พูดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เปลี่ยนเรื่อง พูดอีกว่า:“แต่ผมจะพูดคำพูดแย่ๆ ต่อหน้า ถ้าเขาโตแล้ว ถึงแม้ผมจะไม่สามารถคิดบัญชีย้อนหลัง จับเขากลับซีเรียได้ แต่ผมจะบอกทุกคนที่อยู่ข้างกายเขา ในทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณได้ทำไป!”
“รวมถึงเพื่อนในโรงเรียน เพื่อนของพวกเขา ครูและคนรักในอนาคตด้วย!”
“ผมอยากให้พวกเขารู้ว่า เขามีผู้อาวุโสแบบไหน แบบนี้ ก็เป็นไปได้สูงที่เขาจะอายต่อหน้าผู้คนเพราะการกระทำทั้งหมดของคุณได้ และในใจจะเกลียดคุณเข้ากระดูกไปทั้งชีวิตด้วย!”
“ผมยังจะให้ลูกน้องของผมบอกเขาด้วยว่า ตราบใดที่เขายังคงเลือกนามสกุลหม่า ไม่ว่าชีวิตของเขาจะซ่อนอยู่ที่ไหน ผมจะทำให้เขาหนีเงาของคุณไปไม่พ้น นอกจากเขาจะยอมเปลี่ยนนามสกุล ปกปิดชื่อแซ่ตั้งแต่นี้!”
“ถึงตอนนั้น หลานของคุณ ก็จะละอายในนามสกุลของคุณ และเขาจะเปลี่ยนนามสกุล ลูกของเขาก็จะเปลี่ยนนามสกุลเหมือนเขาด้วย เวลานั้น คุณก็จะไม่มีทายาทสืบสกุลโดยสมบูรณ์!พอคุณตายแล้ว จะมีแต่คนเกลียดแค้นคุณ ไม่มีใครระลึกถึงคุณ ตระกูลหม่าของคุณจะถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ เหลือแต่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ของคุณ !”
หม่าขุยได้ยินก็ขนหัวลุก เขาพูดโพล่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง:“คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!คุณทำแบบนี้กับเด็กไม่ได้!มันไร้มนุษยธรรมมากถ้าทำแบบนี้!ตอนนี้ศตวรรษที่ 21 แล้ว ไม่ใช่แบบยุคโบราณที่จะลากครอบครัวมาเกี่ยวด้วย!คุณทำแบบนี้ ต่างอย่างไรกับคนป่าเถื่อน?!”
เย่เฉินหัวเราะอย่างเยือกเย็น พูดไปเบาๆ ว่า:“ขอโทษนะ ผมเย่เฉินทำอะไรแบบนี้มาเสมอ!วิธีที่มีอารยธรรม มีแต่จะทำให้คุณหงุดหงิดกับความประมาทของตัวเอง แต่จะไม่ทำให้คุณไตร่ตรองและเสียใจในสิ่งที่คุณทำไป และฉัน ก็จะทำให้คุณรู้สึกเสียใจในสิ่งที่คุณทำอย่างแท้จริง แต่ผมจะไม่ให้โอกาสคุณเริ่มใหม่ หรือเปลี่ยนแปลง!ผมจะทำให้คุณเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ในทุกวินาทีก่อนคุณตาย!”
พอคิดถึงตรงนี้ หม่าขุยก็กลัวขั้นสุด เขาร้องไห้อ้อนวอนเย่เฉิน:“คุณเย่……คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคุณเย่……ใครทำคนนั้นต้องรับผิดชอบสิ……ถึงคุณจะให้ลูกชายของผมรับผิดแทนผม ก็จะเล่นงานกับเด็กคนหนึ่งแบบนี้ไม่ได้นะ!”
เย่เฉินหัวเราะ:“ผมเล่นงานอะไรเขาเหรอ?ฉันแค่ประกาศสิ่งที่ปู่ของเขาทำ ผิดหรือไง?คุณทำสิ่งเลวร้ายตั้งมากมายข้างในใจยังไม่กลัว แต่ดันมากลัวว่าความผิดเหล่านี้จะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ?แล้วคุณเคยคิดบ้างไหมว่า ถ้าการกระทำของคุณถูกเปิดเผย สื่อทั่วโลกจะรายงานเรื่องนี้ การกระทำของพวกคุณอาจถูกผู้กำกับแต่ละประเทศนำไปสร้างเป็นหนังได้ด้วย เข้าโรงในประเทศต่างๆ ทั่วโลก ถึงตอนนั้นคุณก็จะฉาวโฉ่จริงๆ ถึงตอนนั้นคุณไม่จำเป็นต้องให้ผมคอยผสมโรงแล้ว พอหลานชายของคุณโตขึ้น ก็จะเกลียดคุณเข้ากระดูกเอง!”
หม่าขุยเหมือนกับคนบ้า ตะโกนไปอย่างแตกสลาย:“คุณเข้ามายุ่งกับครอบครัวผม ทำให้บ้านผมแตกสาแหรกขาด!ผมเป็นผีก็จะไม่ปล่อยคุณไป!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...