ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 471
บทที่ 471
ไม่รอช้า ทุกคนต่างคนต่างขึ้นรถ มุ่งหน้าไปที่คลับเฮาส์ฮุยหวง
แม้ว่าอาจารย์ของพ่อตาจะอายุมากแล้ว แต่ทุกคนก็อยากจะสังสรรค์กันสักครั้ง เลี่ยงกับการเชิญของทุกคนไม่ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจไปด้วยกัน
เย่เฉินกับพ่อตาเซียวฉางควนนั่งอยู่บนรถแท็กซี่ด้วยกัน พ่อตาพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ "พันหยวนหมิงคนนี้ รู้สึกซ่าจริงๆ โจมตีผมตลอด น่าโมโหจริงๆ!"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย พูดว่า "คุณพ่อ ถ้าท่านไม่สบายใจ ถ้างั้นกลับบ้านเลยดีกว่า"
"ไม่ได้!" เซียวฉางควนพึมพำ "พ่อยังไม่เคยไปที่คลับเฮาส์ฮุยหวง ยังไงก็ต้องไปเปิดหูเปิดตาหน่อย!"
เย่เฉินทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนปัญญา
เมื่อทุกคนมาถึงคลับเฮาส์ฮุยหวง มารวมกันในห้องล็อบบี้
ในห้องล็อบบี้ ทุกคนตกตะลึงกับความหรูหราของคลับเฮาส์ฮุยหวง
ในนี้ตกแต่งอย่างหรูหราไม่มีที่ติ เกินกว่าที่คนวัยกลางคนจินตนาการไว้ด้วยซ้ำ
พ่อตาเซียวฉางควนตะลึงชื่นชมไม่ขาด ยกมือถือถ่ายนู้นถ่ายนี่ ยังไม่ลืมที่จะโพสต์เข้าไปในกลุ่มเพื่อน
จางเจี้ยนอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างภาคภูมิใจ “คุณอาทุกท่าน คลับเฮาส์ฮุยหวงนี้มีทั้งหมดสิบห้าชั้น ยิ่งชั้นสูงข้อกำหนดคุณสมบัติในการเป็นสมาชิกก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ชั้นที่อยู่ข้างบน ถ้าอำนาจไม่ถึงตามที่กำหนด ก็จะไม่มีสิทธิ์ได้ขึ้นไปเด็ดขาด ถึงแม้จะเป็นชั้นธรรมดา ต่ำสุดครั้งหนึ่งก็ต้องใช้แสนกว่า คนทั่วไปไม่สามารถจ่ายได้เลย "
ทุกคนตกตะลึงกันถ้วนหน้า!
พันหยวนหมิงพูดประชดอย่างไม่ขาดสาย "ฮ่าฮ่าฮ่า คุณเคยมีหน้ามีตาอะไรบ้าง? คุณเคยมาคลับเฮาส์ฮุยหวงไหม? เคยใช้จ่ายในนี้หรือเปล่า?"
ทันใดนั้นทำเอาเซียวฉางควนพูดไม่ออก
แม้ก่อนที่ตระกูลเซียวจะล้ม เขาก็ไม่เคยมาสถานที่แบบนี้ นับประสาอะไรกับเวลานี้ตระกูลเซียวล้มละลายแล้ว...
เพราะฉะนั้นเซียวฉางควนก็ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน
ขณะนี้ จางเจี้ยนถือบัตรสมาชิกเดินไปถึงหน้าแผนกต้อนรับ เปิดปากพูดกับพนักงานต้อนรับว่า “ช่วยผมเตรียมห้องที่ชั้นเจ็ดเหมาหนึ่งห้องค่าใช้จ่ายทั้งหมด หักจากบัตรใบนี้ของผม"
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...