ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4708
หนุ่มมอสโคว์คนนั้นมองดูคนทั้งสอง ใบหน้าฉีกยิ้ม จากนั้นก็ตบไปที่เอวนูน ๆ ของเขา หัวเราะแล้วพูดภาษาสเปนออกมาหนึ่งคำ
เจ้าหนุ่มข้าง ๆ ก็แปลให้ฟังว่า： “เขาพูดว่ายินดีต้อนรับพวกคุณสู่มอสโคว์ ในกระเป๋าของเขามี GLOCK 17 อยู่ด้ามหนึ่ง รักษาความปลอดภัยของพวกเราได้”
เย่เฉินยิ้มแล้วพยักหน้า หล่างหงจวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรทะแม่ง ๆ จึงรีบบอกว่า： “รบกวนบอกเขาทีว่า ลำบากแล้ว”
เจ้าหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ใช้ภาษาสเปนทักทายอีกฝ่ายแล้วก็บอกคนทั้งสองว่า： “พวกนายนั่งแถวหลังเถอะ”
เย่เฉินกับหล่างหงจวินขึ้นรถคนละฝั่งไปนั่งแถวหลัง จากนั้น คนมอสโคว์นั่นก็ขับรถออกจากสนามบิน
บนรถ เจ้าหนุ่มเหลียวหน้าด้านข้างพูดกับเย่เฉินกับหล่างหงจวินว่าหล่างหงจวิน： “ทางที่ดีตอนนี้ให้พวกนายโทรหาทางบ้านไม่ก็ส่งข้อความว่าปลอดภัยดี เพราะโครงสร้างพื้้นฐานทางมอสโคว์ไม่ดีเท่าไหร่ เดี๋ยวพวกเราออกจากตัวเมืองระหว่างทางไปท่าเรือเอนเซนาดาก็จะไม่มีสัญญาณแล้ว”
หล่างหงจวินไม่รู้สึกว่ามีกลลวง จึงรีบเอามือถือตัวเองออกมาโทรหาที่บ้านรายงานตัวว่าปลอดภัย
เจ้าหนุ่มเห็นเย่เฉินไม่โทรศัพย์จึงอดใจถามไม่ได้ว่า： “พี่ชาย ทำไมไม่บอกทางบ้านหน่อยล่ะ？”
เย่เฉินหัวเราะ： “ฉันมามอสโคว์ไม่เห็นมีใครกล้าว่าฉัน คนอย่างฉันถือที่สุดก็คือการติดต่อทางบ้าน พอติดต่อก็เกิดเรื่อง สู้ไม่ติดต่อดีกว่า”
พอเจ้าหนุ่มได้ยินเท่านั้นก็หัวเราะพยักหน้าไม่พูดอะไรอีก
มีการป้องกันก่อนหน้าไว้แล้ว พอสองคนนั้นเห็นว่ามือถือไม่มีสัญญาณก็คงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
หลังจากรถกระบะออกจากสนามบินก็มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ พอรถขับไปได้ประมาณสิบกว่ากิโล เจ้าหนุ่มก็ไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงยื่นมือไปที่ใต้ที่นั่งข้างคนขับคลำบางอย่าง เปิดสวิตซ์ที่ซ่อนไว้อยู่ข้างใน
สวิตช์นี้ ก็คือสวิตช์ไฟของตัวตัดสัญญาณ
พอกดสวิตช์ สัญญาณทั้งหมดระยะ 5 เมตรรอบ ๆ รถคันนี้จะถูกตัดหมด ไม่เพียงรับสายโทรออกไม่ได้ ขนาดสัญญาณดาวเทียมก็รับไม่ได้
หล่างหงจวินคุยกับเย่เฉินตลอดทาง ขณะเดียวกันก็ใช้มือถือคุยวีแชทกับภรรยา แต่คุยไปคุยมาอยู่ ๆ สัญญาณบริการก็หายไป เขาแปลกใจเล็กน้อยจึงพูดขึ้นมาว่า： “ให้ตาย เผลอแป๊บเดียวก็ไม่มีอินเทอร์เน็ตแล้ว……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...