ไม่กี่นาที ฆัวเรซก็ได้มาถึงยังลานของห้องผ่าตัด
เพราะมีการสำรวจเส้นทางก่อนหน้าของเฮกเตอร์ เขาก็จึงไม่ได้กลัวหรือกังวลใดๆ เดินตรงไปยังบันไดของห้องผ่าตัดในทันที
และเมื่อหม่าขุยเห็นฆัวเรซเดินลงมา ก็รีบบอกกับเย่เฉินอย่างตื่นเต้นในทันที “คุณเย่ ลูกพี่เรามาแล้ว!”
พูดจบ ก็รีบวิ่งไปหาฆัวเรซ พูดอย่างสุภาพด้วยภาษาสเปนว่า“ลูกพี่ คุณเย่ที่มาในวันนี้ เป็นถึงไฉ่ซิ้งเอี๊ยผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราต้องคว้าโอกาสนี้ไว้นะ!”
ฆัวเรซตบไปที่ไหล่ของเขา ไม่ได้พูดอะไร แต่เดินไปตรงหน้าเย่เฉิน ยิ้มแล้วพูดเป็นภาษาสเปนว่า “คุณเย่ใช่ไหม ผมชื่อฆัวเรซ,ราฟาเอล·ฆัวเรซ เรียกผมว่าราฟาเอลแล้วกัน”
เย่เฉินไม่เข้าใจภาษาสเปน แต่มีหม่าขุยคอยแปลให้อยู่ข้างๆ ดังนั้นการสนทนากันกับฆัวเรซก็จึงไม่มีอุปสรรคอะไร
เย่เฉินมองสำรวจฆัวเรซตั้งแต่หัวจรดเท้า พบว่าชายเม็กซิโกคนนี้ช่างมีกลิ่นอายของกองโจรซะจริง แม้จะไม่ได้สูงมาก แต่รูปร่างก็กำยำแข็งแกร่ง ที่คอของเขามีสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ แม้กระทั่งที่ฟันก็ยังฝังไปด้วยเพชร ไว้ผมทรงสกินเฮด ใบหน้าเต็มไปด้วยไขมัน แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร
เย่เฉินจ้องมองเขา ยิ้มแล้วพูดอย่างเรียบเฉย“คุณฆัวเรซปล่อยให้ผมรอตั้งนาน มาถึงแล้วก็ยังไม่ปรากฏตัวอีก ให้ลูกน้องมาถ่ายวิดีโอ การกระทำของคุณ ทำเอาผมคาดไม่ถึงจริงๆ ”
ฆัวเรซรู้ว่าเย่เฉินกำลังต่อว่าที่เขามาช้า และยังต่อว่าเขาที่ระแวงเกินไป ก็จึงหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า“ต้องขอโทษคุณเย่ด้วย เจอกันครั้งแรก ระมัดระวังตัวไว้ก็เป็นเรื่องดี”
พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่องคุยในทันที ถามเย่เฉิน“คุณเย่ ผมได้ยินหม่าขุยบอกว่า คุณมีความประสงค์ที่อยากจะร่วมงานกับองค์กรของพวกเรา ไม่ทราบว่าการร่วมงานกันในแบบไหนครับ? ”
เย่เฉินไม่ตอบคำถามของเขา แต่หัวเราะแล้วถามว่า“องค์กรของพวกคุณ มีทั้งหมดกี่คน?”
ฆัวเรซตอบกลับในทันที“พวกเรามีกันกว่าสองร้อยคน”
เย่เฉินพูดอย่างขอไปที“ผมมีโครงการใหญ่ในซีเรีย อันที่จริงแล้วก็ยังขาดคนอยู่จำนวนมาก แต่ว่า……”
เย่เฉินพูดมาถึงตรงนี้ ก็จงใจหยุดลง จากนั้นก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือตัวเองออกมา มองดูเวลา คาดคะเนว่าฆัวเรซก็เข้ามาได้ครบห้านาทีแล้ว เขาก็ค่อยๆหุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง มองไปยังฆัวเรซ พูดเสียงเย็นเยือก“ช่างมันเถอะ ที่ซีเรียนั้นเหมาะกับพวกที่โทษไม่ถึงตาย แต่ยังต้องได้รับผลของกฎแห่งกรรม แต่กับพวกนายที่ต้องสับให้เป็นหมื่นๆชิ้นแล้ว คงไม่เหมาะ ”
หม่าขุยที่กำลังจะแปล กลับต้องตะลึงในทันที เขาอดที่จะหันมองไปยังเย่เฉินไม่ได้ ขมวดคิ้วแล้วถาม“ คุณเย่ นี่คุณหมายความว่ายังไง ?”
เย่เฉินหัวเราะเยาะ มองไปที่ฆัวเรซ และคนรอบๆตัวเขา พูดเสียงเรียบ“ความหมายง่ายๆ You’re all gonna die !tonight!”
แปลเป็นภาษาจีน ก็คือ“คืนนี้ต้องตายกันหมดทุกคน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...