต่อจากนั้นก็ดูออกชัดว่าหายใจติดขัดเล็กน้อย ทุกคนก็รีบพยุงท่านลงมา
สามารถได้ยินอาจารย์ผู้มีพระคุณบรรยาย ทุกคนก็พออกพอใจแล้ว ดังนั้นยิ่งรู้สึกขอบคุณคุณท่านอย่างมาก
วินาทีนี้พันหยวนหมิงเปิดปากพูด "ในเมื่อทุกคนได้ฟังบรรยายจนสมความตั้งใจแล้ว ยากที่ทุกคนจะได้รวมตัวกัน งั้นอีกสักพักผมจะให้ลูกเขยของผมจัดสถานที่ไว้ให้ ทุกคนก็ไปผ่อนคลายพร้อมกัน”
พูดจบ เขาก็หันไปมองจางเจี้ยนและถามว่า "จริงสิจ้างเจี้ยง นายมีสถานที่ที่เหมาะสมจะแนะนำไหม เอาสถานที่ที่ดีที่สุด!"
จางเจี้ยนพยักหน้าและพูดว่า “ เมื่อเร็วๆนี้ในเมืองจินหลิงเปิดคลับเฮาส์ฮุยหวงร้านหนึ่ง เป็นธุรกิจของตระกูลซ่งอันดับหนึ่งแห่งเมืองจินหลิง ถือว่าเป็นสถานบันเทิงที่หรูหราที่สุดในเมืองจินหลิงของพวกเราแล้ว พอดีผมเป็นสมาชิกที่นั่น สักพักพวกเราก็ไปสนุกเฮฮากันที่นั่นเถอะ ค่าใช้จ่ายของทุกคนวันนี้ผมเหมาเอง! "
ได้ข่าวว่าจางเจี้ยนเป็นสมาชิกของคลับเฮาส์ฮุยหวง ทุกคนก็ประหลาดใจ!
คลับเฮาส์ฮุยหวงแห่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!
ใครๆก็รู้ อยู่ที่จินหลิง เป็นสถานที่ชั้นนำ และเป็นสถานที่ที่ไฮโซที่สุด สามารถคลุกคลีที่นี่ได้ น่าจะเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา
ทุกครั้งที่ประกาศว่าตัวเองมีบัตรสมาชิกของคลับเฮาส์ฮุยหวง มักจะดีอกดีใจที่เห็นคนรอบข้างให้ความเคารพ ทำให้เขามีความสำคัญอย่างมาก
แต่ว่า สมาชิกคลับเฮาส์ฮุยหวงอันนี้ของเขา จริงๆเขาไม่ได้มีสิทธิ์นี้ แต่เขาไปขอร้องท่านหงห้าตั้งหลายครั้ง ท่านหงห้าถึงได้ออกหน้าไปช่วยเขาทำ
ถ้าไม่ใช่ว่าตอนฟอกเงินต้องใช้เขา ท่านหงห้าก็คงไม่ช่วยเขาทำเรื่องนี้แน่
อันที่จริง คนแบบนี้ในสายตาของท่านหงห้า ก็ไม่ต่างจากโจวหัวซินที่เป็นคนหลอกลวงแบบ P2P เขาเป็นแค่สุนัขรับใช้ของตัวเองเท่านั้น
มักจะให้สุนัขไปช่วยตัวเองเก็บเงินในที่ต่างๆ และให้กระดูกสองชิ้นแก่สุนัขอย่างเหมาะสม
อย่างนี้ สุนัขถึงจะทุ่มเทอย่างสุดความสามารถ!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...